IJlster Sjouke Fijlstra (67), een halve eeuw vrijwilligerswerk: “Ik mag graag iets voor een ander doen”
Hij heeft gewerkt voor het Centraal Bureau voor de Statistiek, was koster, zat in het jeugdwerk, is filmer, was in het voetbal bestuurslid, hoofdredacteur, scheidsrechter, was voorzitter van de lokale damclub en ook van de regionale dambond, was betrokken bij de bazar bij de vrouwenvereniging, is verkeersregelaar bij de Fietselfstedentocht en spreekstalmeester van het draaiend rad van de jaarlijkse rommelmarkt in IJlst. Sinds december vorig jaar is hij met pensioen en staat het vrijwilligerswerk op een laag pitje. Dit is een portret van Sjouke Fijlstra.
Sjouke Fijlstra (67) uit IJlst heeft een ‘sabbatsjaar’ zoals hij dat zelf zegt. Dat heeft ook te maken met een nieuwe heup die hij eerder deze maand kreeg. “Ik was nooit thuis”, zegt hij terugkijkend. “Als ik straks weer mobiel ben, lijkt stadsgids me wel wat.” Stilzitten is ‘wat lastig’ voor de sympathieke IJlster, zo zal tijdens het gesprek blijken.
Gezelligheidsmens
“Ik zit eigenlijk al drie jaar op die heup te wachten, maar ik heb het steeds uitgesteld. Ik loop al acht jaar bij de fysio”, vertelt Sjouke Fijlstra, “Ik zit in een overgangsjaar met ‘wat heb ik gedaan en wat wil ik nu’. Ik heb altijd veel voor de kerk gedaan, maar ik wil ook wel eens wat ander vrijwilligerswerk doen. Ik heb al contact gelegd met het Houtmuseum. Ik mag graag iets voor een ander doen. Dat geeft me echt voldoening. Met vakanties ga ik ook altijd mee met groepsreizen, vaak twee keer per jaar. In die zin ben ik een gezelligheidsmens. Ik wil graag wat aanspraak hebben, contact houden met mensen.”
Erelid
Sjouke zat nog op de middelbare school toen hij al in het jeugdwerk zat voor de kerk als leider van verschillende groepen. Daarnaast was hij penningmeester en was hij medeorganisator en leider van de jaarlijkse jeugdkampen. Fijlstra is erelid van voetbalvereniging IJVC. Dit omdat hij op jonge leeftijd TOTO- en lottoformulieren ophaalde, een kleine dertig jaar (hoofd)redacteur was van het clubblad, vijftien jaar secretaris was, leider is geweest van verschillende teams en jarenlang clubscheidsrechter was. Dat laatste was hij ook jarenlang voor de KNVB.
“Ik heb tot mijn 26ste gevoetbald en ben aansluitend KNVB-scheidsrechter geworden. Dat heb ik 25 jaar gedaan. Elke zaterdag floot ik ergens, 27, 28 wedstrijden per seizoen. Daar zaten altijd twee rotwedstrijden bij. Tegen je schelden, of tegen de kleedkamerdeur schoppen en ze hebben me ook weleens opgewacht omdat ze het niet eens waren met een beslissing. Maar dat waren er maar twee per jaar, die vergat je. Ik heb altijd prettig gefloten. Ben in een straal van zestig kilometer overal geweest. In de zesde, vijfde en vierde klasse, eerste elftallen.”
Handicap
“Ik loop al vanaf 1984 met twee gehoorapparaten en dus was het moeilijk om op een hoger niveau te komen. Ik ben op mijn twaalfde geopereerd omdat ik een gezwel in mijn hoofd, in de gehoorgang, had. Dat is mijn hele leven een grote handicap geweest. Voor werk krijgen ook. Ik heb honderden sollicitaties gedaan en kreeg steeds een afwijzing. Maar nooit zeiden ze waarom.”
