Sneker Henk Douwsma uit Bakkeveen: “Ik fyn it libben prachtich”

Hendrik Douwsma werd op 23 juli 1961 geboren in Drachten en groeide op in Bakkeveen, als zoon van kruideniersechtpaar Douwe en Lutsche Douwsma. Het gezin was sportief, bedrijvig en open. Er werd gewerkt, er werd gevoetbald en er kwamen altijd mensen over de vloer. Henk groeide op tussen broers voor wie de bal nooit ver weg was. Zelf werd hij keeper. Niet de meest voor de hand liggende positie voor zijn postuur, grapt hij, maar goed genoeg om het eerste van Bakkeveen en later ook dat van LSC te halen. “Ik kom út in fuotbalfamylje.”

”Snits hat alles”

Die jeugd in Bakkeveen heeft hem gevormd. De vanzelfsprekendheid van aanpakken. Niet te veel poeha. Samen dingen doen. En vooral: niet te lang stil blijven staan. Na school volgde Henk onderwijs in Drachten. Eerst leek het bakkersvak zijn richting te worden, daarna kwam de horeca. Zijn eerste echte werkplek werd De Windjammer in Langweer, waar hij als leerling-kok begon. “Dat fûn ik prachtich.”

Via de horeca belandde hij begin jaren tachtig in Sneek. Daar klikte iets. “Snits hie en hat alles”, zegt Henk. Sport, verschillende verenigingen, levendigheid en toch de schaal waarop mensen elkaar blijven tegenkomen. Voor iemand uit Bakkeveen bleek het een stad waar hij gemakkelijk kon landen. Via het voetbal kwam hij bij LSC terecht. Daarna volgden vanzelf vrienden, kennissen, werk en een steeds groter netwerk.

Tinie als basis

Met Tinie is hij al meer dan veertig jaar samen. Ze kregen drie zoons: Dion, Nick en Cas. Over zijn gezin praat Henk met vanzelfsprekende warmte. Hun huis was jarenlang een plek waar niet alleen de eigen jongens binnenliepen. Vrienden kwamen mee, gingen de stad in en kwamen later weer terug ‘om tosti’s te bakken’. De deur stond open. “Ik fyn it moai dat we altyd in iepen hûs hân ha.”

Als Henk vertelt waar hij trots op is, komt hij uiteindelijk steeds bij zijn gezin uit. En bij Tinie. Zij bracht volgens hem de rust die hij zelf minder van nature bezit. “De struktuer, de rêst en de regelmaat fan myn frou. Dat is de basis.”

Voetbal gaat om de vereniging

Geen verhaal over Henk Douwsma kan zonder voetbal. Niet omdat hij als voetbalbestuurder geportretteerd moet worden, maar omdat de sport zo sterk met zijn leven verweven is. Hij keepte bij Bakkeveen en LSC, werd later voorzitter van de Sneker club en is inmiddels erelid. Ook is hij actief binnen de ledenraad van de KNVB. Maar opvallend genoeg praat Henk bij voetbal zelden lang over uitslagen of klassementen.

Het gaat hem om mensen. “Wat ik hiel wichtich fûn, is dat gefoel fan mei-inoar. Ik wol echt it gefoel fan in feriening hawwe.” Dat gevoel probeerde hij bij LSC te bewaken. Een club in de stad, maar wel eentje waar mensen zich gekend voelen. Een plek waar vertrouwen belangrijker is dan status. Geen dubbele agenda’s. Eerlijk zeggen wat je wilt en mensen meenemen.

De mensenkennis daarvoor deed hij al vroeg op in de horeca. Een probleem oplossen, een gesprek voeren, soms even een brandje blussen. Later bleek een voetbalvereniging niet eens zo verschillend. Misschien is dat ook waarom Henk zich nooit alleen bestuurder voelde. Hij wilde aanwezig zijn. Bij wedstrijden, in het restaurant (“Want ik mei gjin ‘kantine’ fan dij sizze!”, zegt Henk), tussen de mensen. Even vragen hoe het gaat. Want je moet nooit denken dat je als voorzitter belangrijker bent dan een ander.

Een knobbeltje

Eind 2024 kwam er abrupt een andere werkelijkheid zijn leven binnen. Henk voelde een knobbeltje. Verder voelde hij zich niet ziek. Geen pijn, geen grote waarschuwingen. Onderzoek volgde. Uiteindelijk kwam de diagnose: een tumor bij een amandel. Kanker.

