Column havenmeesteres Corine van de Linde: Tasjeshonger

En soms, heel soms, kan ik me verbazen over menselijk gedrag. Nou ja... ‘menselijk’. Op een zaterdagmiddag ga ik weer eens tasjes met kortingsbonnen uitdelen, het is er mooi weer voor. Ik fiets bij Omke Jan de kade op, daar ligt een kruiser die al betaald heeft via de QR-code. Die boot verdient geen tasje vind ik, ik heb er namelijk niet zoveel aan mijn stuur hangen. 

De volgende boot krijgt er wel een, het is een klein zeilbootje met de havenmeester van Lemmer erop met zijn kleindochter. Ik raak met hem aan de praat. Het is reuzegezellig. Opeens komt de vrouw van de kruiser van boord en loopt naar me toe. Ze zegt op boze toon:  ’Waarom krijgt hij wel een tasje en wij niet?’ Ik antwoord: ‘Omdat hij bij mij betaalt, maar ik ben de beroerdste niet en brutalen hebben de halve wereld dus kijk; hier heeft u ook een tasje’. 

Ze pakt het aan en loopt weg, dan keert ze zich om en smijt het tasje naar me toe. Alles valt eruit; kortingsbonnen, flesje water en dropjes. Ik raap de hele mikmak op en stop het weer in het tasje, mevrouw is woest en wil niks meer van me. Ik geef nog maar een extra tasje aan de havenmeester uit Lemmer en vraag aan hem of hij het aan haar wil geven wanneer ze gekalmeerd is. Dat gaat hij proberen.                       

De volgende ochtend om 8.15 uur sjees ik weer de kade op. Tot mijn verbazing is de kruiser met de boze dame erop vertrokken, de naastgelegen havenmeester is al wakker en ik vraag hem of hij meer weet. ‘Ja, nadat ik het tasje aan haar had gegeven zijn ze onmiddellijk vertrokken,’ zegt hij. Nou, vreemd, maar ook goed, ze hadden voor de hele nacht betaald. Ik fiets weer verder, wanneer ik bij de Kom aankom, zie ik tot mijn verbazing dat ze daar zijn gaan liggen. Ze zijn nog niet wakker. Ineens komt er bij mij een fout plannetje naar boven; zal ik ze wakker maken en ze vertellen dat de Kom duurder is dan de Eewal, dus dat ze nog bij moeten betalen? Ik zie er vanaf, ze komt me vast met een knuppel of koekenpan achterna. Geen slapende honden wakker maken.

Op een andere middag kom ik bij een alleraardigst houten bootje met de naam Girouette erop. Ik vraag aan de eigenaren of dit ook een vogel is, de Hirondelle is een zwaluw. Hij vertelt dat het een windvaan is, kijk net als daar, hij wijst naar de kerktoren in Woudsend. ‘Ah, een windhaantje dus, toch een beetje een vogel’ zeg ik. De bootsman zegt dat de naam is gekozen omdat we daar varen waar de wind ons heen blaast. Weer wat geleerd. Wat heb ik toch mooi werk, er gebeurt altijd iets.

Het seizoen nadert zijn einde, oktober is het al. Tot over twee weekjes lieve lezers.” - Corine van de Linde