Age en Rianne Gietema en Gezinshuis Bynt in Easterein: “Genoeg ruimte in huis én hart”

Sinds een half jaar vangen Age (36) en Rianne (30) drie kinderen binnen hun gezin op. Zij doen dit niet als pleegouders, maar hebben een ‘gezinshuis’. Het stel wil graag vertellen wat dat inhoudt. Niet omdat ze meer kinderen willen opvangen, maar omdat veel mensen niet weten wat een gezinshuis is. Kortgezegd is het een professionele zorginstelling in een gezinssetting, waar kinderen die intensieve zorg en begeleiding nodig hebben tot rust kunnen komen en zich verder ontwikkelen.

Tijd en aandacht

“Een gezinshuis is een bedrijf, dat geregistreerd is bij de Stichting Kwaliteitsregister Jeugd”, legt Rianne uit. “Wij voeden de kinderen liefdevol op, en rapporteren over hun voortgang, want zij hebben doelen waaraan we werken. Elke week komt onze orthopedagoog hen observeren en met ons bespreken hoe het gaat. Ons beleid is dat we altijd met twee personen zijn. Daarom investeren we in personeel. Liset werkt dertig uur in de week bij ons, zodat we 24/7 tijd en aandacht aan de kinderen kunnen geven”. Gezinshuis Bynt in Easterein valt, met nog tien gezinshuizen, onder Rivka-Zorg.

Bynt Easterein                               

Rianne: ondernemend en creatief

Rianne groeide op in Easterein, Nijland en Tjerkwerd. Als kind was ze al ondernemend en creatief, en ook de liefde voor kinderen zat er al vroeg in. Zo kocht ze, toen ze twaalf was, van haar zakgeld fietszitjes bij de kringloop en nam de buurkinderen mee op pad. Uit de Ikea gids knipte ze plaatjes van kinderkamers en richtte kamers in. Na de basisschool volgde ze een retailopleiding en werd manager van kledingwinkel Only in Leeuwarden.

“In de kleding draait het vooral om cijfers en targets”, blikt Rianne terug. “Dat lag me wel, maar ik wist dat er meer was. Toen ik twee gevluchte meisjes als stagiaire begeleidde, en hen hielp met financiën en huisartsbezoek, dacht ik: ‘Het is maar kleding, ga met je hart werken.’ Toen ben ik de opleiding ‘gespecialiseerd pedagogisch medewerker’ gaan doen, en werkte ik zes jaar bij Zorginstelling De Oase in Follega waar we jongeren met zware gedragsproblemen opvingen die niet thuis konden wonen. Dat was heel pittig, ‘mar der gean ik goed op’. Naast ons eigen gezinshuis, werk ik ook anderhalve dag per week voor een ander gezinshuis.”

Age: Goed met kinderen 

Age groeide op in Dedgum, in een warm en gezellig druk gezin met vijf kinderen. Zijn ouders keken naar wat ieder kind nodig had en daar plukt hij nu nog de vruchten van. Na de basisschool ging hij naar het Marne College in Bolsward. Het duurde even voordat hij wist welke vervolgopleiding bij hem paste. Dat werd duidelijk toen iemand tegen hem zei: “’Jij bent goed met kinderen. Is de Pabo niks voor jou?”

“Dat klopte helemaal”, vertelt Age enthousiast. “Kinderen kwamen altijd naar mij toe, ik was jeugdtrainer bij het voetbal en paste vaak op de kinderen van de hobbyboer waar ik klusjes deed. Na de pabo stond ik vier jaar in Tjerkwerd en drie jaar in Exmorra voor de klas. Nu werk ik drie dagen per week op de Súdwester, een school voor speciaal basisonderwijs in Sneek. Daar doen we wat mijn ouders ook al deden: kijken wat een kind nodig heeft. Dan zie je kinderen opfleuren. Het werk past helemaal bij mij. Maatwerk, een heel leuk team, en genoeg uitdaging.”

“Jou dy mar del”

Age en Rianne ontmoetten elkaar zes jaar geleden. Ze hadden veel overeenkomsten. Zo hadden ze allebei een lange relatie achter de rug. “Toen ik Age zag ervoer ik meteen een berg rust”, vertelt Rianne. “Ik sta altijd aan, heb heel veel ideeën en ga altijd door. Ik heb iemand nodig die zegt: ‘Het is goed zo.’ ‘Jou dy mar del.’ Dat doet Age.”

Na een half jaar ging het stel samenwonen, in 2020 trouwden ze. Ze knapten hun huis in Bolsward op, kochten een klushuis in Workum en al snel bleek Rianne zwanger. Na een zware zwangerschap en een zware bevalling werd Annemar geboren. Een half jaar later was Rianne weer zwanger, waarna weer een zware zwangerschap volgde, en werd Jorrit geboren.

