Column havenmeesteres Corine van de Linde: Bellissimo

Ik kom aan bij een lief bootje. Ze zijn net wakker en ze hebben geen oog dicht gedaan, op de boot achter hen zaten ook luidruchtige feestneuzen, er viel ’s nachts nog iemand in het water. Uiteindelijk hebben ze de politie gebeld. Ze wonen in IJlst en hadden het idee om maar naar huis te varen maar hebben het toch maar niet gedaan. De man vertelt verder, het is eigenlijk altijd gedonder in Woudsend, een keer werden ze uit hun slaap gehouden door slobberende eenden, er zat alg op hun touwen en dat was een smakelijk hapje voor de eendjes. En een keer haalde iemand het in zijn hoofd om 23.30 uur klarinet te gaan spelen, ze komen nooit meer in Woudsend. Ik sus het stel met de waardigheid en empathie van een hulpverlener en beloof vermelding in mijn column, waarvan akte- en sterkte! Het echtpaar knikt dankbaar. We zijn allemaal jong geweest maar ik snap hun ergernis wel.

De L steiger in de middag, een man komt, al bellend, uit zijn jacht getogen, zichtbaar aangeslagen. Hij verbreekt de verbinding en zegt tegen me dat hij niet blij is….-dat zag ik al. Ik pols voorzichtig wat er aan de hand is. Meneer heeft afgelopen najaar dit schip gekocht, hij heeft er lang naar gezocht, zijn vrouw heeft al een tijdje last van haar rug en daarom zochten ze een boot met een lage instap en brede gangboorden. Sinds een paar dagen ging het sturen moeizaam, de boegschroef en de hekschroef werken helemaal niet meer. Hij vaart al veertig jaar dus een groentje is hij niet. Hij is zo verbolgen omdat hem geadviseerd wordt naar Zwartsluis te moeten varen, maar dat gaat helemaal niet. Hij baalt als een stekker. Het is een probleem met de hydrauliek. En de keerkoppeling. Hij zit nog volledig in de mineur, daar probeer ik ,m uit te praten. Ik neem de tijd voor hem. Stel vragen, stel hem gerust. Ik sus wat af…Hij kalmeert, voor even, maar dat is ook al wat. Zijn boot heet Bellissimo maar voorlopig is er eventjes niks fantastisch aan.

Ik wens hem veel sterkte; heb je een knappe boot voor veel geld aangeschaft, kom je voor hoge kosten en narigheid te staan. Er zijn ergere dingen maar toch. Zondag was hij er nog, ik zwaai naar hem, hij zit binnen, een en al glimlach zwaait hij naar me terug, hij komt naar me toe en ik vraag hoe het nu is. Hij; ‘de boot wordt gefikst en de kosten vallen alleszins mee.’ ‘Fijn zo, wat bent u vrolijk zeg’ reageer ik ‘ Dat ben ik altijd’ zegt hij. Nou, gisteren echt niet, maar die dag is gelukkig voorbij.

En eind juni fiets ik de L steiger op en ik word herkend als columniste door…Johny Vrind, hij knikt en glimlacht en niemand weet precies wat er straks in de krant staat. Tot over twee weekjes lieve lezers, hou het hoofd koel.