Column havenmeesteres Corine van de Linde: Kortgene
Soms gebeurt er iets kleins dat voelt als een knipoog van het universum. Niet groots, niet meeslepend- maar precies genoeg om je even stil te doen staan. Zo’n moment had ik afgelopen week in de haven van Woudsend, waar ik mijn functie als havenmeester natuurlijk uitvoerde. Ik fietste nietsvermoedend langs de boten en wat ziet mijn oog…niet de boot zelf – die was vrij doorsnee- maar de thuishaven op de spiegel trok mijn blik. Kortgene, mijn geboortedorp. Een plek waar ik als kind mosselen en oesters zocht langs de Oosterschelde , waar de geur van getijdenwater en het zilte van de schorren in je kleren en neusgaten kroop, en waar je altijd de wind op de kop had, zelfs op een windstille dag.
Daar lag hij, elf meter polyester met een Zeeuwse vlag op de hekstoel, en ineens was ik geen havenmeester meer, maar weer even het meisje dat zand tussen haar tenen voelde op de dijk. ‘Uut Kurtjeen?’, vroeg ik in onvervalst Zeeuws, ‘Ja’ zei de schipper, ‘maar tegenwoordig vooral onderweg.’ Ik knikte, ik ook dacht ik, maar vandaag kwamen onze routes even samen.
Het zijn van die toevalligheden, die je niet kunt plannen. Die je even moet voelen. Geen grote reünie, geen dramatische wending, maar een klein klopje op de schouder van het leven; hee, ik ben je niet vergeten. Alsof de wind vanaf Zeeland even koers zette naar het noorden om een groet mee te nemen. En ik ving ‘m op, in mijn haventje, in mijn dag
Alsof het leven je even zachtjes aankijkt en zegt; je bent precies waar je moet zijn.
En, geloof het of niet, even verderop kom ik het stel tegen dat anderhalf jaar op zee toerde, terwijl ik al die tijd op hun huis paste. Zij gebruind, ik gebleekt, zij verhalen over walvissen, ik over het lekkende dak. We vielen in elkaars armen alsof we familie waren. En misschien waren we dat ook wel geworden, - zij met hun kompas op zee, ik met hun huissleutel aan mijn bos. ‘Alles nog heel? ’vragen ze. ‘Het huis ademde door’ zeg ik, ‘alsof het wist dat jullie ooit terug zouden komen.’ We lachen om niks en om alles, ineens is het weer alsof de tijd niet heeft bestaan.
Een bijzonder dagje was het, in de ochtend ook nog een kek autootje gekocht en in de middag nog effe 15 km gewandeld, mijn dag kan niet meer stuk!
“Nog een fijne vakantie lieve lezers, tot over een paar weekjes” - Corine
Corine van de Linde
Lees ook