“Hier gaan we voor”

Rianne werkte in die tijd nog bij De Oase. “Toen ik zelf moeder werd, realiseerde ik me des te meer dat die jongeren óók ouders hebben, maar niet thuis wonen. Zij verdienen ook iemand die er echt voor hen is. Ik dacht: ‘Ik fiets hier met twee kindjes, maar dat kan ook prima met zes.’ Age stond helemaal achter het idee om kinderen op te vangen. Om onze droom te verwezenlijken hadden we wel meer ruimte nodig.”

Op Funda zag Rianne een huis in Easterein met zeven slaapkamers, meerdere woonkamers, een ruime tuin en een schuur. Middenin het dorp, op loopafstand van school. Perfect, maar het leek te hoog gegrepen. Drie maanden lang keek ze elke avond naar de advertentie, totdat ze de makelaar belde en een afspraak maakte. “We stonden in de achtertuin, het hoosde, we pakten elkaar vast en Age zei: ‘Hier gaan we voor. We zetten alles op alles, en kijken hoever we komen.’ Het was heel spannend of het zou lukken, want wij vinden het belangrijk dat we het huis zelf kunnen betalen en niet afhankelijk zijn van onze inkomsten als zorginstelling. Het lukte. Vervolgens hebben we veel geklust om het huis klaar te maken als gezinshuis.” Ondertussen werd ook Benthe geboren

Fundament

Een half jaar geleden openden Age en Rianne in Easteriein hun gezinshuis ‘Bynt’, wat staat voor een stevig fundament, een balk die het huis overeind houdt. Ook zit er het Friese woord ‘ferbyning’, verbinding, in. Naast hun eigen kinderen vangen ze drie kinderen uit één gezin op. Hun ouders komen wekelijks op bezoek. 

“De kinderen zitten qua leeftijden tussen onze kinderen in”, legt Age uit. “Zo groeien ze met elkaar op. Omdat ze nog jong zijn, kunnen we veel betekenen in hun hechting. Wat wij hen meegeven, dragen ze voor altijd bij zich. Na een half jaar voelen ze zich hier redelijk veilig, en soort van thuis, maar ze missen de basis nog.” “We maken hele kleine stapjes”, vult Rianne aan. “De kinderen hebben veel meegemaakt, waardoor ze kampen met gedragsproblemen. Ze hebben heel veel structuur nodig.”

Het leven van Age en Rianne Gietema draait om de kinderen. Vier scholen met verschillende starttijden, vier kinderen in de pampers, en alle zorg die daarbij komt. “Hoi vriendinnen, ik leef nog”, lacht Rianne. “Hopelijk kan ik later weer dingen met jullie doen, maar nu ben ik hier nodig.”

Samen zijn

Bij Bynt zijn gezamenlijke momenten de kern. “Samen eten, vragen stellen, naar elkaar luisteren” zegt Rianne. “En ’s middags, als iedereen een vriendje meeneemt, zitten we met z’n tienen aan tafel met wat lekkers. Dan praten we de dag door. Wij geloven in delen. Als je het goed hebt, help je een ander.” “We doen heel veel samen”, vult Age aan. “Knutselen, iets bakken, naar de speeltuin. Het hoeft niks te kosten; als het maar samen is.”

“En we zijn elke dag buiten”, gaat Rianne verder. “Iedereen heeft twee buitenpakken en die dragen ze vaak. We komen bijna wekelijks op het strand in Makkum. En laatst zat ik op een zondagochtend om negen uur met drie kinderen op het strand in Workum. Het motregende, we zaten op een kleed, regenpak aan, picknickbox erbij, naar de kitesurfers te kijken. We hebben ons hartstikke mooi vermaakt.”

Grootste uitdaging

“De grootste uitdaging is om het goed te doen voor je eigen kinderen. Onze kinderen zijn opgevoed om te helpen, een team te vormen. Nu zien ze gedrag dat ze niet kenden, zoals schreeuwen of deuren dichtslaan. Dat is soms moeilijk voor hen. Door met onze kinderen dingen voor te doen - we zijn lief voor elkaar, we schreeuwen niet tegen elkaar - laten we aan de gezinshuiskinderen zien hoe het in ons huis gaat. Ik zie vaak een beeld voor me dat Annemar met een van de gezinshuiskinderen naar school loopt, zo van: ook al ben je anders of kun je dit nog niet of dat nog niet, je hoort bij ons en wij gaan er alles aan doen dat jij er ook komt. Op wat voor manier dan ook. Maar in elk geval samen.”

Tekst: Lutske Bonsma
Foto’s: Laura Keizer