Column havenmeesteres Corine van de Linde: Marrekritevlag
“Maandagochtend, nog voor ik mijn rondje van 10 kilometer ging wandelen, had ik mezelf eerst een missie opgelegd. Een gast was zijn Marrekrite-vlaggetje kwijt geraakt. Het bevond zich nog op een ander schip van hem. Geen wereldramp, maar toch; zo’n vlaggetje hoort erbij.
Ik wist er een te ritselen bij mijn buurvrouw, zij en ‘haar’ Cees beheren de korenmolen, er zit een winkeltje aan vast en daar verkoopt men de vlaggetjes. In de ochtend legde ik het kleinood voor dag en dauw in het gangboord van het schip. Gewoon neervleien en verder, op naar mijn wandeltochtje van maandagochtend. Na een uur en drie kwartier, het was nog net voor tienen, was ik weer terug van mijn tochtje, ik liep nog even de L-steiger op om te kijken of ze mijn gedeponeerde vlaggetje hadden gevonden. Ze waren net wakker, hij glimlachte van oor tot oor en was zichtbaar ontroerd dat we zoveel moeite hadden gedaan voor zoiets kleins. Hier doe je het voor, iemand die blij wordt van een stukje stof aan een stokje.
Er zijn passanten die precies weten wanneer ze willen vertrekken. En er is boot Willem. Die ligt al dagen aan de steiger, iedere dag denk ik; vandaag zullen ze wel vertrekken. Maar tegen de avond kijken ze me weer vriendelijk aan en zeggen dat ze ze nog een dagje blijven. ‘Nog één nachtje graag’; en dat iedere dag. En of dat nog niet verwarrend genoeg is: de hond heet ook Willem.
Langzamerhand begin ik te twijfelen of het nog een passant is. Het mag van mij, het zijn gezellige mensen uit Schagen en hond Willem is ook een goeiige lobbes. Ik geef ze nog wel een tip om een kortingskaart op te halen bij het havenkantoor. Ze nemen mijn tip ter harte. Gisteren neigde het stel de steiger te verlaten om naar Sloten te gaan, maar: ‘hier in Woudsend hebben we een leuke havenmeester, dus blijven me maar’. Wat zij willen, allang goed.
Fijne zomer lieve lezers! Tot over twee weekjes” - Corine van de Linde
Lees ook