Hij vertelt er rustig over, bijna zakelijk. Maar dat betekent niet dat het hem weinig deed. Henk en Tinie besloten eerst zelf duidelijkheid te willen. Niet meteen iedereen inlichten terwijl zij zelf nog niet wisten wat er precies aan de hand was. “Wy woene earst dúdlik hawwe: wat is it? Wat is it behannelplan?” En toen de diagnose en het plan er lagen, kwam er ook een zin waaraan ze zich konden vasthouden. “It útgongspunt is genêzing.”

De behandeling was zwaar. Zeven chemobehandelingen en 34 bestralingen, vertelt hij. Vooral zijn keel kreeg het steeds moeilijker. Eten werd lastiger en de behandeling ging lichamelijk steeds meer vragen. De man die gewend was altijd zelf te bepalen waar hij heen ging en wat hij deed, werd ineens afhankelijk van ziekenhuisafspraken, behandelplannen en controles. Toch probeerde hij rustig te blijven. ‘Focus houden’, noemt hij het. Niet alle mogelijke scenario’s tegelijk toelaten. Eerst deze behandeling. Dan de volgende. Stap voor stap.

En dat deed hij niet alleen voor zichzelf. Kanker komt misschien in één lichaam terecht, maar raakt een heel gezin. Tinie maakte alles van dichtbij mee. De zoons eveneens. “We diele alles”, zegt Henk over hem en Tinie.

Niet iedereen weet wat hij moet zeggen

In die periode ontdekte hij ook iets over hoe mensen omgaan met ziekte. Er kwamen kaartjes, telefoontjes en appjes. Veel warmte. Maar er waren ook mensen die afstand hielden. Vroeger had Henk daar misschien sneller iets van gevonden. Nu begrijpt hij het beter.

Sommige mensen weten simpelweg niet wat ze moeten zeggen tegen iemand die kanker heeft. Ze zijn bang iets verkeerds te zeggen en zeggen daardoor soms helemaal niets. Henk werd er milder van. Ook omdat hij zich realiseerde dat hij vroeger misschien zelf ook niet altijd had geweten hoe te reageren.

Verdriet en nieuw leven

Alsof die ziekteperiode nog niet genoeg was, kreeg het gezin in dezelfde tijd ook te maken met het overlijden van Henks broer. Als hij over hem vertelt, wordt zichtbaar hoe emotioneel hij eigenlijk is. Zijn broer was iemand die volgens Henk altijd “fol gas” leefde. Een man die werkte, voetbalde, midden tussen de mensen stond en geliefd was.

En juist naast ziekte en verdriet kwam er ineens iets totaal anders. Henk en Tinie werden pake en oma. “Dat wie in prachtmomint.” Hij noemt het een ‘euforisch moment’. Kleinkind Jula betekende nieuw leven, midden in een periode waarin Henk zo nadrukkelijk was geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het bestaan. De tegenstelling kon bijna niet groter. Verdriet om iemand die er niet meer is. Zorgen om de eigen gezondheid. En dan ineens een nieuw mensje in de familie.

Meer tijd voor gewone dingen

Misschien is juist daardoor zijn blik op het leven veranderd. Niet dramatisch. Henk Douwsma is niet iemand die na ziekte ineens in grote levenslessen gaat spreken. Hij werkt nog steeds. Voetbal is belangrijk. Hij blijft graag onder de mensen.

Maar er is wel iets verschoven. Meer tijd voor Tinie, bijvoorbeeld. Samen fietsen. De fietsen op de auto, ergens richting Steenwijk of Zwolle rijden en dan een tocht maken. Langs de IJssel. Onderweg een terras. Koffie. Een praatje. “Dêr genietsje we enoarm fan.” Ook Nederland wil hij meer ontdekken. Niet per se grote reizen naar de andere kant van de wereld. Gewoon steden bekijken, ergens naartoe rijden waar ze nog niet geweest zijn. Muziek luisteren. Naar concerten. Bruce Springsteen. The Eagles. De jongens spreken. Voetbal kijken. Gewone dingen.

Tot slot

Maar gewone dingen voelen na zo’n periode minder gewoon. En dan komt de vraag opnieuw terug. Wie is Henk Douwsma? De jongen uit Bakkeveen. De zoon van Douwe en Lutske. De keeper. De horecaman. De man van Tinie. Vader van Dion, Nick, Cas, twee prachtige schoondochters. Voetbalman. Sneker. Sinds kort pake van een fantastisch kleinkind. Misschien hoeft er helemaal geen keuze gemaakt te worden tussen Sneker of Bakkefeanster.

Aan het einde van het interview zegt Henk iets eenvoudigs: “Ik fyn it libben prachtich. Ja, dat mien ik.” Na alles wat er is gebeurd, klinkt dat niet als een achteloze slotzin.