Column Corine van de Linde: De Havenmeesteres
Half augustus kom ik bij een boot aan, de vader staat me al op te wachten. Hij is vrolijk ondanks dat hij net wakker is. We rekenen af, er zijn vier kinderen aan boord. Hij vraagt waar er nog een klompje hangt, bij welke brug, want hij vindt het toch wel zo nostalgisch…Hij weet het nog van vroeger, hij mocht dan het klompje vangen en er een gulden of twee in leggen. Hun boot ligt al met de romp naar het Slotermeer. Ik zeg dat de brug in Sloten altijd nog een klompje gebruikt, tegenwoordig moet er drie euro in het houten schoeisel. De man roept zijn zoon van vier dat er een brug met klompje in de buurt is. Het kind roept: ‘Yes!’. Grappig dat mensen dolblij zijn om te mogen betalen voor een nostalgisch Fries gevoel! Echt.
Het is nog steeds augustus en ik nader een boot op de L-steiger. De vrouw is me 20,15 euro verschuldigd. Ze propt wat vijfjes in mijn handen. Het waait hard van achteren uit de Zuidhoek. Ik pak mijn boekje en ja hoor, je voelt het al aankomen. De vijfjes vliegen uit mijn hand zo de Ee in. Ik ga gelijk op mijn buik liggen en vis een vijfje op. Met de kokerrok die ik vaak draag stapt het niet echt makkelijk van boot naar boot, maar deze actie lukt best met dit kledingstuk. De andere vijfjes drijven gelukkig ook nog. Een jongen van de boot erachter snelt toe en vist binnen no time de bijna verdronken biljetten binnen. De held! Ik zeg tegen zijn ouders dat hij op school mag opscheppen. Dat de havenmeester van Woudsend hem een koelbloedige held vindt. Hij grijnst van oor tot oor, en terecht! En ondanks dat mijn kledij me bij dit incident niet in de weg zat, heb ik er wel een kapotte knie aan overgehouden ( een schaafwondje ). Maar mensen, pin alstublieft wanneer het hard waait….
Begin september fiets ik naar de Kom, die tjokvol ligt. Ik begin met frisse zin! Halverwege ben ik wanneer er vanachter een buiskap wordt geroepen: ‘Ha, Corine, wat leuk dat je ook bij ons komt, komen wij nu ook in je column?!’. Ik zeg dat het eraan ligt of het columnwaardig is. Op de boot zitten drie dorpsgenoten en een broer van een vrouw aan boord. De boot heet Tipsy Mot, dat is al een begin. Broer vertelt dat Tipsy Mot een figuur uit het stripblad Eppo was .’Oké’ zeg ik ,’de rest zoek ik thuis wel op via internet. Echter helaas, er was niks te vinden. Maar Elma zit ook aan boord en zij vertelt een bloedstollend verhaal. Zij, hond Colin en ‘broer van’ waren afgelopen week aan het zeilen op het IJsselmeer. Elma was erg ongerust of de hond niet zeeziek werd, dat ging goed maar juist de bazin begon groen en geel uit te slaan. Gezellig is ze zeker maar zeebenen moet je kweken. Fijn dat ze nu, gezond en wel in de kuip van hun bootje zaten te knabbelen en babbelen.
Graag schrijf ik u in het voorjaar van 2025 wederom. Ik ben pleite! Ik bevind me nu in Zuid-Italië… Kijken of ik in de haven van Napels nog wat kan bijverdienen! Groet, Corine
