Popkoor Hege Hakken in Heeg viert tienjarig bestaan: “Het moet klikken en klinken”

Het enthousiasme spat er vanaf aan de keukentafel bij Klaske Bosma als de twee zussen vertellen over ‘hun’ koor. Als een optreden een exponent is van het gesprek belooft dat spektakel. “We komen uit een muzikale familie”, zegt Nienke de Haas. “We hebben veel met muziek te maken.”

Leuke liedjes van nu

Nienke: “Onze beide ouders zingen en hebben een grote liefde voor muziek. Onze ooms Gerben en Sjoerd van der Veen van moeders kant zijn en waren actief als muziekdocent, musicus, componist en dirigent.” Muzikale genen dus. Nienke speelde een groot deel van haar jeugd dan nog wel op de waldhoorn, maar verder ging de muziek een beetje aan de twee zussen voorbij. Tot ruim tien jaar geleden. Klaske: “Toen dacht ik: ‘Ik zou wel eens in een popkoor willen zingen, gewoon leuke liedjes van nu. En dan het liefst hier in Heeg. Op je fietsje er naartoe, leuk en gezellig met elkaar zingen en na afloop een borreltje. Er was wel een koor, maar dat was niet helemaal wat we zochten.” Waarbij een glimlach van de dames zegt wat ze daarmee bedoelen.

Knisperend glas onder de voeten

Zestien dames meldden zich na een oproep in de dorpsbladen van Heeg en Oudega waar de zussen woonachtig zijn. De eerste paar keren werd in d’Ald Wal in Heeg gerepeteerd met de via oom Gerben ‘gevonden’ Akke Bosma – nee geen familie – als dirigent. “Op de dansvloer”, zegt Nienke. “Met het knisperende glas onder onze voeten. Het paste allemaal voor geen meter maar het was zo leuk.” Al snel werd deze ruimte ingeruild voor het dorpshuis.

De twee hadden in hun oproep geschreven dat muzikale ervaring geen vereiste was. Dat was nog wel een dingetje. Klaske: “We liepen tegen dingen aan dat mensen niet wisten wat een rust was, wat een halve of hele noot was en dat sommige mensen helemaal niet ritmisch zijn. Maar al doende leert men. We zijn echt vanaf nul begonnen, maar ons doel was wél een koor te worden waarvan men later zegt: ‘Die doen het leuk’. Een koor voor dertigers en veertigers met liedjes van Bløf, Lady Gaga, Coldplay en Pink, om maar eens een paar te noemen.” Die leeftijdsgrens is trouwens opgerekt naar vijftig, omdat anders Klaske zelf buitenspel zou komen te staan, want zij zag Sara vorig jaar.

Muziek om naar te kijken

Hege Hakken is gegroeid naar een ‘heger’ plan. In alle opzichten. Er zijn 26 leden, verdeeld in vier keer stemgroepen. De rekenaars onder ons zien dat er voor het mooie nog twee bij moeten. Daarover verderop iets meer. De dames zingen zonder bladmuziek en een choreograaf zorgt ervoor dat Hege Hakken ook muziek is om naar te kijken. Er is ook een vijfkoppig bestuur, een commissie voor de muziek, een uitjescommissie die leuke uitstapjes bedenkt en organiseert en er is een kledingcommissie. “Kleding en 26 vrouwen, je snapt het wel”, lacht Nienke. “Om vele discussies te voorkomen hebben we een kledingcommissie, bestaande uit vijf leden die zo nu en dan zorgt voor een nieuwe outfit. Die vijf bepalen en hebben het laatste woord.” 

Wiebelig

“Het is zo’n mooi proces”, gaat ze verder. “Tien jaar geleden met niets begonnen en dan sta je voor meer dan vierhonderd mensen te zingen in Sneek. We stikten van de zenuwen. Want spannend vinden we het nog steeds na tien jaar. En daar komt ook nog eens bij - een extra moeilijkheid - dat we op hakken staan. Dat is wiebelig. Meteen na een optreden schoppen we de hakken uit en lopen we op gympen of op bloten voeten”, lacht ze.

“Uniek aan ons koor,” neemt Klaske over, “is dat er nooit gedoe is. Inclusief twee pianisten en de dirigent zijn we met 29 vrouwen, maar er is echt nóóit gedoe. We nemen elkaar zoals we zijn, laten eenieder in haar waarde en ik denk dat daar onze grote kracht zit. We hebben ook nauwelijks verloop.” “Om even op te scheppen, er is zelfs een wachtlijst”, zegt Nienke gevolgd door een lachsalvo. Klaske: “Groter kunnen we niet, want als we in een kerkje optreden is het al passen en meten. Het mooiste is 28 leden. Binnenkort gaan we kijken welke stemmen er nog bij kunnen. In het begin hadden we ‘kom er maar bij’. Dat is niet meer zo. De voorwaarde is nu: het moet klikken en klinken.”

Kakelhok

Aardige bijkomstigheid en door inzet van de dames zelf verdiend is, dat met een optreden in het verleden flink in de buidel moest worden getast, en Hege Hakken tegenwoordig gevraagd én betaald wordt voor een optreden. Niet veel misschien, maar toch. Met de opbrengsten worden - samen met de contributie - zaken betaald als kleding, muziek en een piano, die trouwens nog op het wensenlijstje staat. Elke dinsdag wordt er gerepeteerd. Nienke: ”Je bereikt wat met elkaar, je leeft echt naar optredens toe, maar je denkt ook om elkaar. Past op elkaar. En je geniet met elkaar. We worden allemaal erg blij van zingen, en vrolijk. Vrouwen bij elkaar kan een kakelhok zijn.” 

Vol lof zijn de twee over dirigent Akke Bosma. Klaske: “Ze is een muzikale alleskunner, dynamisch, een kei in haar vak met passie voor muziek. Ze heeft de kwaliteit om er altijd net ietsje meer uit te halen, heeft veel geduld, is gedisciplineerd, toegewijd, vernieuwend en is een goede leermeester. Zonder haar stonden we niet op dit niveau te zingen.”

Om nooit meer te vergeten

De dames treden vijf tot zes keer per jaar op, vaak in samenwerking met een muziekgroep: een fanfare en/of een ander koor. Hoogtepunten in die tien jaar: deelnames aan Friesian Proms tussen de Friese paarden, samen met een enorm orkest en topartiesten; het RotjeKoor festival in Rotterdam; een optreden afgelopen januari in Paradiso in Amsterdam; en natuurlijk het jubileumconcert deze maand in de Martinikerk in Sneek. “Dat was fantastisch”, zegt Klaske. “Zoveel mensen die voor jou komen. Dat samen met begeleiding van Derk Stegeman op zijn cello, en de prachtige akoestiek van zo’n grote kerk. Om nooit meer te vergeten.” En heit en mem? Die zaten vooraan. Vooral te glunderen.