Column havenmeesteres Corine van de Linde: Trots, zeker en gelukkig
WOUDSEND - Lieve lezers, we zijn nu al een tijdje op streek in april, van de eerste ‘QR-code’ schrik ben ik bekomen. Het komt vast goed.
Er valt nog genoeg te beleven. Een mannetje zit te vissen aan de L-steiger en heeft zijn leges al betaald via de QR-code, maar wat heeft hij aan de haak gehad? Wat bleien en voorntjes niks bijzonders maar wat een rust en wat een uitzicht, fijn mevrouw, zegt hij zachtjes.
In de Kom wacht een slungelige bejaarde man mij op. Of ik hem wil helpen met het liggeld te betalen, natuurlijk. Zijn boot heet ‘t PONKJE, en hij vertelt dat hij al jaren in Woudsend komt en dan altijd aanschuift bij Eva van restaurant het Ponkje in het dorp. Leuk! Meneer is Zwitsers maar spreekt goed Nederlands, ik geef hem een compliment, hij betaalt met een Duitse pas, het heerschap is van alle markten thuis. Een bijzondere man, hij loopt tegen de 70 jaar en vertelt dat het een droom van hem was, varen in Friesland en deze zomer gaat hij op weg naar Parijs, met zijn scheepje door de sluizen van Frankrijk, op zijn gemakje, hij heeft ook nog een doedelzak mee om zich onderweg te vermaken als het moet. De volgend middag zie ik hem vertrekken en de Zwitserse vlag wappert er vrolijk op los vanaf de achtersteven. ‘Bis bald’ roep ik hem na.
Er ligt een grote kruiser aan de L-steiger, met, hoe is t mogelijk, ook een Zwitserse vrouw van een jaar of 75 jaar erop. Ze lag er gisteren ook al. Ik verzocht haar op de zaterdagochtend te vertrekken omdat er een Smelnekruiserclub heeft gereserveerd dit weekend. Dat vond ze jammer, ze was graag gebleven. Zaterdagochtend zet ik de steiger af en ik raak met haar aan de praat. Ze vaart alleen! Zes jaar geleden is haar man overleden, toen hij ziek werd heeft hij destijds gezegd dat ze vaarlessen moet nemen. Omdat ze zoveel plezier in het varen had en heeft, Zijn overlijden moest daarbij niet in de weg staan. Ze heeft het advies ter harte genomen en les genomen. Ze vaart nu al weer vijf jaren solo! Haar verhaal ontroert me…Nu moet ze vertrekken voor de Smelneclub maar ik zeg dat ze welkom is in de Kom. We nemen afscheid en daarna vaart ze kloek weg. Ze maakt een rondje om de Gouden Bodem en daar komt ze alweer aan. Ze oogt trots, zeker en gelukkig. Haar man kijkt mee van boven. Wat een struise vrouw en wat een lef, geweldig.
Tot over twee weekjes, groet, Corine