CBS
Van huis uit is Sjouke Fijlstra boekhouder. Als zodanig was hij werkzaam bij Stallmann oud papier in Sneek en bij Installateur Bijlsma in Hommerts. Vervolgens was hij vier jaar werkloos totdat een maat hem attendeerde op een baan bij het CBS, het Centraal Bureau voor de Statistiek. “Die vroegen hier iemand in de regio voor interviews. Ik was boekhouder en solliciteerde daar ook niet direct op, natuurlijk. Ik werd in eerste instantie ook afgewezen, maar bijna een jaar later vroegen ze me toch opnieuw. Ze konden niemand vinden. Een parttime baan voor twintig uur in de week. Vrij werk, met de auto naar mensen toe, drie interviews op een dag. Ik vond het erg leuk om te doen en ben daar blijven hangen. Heb het 38 jaar gedaan tot mijn pensioen afgelopen december.”
Koster
Maar bij het CBS was het parttime werk en dus een deels gevulde werkweek en dat gold ook voor de portemonnee. Daar kwam verandering in toen de gereformeerde kerk aan de Stadslaan in IJlst hem vroeg om koster te worden. “Ook dat was parttime. Later gingen de kerken samen en ben ik naar de oude Mauritiuskerk gegaan. Ik ben in totaal 27 jaar koster geweest.” Niet bepaald vrijwillig kwam daar een eind aan. “Minder leden; er moest bezuinigd worden. Kortom, er kon volgens het kerkbestuur niet langer een koster betaald worden. Ik was het er niet helemaal mee eens.”
Hij wil er niet te veel over uitweiden, maar dat bepaalde mensen bepaalde dingen hebben gezegd, is de reden dat hij geen kerkdiensten bezoekt, maar ze thuis via internet volgt. “Ik was intussen bij het CBS in vaste dienst en bovendien was de functie opgewaardeerd. Ik kon er prima van leven.”
Bescheiden geboren
Sjouke Fijlstra is een geboren en getogen IJlster. “Het is me hier altijd goed bevallen. Ik voel me hier thuis. Voel me ook een echte IJlster.” Dat IJlster gevoel heeft hij proberen uit te dragen in de vele films die hij heeft gemaakt, te zien op zijn eigen YouTube-kanaal. “Dat doe ik al vanaf 1980. Vooral gebeurtenissen zoals de opening van het treinstation, intochten van Sinterklaas en ringrijderijen. Maar ik heb ook films van mensen gekregen. Een maand geleden nog eentje uit 1958.”
Van de rommelmarkt in de stad was hij vijftig (!) jaar geleden een van de initiatiefnemers. “Ik zat in het jeugdwerk en bij de kerk moest een consistorie komen. Om daar geld voor te krijgen hebben we de rommelmarkt opgezet. Ik heb ook in het bestuur gezeten, maar doe nu alleen nog het draaiend rad.” Dat ze juist hém daar voor vroegen is niet zo gek, want Fijlstra heeft een krachtige stem. “En ik praat gemakkelijk”, lacht hij. “Ik ben heel bescheiden geboren, maar door alles wat ik gedaan heb, ben ik wel veranderd. Ik heb meer lef, durf veel meer dan vroeger.”
Geen tijd voor een relatie
“Ik ben alleenstaand. Ben nooit getrouwd geweest of zo, en woonde tot 2014 samen met mijn moeder, die eind 2024 is overleden. Als ik thuiskwam stond alles klaar. Wel makkelijk door alles wat ik deed. Ik was altijd druk. Er was helemaal geen tijd voor een vrouw. Ik was ook vaak ’s avonds weg. Dan is het nu wel lekker dat het wat rustiger is, nu ik met pensioen ben. Mijn moeder was ook geen stilzitter, die was ook altijd bezig. Misschien heb ik dat praten wel een beetje van haar”, besluit hij met een knipoog.
Tekst en beeld Richard de Jonge
Lees ook
