Column havenmeesteres Corine van de Linde: ‘IJzeren Meid’
Ieder jaar wanneer de schoolvakantie aanbreekt ligt er een bootje aan de Eewal met een aardig zestigjarig stel erop, ze liggen helemaal in het begin, zo dicht mogelijk bij de houtzaagmolen waar de zeilschool aan grenst. Ze komen naar Woudsend omdat hun kleinkinderen op zeilkamp gaan. Zo kunnen ze hun kroost supporteren. Ik kom met ze in gesprek en ze vertellen dat het wel veranderd, de kleinzoon is dertien en heeft opa en oma niet meer zo nodig, de kleindochter is elf maar zij glimlacht nog wel naar haar grootouders.
Opa en oma liggen dus vlakbij, op hun vaste plek aan het water. Ze horen het gekletter van de masten, de fluit van de instructeur, het geschater van de jongeren op de steiger. De kleinkinderen lopen voorbij- slungelig, verbrand, vol verhalen, maar zonder nog even langs te wippen. Ze zijn tieners geworden, ze hebben opa en oma eigenlijk niet meer nodig. En toch…als de wind draait en de avond valt, dobbert daar ineens een optimistje vlak voor hun neus. Een slungel en een jong meisje zwaaien. ‘Hee!’ roept de slungel. ‘Komen jullie morgen kijken bij de zeilwedstrijd? ’Opa knikt en oma glimlacht, nodig of niet, ze zijn er gewoon.
Ook volgend jaar zullen ze er zijn, ik ben benieuwd!
Ik nader een boot in de Kom met de naam ‘IJzeren Meid’ erop, daar gaat mij een lichtje branden, vorig jaar lag deze boot ook hier met een kras wijfie erop van bijna 100 jaar. Er is nu een man van een jaar of zeventig aan boord, ik vraag waar de ijzeren meid is gebleven? Hij zegt; ‘dat u dat nog weet!’ Ja, ik heb er vorig jaar ook wat over geschreven, het is net als met strafregels, je schrijft en onthoudt het. Maar goed, waar is de ijzeren meid? Nou, mevrouw, ze is twee maanden geleden overleden, heel vredig, ze was net 100 geworden. Een geweldig leven heeft ze gehad en tot op het laatst had ze de zaken in handen, ze heeft de muziek van haar eigen uitvaart uitgezocht, een lijst van de genodigden lag klaar, net zoals ze in haar leven alles tot in de puntjes had geregeld. Zelfs in de kist had ze het strak geregeld; muziek op tijd, volgorde van de sprekers vast, geen gedoe met koffie voor de ceremonie. Toen het laatste nummer klonk, hoorde ik iemand fluisteren ’ze zal straks nog opstaan om de stoelen recht te zetten.’ En eerlijk gezegd, ik had het haar zo zien doen.
Met een glimlach vertelt de zoon dit, ik vind het ontroerend, mooi toch, nietwaar?
Tot over twee weekjes lieve lezers, Corine
Corine van de Linde
Lees ook
