Column havenmeesteres Corine van de Linde: ‘Skomkop’
Een boot in de kom heet ‘Skomkop’, in de app lees ik dat ze al betaald hebben, maar ik lees als naam ‘Stomkop’. Wanneer ik naar de haven fiets biecht ik het op bij de eigenaar van het betreffende bootje. Hij zegt dat hij het vaartuig nog maar net heeft gekocht en dat hij van plan is om de naam te veranderen omdat veel mensen lezen wat ik las. En als het was bedoeld als schuimkop zou je de boot toch Skumkop noemen? Je denk aan schuimkoppen op de golven, of een Texels biertje. Maar ik blijf het toch naar een scheldwoord blijven klinken, fijne dag ‘Skomkop’ en een behouden vaart.
Ik kom aan bij de Eewal. Daar ligt een fraaie platbodem. Er staan twee stoere mannen op. Ik vraag of ze al betaald hebben. Dat hebben ze nog nie, maar ze verwachten hun vrouwen spoedig terug en zullen dan betalen met de QR code. ‘Nou ja’, zeg ik, ‘hebben jullie zelf geen geld, zijn jullie afhankelijk van jullie eega’s? ’Dat was vroeger wel anders, dan moest de vrouw haar hand ophouden voor huishoudgeld.’ ‘Dat valt me van jullie tegen, met een telefoon kun je ook betalen tegenwoordig’. De mannen zijn niet van het emanciperende soort maar ze laten zich niet kennen. Ik doe er nog een schepje bovenop; vol vertrouwen achter je vrouw aanlopen, alsof zij alles oplost, al is dat meestal ook zo. Geeft niks, als het zo werkt is het ook prima natuurlijk. Maar genoeg gepraat, pak de telefoon er maar bij mannen en betalen maar graag, hij voegt de daad bij het woord, ook weer klaar.
In de middag kom ik langs de Kom, er heeft een schouwtje aangelegd, maar het past net niet, het ligt bij een hoekje, net niet lekker, hij vraagt of hij zo mag blijven liggen, hem maakt het niet uit, ik zeg dat ik ook de moeilijkste niet ben. Prima, de volgende middag ligt hij er nog, ik groet ze. Hij zegt; ’hee u bent die niet zo moeilijke havenmeester.’ Haha, ja, maar niet te lang zo blijven liggen hoor. Ik vraag of ze ook op de boerenmarkt zijn geweest, ja, dat beamen ze, ze hebben een geitenkaasje gekocht. Ik zeg; , Oh bij Doetie, zij levert ook aan vijfsterren restaurants, het zijn hele fijn kaasjes als je ervan houdt. Ik vertel wat over de perikelen van Doetie, dat je het niet altijd makkelijk hebt als vrouwelijk geitenkeuterboertje, je hebt de tijd ook niet echt mee, met Q koorts etc, men vreest voor dreigende longziektes. Ze moet krimpen met haar geiten, terwijl ze zoveel doet, ze gebruikt geen kunstmest en van de rauwe melk maakt ze de kaas met de hand, de dieren grazen op het kruidenrijk land Zo hebben we een gesprek en de bootjeslieden een betamelijk uitvoerig achtergrondverhaal bij hun op te peuzelen kaasje straks, ze gaan zich verdiepen in de geitenhoeder. Mooi zo.
Het is alweer september lieve lezers, ik ga nog even wandelen in de Algarve, kijken of ik in de haven van Lissabon nog wat kan bijverdien! - Corine
Corine van de Linde
Lees ook
