Column havenmeesteres Corine van de Linde: Opticien
“Het is 08.30 uur en de werkdag begint als zovele: ik spring op de fiets, de plicht wacht. De ochtend is nog fris en het water glad als een spiegel. Hij - mijn eega - vertrekt tegelijkertijd, maar dan met meer pk’s onder zich. Op weg naar een afspraak in Sneek.
We zijn nu beiden onderweg, los van elkaar. Tot daar, bij de brug; waar onze werelden elkaar kruisen. Ik zie hem aankomen, hij mij ook, zou je denken. Niet dus. Hij rijdt onverstoorbaar door, blik strak vooruit: op een haar na geen echtpaardrama op de brug van Woudsend. Hij tuft voort en heeft geen idee, niks gezien…Gelukkig heeft hij een afspraak met de opticien.
Maandagmiddag, Koningsdag. Aan de L-steiger ligt een sjiek jacht uit Baarn met erop een evenzo sjiek vrouwspersoon met haar man, maar zeer zeker ook sympathiek. Ik heet het echtpaar welkom. Ze zegt: ‘Oh wat heerlijk dat ik bij u mag afrekenen, in het stadje hiervoor aan het Slotermeer moest alles met een QR-code’. Ze had naar eigen zeggen tien minuten met haar telefoon boven een paaltje gehangen, dat vond ze maar niks.
Hier in Woudsend doen wij niet aan digitale vernedering, hier mag een mens nog steeds zeggen; ‘wat krijgt u van me?’. Ik noem het bedrag. Ze trekt met zichtbaar genoegen haar portemonneetje. ‘Dit,’ zegt ze plechtig, ‘vind ik zo beschaafd.’ Ze krijgt haar wisselgeld, een bonnetje en - belangrijker - menselijk contact. We keuvelen nog wat over wind, routes en of er Koningsdag wordt gevierd in Woudsend, en het feit dat er tegenwoordig een telefoon overal tussen moet zitten. Een haven waar je de keuze hebt tussen een menselijke havenmeester of een QR-code voelt toch warmer.
Kijk, dat zijn complimenten waar Woudsend het van moet hebben. Kortom; een dorp waar een sjieke dame op een puik jacht van pure opluchting bijna emotioneel wordt van iemand die gewoon zegt; ‘Dat is dan tweeëntwintig euro vijftig, mevrouw.’
Even verder zit een stel in een ruime stoere sloep, de man is wat corpulent en zweet zichtbaar. Hij heeft panne met zijn scheepje. Hij zegt dat ze de boot net hebben gekocht en dat je het schip niet direct kent. Hij bekent dat hij eigenlijk te dik is om achter het stuurwiel te zitten. Ik zeg dat dát niet een twee drie is op te lossen, maar voor het euvel aan de boot verwijs ik hem naar Bakker IJlst. Daar heeft hij binnenkort al een afspraak mee, fijn! Zij hadden wel met de QR-code betaald en tóch praat ik met ze en geef ik ze advies. Aardig toch?
Tot over twee weekjes lezers, op naar een fijne zomer met een zonnetje en af en toe een buitje”, - Corine van de Linde
Lees ook
