Column havenmeesteres Corine van de Linde: ‘Cerberus, van hellehond tot havenhond’
Vrijdagmiddag, het zomert maar door, heerlijk. Ik kom bij een bootje dat de naam Camelot draagt, een jongen ligt mijn zijn bovenlijf ondersteboven in het moterluik, pech overduidelijk. Hier is niks ridderlijks aan, misschien kan Excalibur iets voor hem betekenen. Ik vraag wat eraan de hand is. Hij antwoordt in onvervalst Vlaams; ‘Amai, er is een cilinder uitgevallen, ik heb het bootje geleend, mijn vrouw heb ik subiet weggestuurd, want het kan wel eventjes gaan duren. Hij gaat staan met zijn handen gevouwen in zijn zij, hij kijkt naar het meer en zegt ; ‘eigenlijk is het best plezant zonder haar voortdurende gebabbel’….en toen viel er nog een cilinder uit………Oké dan, ik wenste hem succes en morgen zien we wel weer.
Een ander Vlaams stel maak ik zondagochtend wakker, ze bevinden zich op zo een hermetisch afgesloten le Boat, na een klopje opent de man van het stel het deurtje, goedemorgen zegt hij, zijn vrouw voegt zich bij hem, ongerust zegt ze; ‘we zijn gisterenavond aangekomen, hebben het havenkantoor gebeld maar er nam niemand op, ik kon het noodnummer intikken maar dat leek me niet nodig’. Ze betalen en ze kijkt me nog eens ongerust aan. ‘hebben wij goed gehandeld mevrouw?’. Ik zeg met een knipoog dat ze het prima heeft gedaan, bellen was niet nodig, ik kom toch wel langs en anders stuur ik de watervogels wel achter u aan. Bedankt en fijne zondag!
Soms liggen er van die boten in de haven waar je meteen nieuwsgierig van wordt. Niet om de glimmende lak of de strakke lijnen. Maar gewoon om de naam. Zo kom ik aan bij de ‘Cerberus. Ik zie die naam op de spiegel staan en denk meteen aan de hellehond uit de Griekse mythologie.- het monster dat met drie koppen de poorten van de onderwereld bewaakte. Je zou er bijna bang van worden, ware het niet dat dit exemplaar gewoon rustig dobbert aan de steiger.
De eigenaar legt me uit waar de naam vandaan komt. Niet hijzelf had de boot gedoopt, maar de vorige eigenaren, een gezin, vader, moeder en drie kinderen. Vijf man/ vrouw sterk dus. En zo werd de boot ‘Cerberus’; de hellehond met vijf koppen. Althans, volgens de toenmalige logica.
‘Maar Cerberus had er drie’, zeg ik dan eigenwijs. ‘Precies ‘ zegt de nieuwe eigenaar droog. ‘Daarom heb ik nu nog twee plekken vrij aan boord.’
En zo blijkt maar weer; in de haven is geen naam zomaar een naam. Elke boot draagt een verhaal mee. En bij Cerberus weet ik nu; tel je nu drie, vier of vijf of misschien wel tien koppen, de hond blaft niet. Hij vaart gewoon.
We naderen onmiskenbaar de herfst, tot over twee weekjes lieve lezers. - Corine
Corine van de Linde
Lees ook
