Column havenmeesteres Corine van de Linde: Een zonnige donderdagmiddag
“Het is donderdagochtend eind juni, mijn werkweekje begint. Het miezert ietwat. Aan de Eewal heerst rust, er hebben nog een paar mensen niet betaald. Ik kom aan bij een klein zeilbootje, het komt uit Harderwijk. De man erop is al koffie aan het zetten. Ik maak een praatje met hem, ik denk hem vagelijk te kennen. Ik vraag hem of hij ook uit Harderwijk komt, dat beaamt hij. Nou, ikzelf heb ook op de RSG gezeten aldaar, aan de Eisenhouwerlaan. En ja hoor, hij zat een klas hoger destijds, Folkert van der G. trouwens ook, bijzonder is dat, de wereld is klein.
Zaterdagnamiddag, het is juli, ik nader de Loswal, er zitten Duitse mannen op een enorme kruiser. Het is niet de bedoeling dat ze daar blijven liggen, maar ze vertrekken zo zeggen ze, ze doen nur einkaufen. Ik geloof ze en fiets verder, eenmaal op de L-steiger zie ik dat de Lemsteraak, die vaak aan de Loswal ligt, inmiddels is aangekomen. Dat wordt trammelant, ik voel het al aan mijn water. Ik handel een en ander af met wat klanten aan de steiger, maar opeens word ik gebeld. Ik neem niet op, want ik ben aan het werk. Eenmaal wanneer ik er tijd voor heb, kijk ik wie mij aan het bellen was. De vrouw van de Lemsteraak, nou dat kan wel even wachten. Ik zie dat ze achter de Duitsers hebben aangelegd, krap, maar het kan. Ik fiets huiswaarts, maar weer gaat mijn telefoon, wederom de Lemsteraak. Ze vraagt of ik terug wil komen. De Duitsers zijn katjelam en vertrekken niet. Ik fiets terug, ik haal diep adem en kom aan bij de beschonken mannen. Ik zeg dat ze binnen drie minuten moeten vertrekken. Drie hebben een grote mond en halen een supermarktkar leeg. Deze is gevuld met, u raadt het al…..bier. Ik blijf rustig en sla het gade. Een van de jongens komt naar me toe en biedt zijn excuses aan. Ik lijk vast op zijn moeder. Wanneer de kar leeg is, waggelt er een mee terug naar de Spar. Ik heb er wel vertrouwen in. Ik fiets naar huis en bedenk me dat een QR code ook niet bemiddeld….
De volgende middag kom ik aan bij een bootje met twee jongens erin. Ze doen een beetje Duits aan en ik vraag of ze al betaald hebben in het Duits. Ja, zeggen ze, met de QR code. Ik zag nog niks staan, maar ik kijk het later wel na. De volgende ochtend vraag ik het weer aan ze. ‘We hebben betaald, kijk, maar wie bent u eigenlijk?’ Er wel stond een naam op de boot, maar onleesbaar. Ze hadden betaald en ze waren ook nog gewoon Nederlands, nou Brabants dan. De ene keer straal je gezag uit bij een aankomend conflict en de andere keer vraagt men zich af wie ik in hemelsnaam ben, haha.”
Fijne Sneekweek, wees lief voor elkaar! Corine
Corine van de Linde
Lees ook
