Column havenmeesteres Corine van de Linde: Eindelijk regen

De Eewal is rustig doordat iedereen had betaald. Dan de Kom, daar liggen enkele fraaie platbodems. Ik klop zachtjes op de eerste maar ik hoor niks. Ik roep nog een paar keer en dan hoor ik: ‘ik doe even een T shirt aan en dan kom ik naar je toe.’ Ik wacht en het gaat harder regenen. Ik ben niet gek dus ik ga alvast naar de volgende boot. Ondertussen vraagt een vrouw me waar het douchegebouw is, ‘daar door de straat’, wijs ik. Ze zegt en wijst naar achteren, ‘daar is er toch ook een?’. ‘Ja’. zeg ik, waarom vraagt ze het dan? Van regen word ik ongedurig.

Ik fiets door het hemelwater verder. Aangekomen bij de volgende boot vraagt de man me hoe hij in Sloten moet komen, ik leg het uit en de man rekent met me af. Ik ben inmiddels aardig natgeregend. Terug naar de platbodem, de man staat inmiddels buiten te roken, volledig aangekleed. ‘Eindelijk’, zeg ik, het duurde wel effe’ ‘Ja, ik moest even een T shirt aandoen toch?’ Volledig aangekleed is ie. Al goed, maar daar kon ik natuurlijk niet op wachten. Ik maak de boeking in orde en hij zegt dat hij uit Amsterdam komt. Nou, in de Sixhaven van de hoofdstad zijn ze vast niet zo geduldig als ik. Hij betaalt en ik ga naar de volgende platbodem.

Deze man is op leeftijd en vrolijk. Hij vraagt of ik ook uit Elburg kom; ik heb er gewerkt in een snackbar en had er een vriendje. Dan moet hij pinnen en hij weet de pincode niet. Zijn vrouw gelukkig wel, hij keuvelt nog wat en ik vertrek naar de L-steiger. Daar heb ik nog een boot. Ik ben inmiddels drijfnat, maar toch fijn dat het regent! Iedereen moest ook nog de pincode intoetsen bij de betaling, ongelooflijk. Wanneer de zon schijnt ben je zo klaar en bij spaarzame neerslag duurt het net te lang.

Deze winter maak ik weer een boekje van de gebundelde columns.

Dag lieve lezers, tot volgend jaar, wees lief voor elkaar,” - Corine van de Linde