Directeur Piet Bakkerschool met prepensioen: “Ik heb het met hart en ziel gedaan”

Marjo Bootsma-Raadsveld werd geboren boven de Baptistenkerk aan de Willem Lodewijkstraat in Sneek, waar haar vader koster was. Toen ze bijna vijf was, verhuisde het gezin naar de Lemmerweg-Oost en op haar veertiende verhuisden ze naar de Wieken, Tinga. Nog steeds woont ze aan deze kant van Sneek. Is ze zo’n honkvast type?

Mentor met impact

“Ik ben niet per se honkvast, maar het is zo gelopen”, vertelt ze in haar tuin aan het water. “Toen ik op de havo zat, wilde ik de verpleging in. Op kamers in Leeuwarden of Drachten leek me wel wat. Maar ik had een gesprek met mijn mentor en die zei: ‘Als ik jou zo beluister, past de PA (Pedagogische Academie, red) bij jou. Waarom ga je niet naar de open dag van de Him aan de Hemdijk?’ Ik ben gegaan en hij had gelijk. Ik heb me ingeschreven, en ik vond het een fantastische opleiding. Zo zie je maar hoe belangrijk het is dat mensen in het onderwijs goed luisteren naar wat de leerling wil.”

Hart verloren

In 1983 studeerde Marjo af aan de PA, maar in die tijd waren banen in het onderwijs schaars. Ze was dan ook enorm blij dat ze de vervanger van een vrijwilliger op de Koningin Emmaschool voor moeilijk lerende kinderen mocht worden. 

“Dat heb ik anderhalf jaar elke ochtend gedaan en ik vond het geweldig. Er was zo’n fijne sfeer; ik ben daar mijn hart aan het speciaal onderwijs verloren. Later kreeg ik een betaalde baan op de Emmaschool en in de loop der jaren gaf ik les aan kinderen van verschillende leeftijden, ik was zorgcoördinator en intern begeleider.”

Vacature

Na twintig jaar op dezelfde school, die inmiddels de Súdwester heette, dacht ze: ‘Het kan niet zo zijn dat ik mijn hele loopbaan op één school werk. Ik wil wel een keer wat anders.’ Leidinggeven leek haar mooi, want dan kon ze de koers mede bepalen. Toen ze een vacature voor directeur op de Piet Bakkerschool zag, twijfelde ze of ze dat zou kunnen, maar haar man Albert zei: ‘Waarom zou je het niet doen? Ik denk dat je dat wel kunt’.

Marjo Bootsma - LauraKeizerFotografie

Bijna twintig jaar

En zo schreef ze in de kerstvakantie van 2005 een sollicitatiebrief, en werd ze per 1 april 2006 aangenomen op de Piet Bakkerschool. Een christelijke school voor zeer moeilijk lerende en meervoudig gehandicapte kinderen, van vier tot en met achttien jaar. Ze nam zich voor niet weer zo lang op dezelfde school te werken. Lachend: “Tien jaar leek me wel de max, maar het is net geen twintig jaar geworden.”

Recht op ontwikkeling

“De Piet Bakkerschool heeft lang het imago gehad van school voor kinderen die niet kunnen leren. Maar deze kinderen kunnen ook leren. Alleen leert het ene kind sneller dan het andere, en het ene kind leert ook meer dan het andere. Ook was de gedachte over kinderen in het speciaal onderwijs: ‘Als ze maar plezier hebben.’ Natuurlijk is plezier belangrijk, maar deze kinderen hebben óók recht op een stuk ontwikkeling. Ik zeg altijd: ‘De onderwijsinspectie heeft het speciaal onderwijs ontdekt, en dat is maar goed ook’. We hebben trouwens in juni inspectie gehad, en een goed rapport gekregen. Wauw!”

Mogelijkheden benutten

“Wij kijken naar wat een leerling kan, en wat hij of zij nodig heeft. De mogelijkheden die zij hebben moeten wij aanboren en optimaal benutten. Het ene kind leert bij ons schrijven, en het andere leert zijn naam herkennen. Dat is toch ook fantastisch dat je kunt zeggen: ‘Hé, daar staat mijn naam’. Deze kinderen nemen de tijd die ze nodig hebben, en wij moeten die tijd aan hen geven. Wij gaan vaak veel te snel. En ze komen zoals ze zijn. Ze faken niet, maar zijn puur. Daardoor raken ze je recht in je hart.”

Talent

Alle leerlingen op de Piet Bakkerschool krijgen muziekles en leerlingen in het Voortgezet Speciaal Onderwijs (VSO) die dat kunnen en willen, mogen meedoen aan de Talentband, een samenwerking tussen Piet Bakker, Sinne (openbare school voor - voortgezet - speciaal onderwijs) en het Atrium Kunstencentrum. Elke vrijdagmiddag oefenen zo’n twintig leerlingen samen in het Atrium. Hoogtepunt is het jaarlijkse optreden in het Theater Sneek. “Dan zit het theater vol, en kunnen onze kinderen hun talent aan Sneek laten zien”, vertelt ze enthousiast.

Onderdeel van de samenleving

“We willen voorkomen dat de kinderen geïsoleerd raken, doordat ze naar een aparte school gaan. Daarom gaan leerlingen uit het VSO ongeveer drie dagen per week naar stage- en leerwerkplekken in bijvoorbeeld een supermarkt, dorpshuis of verhuisbedrijf. En we hebben met onze buren van zorginstelling Philadelphia en inwoners van de wijk Hemdijk een belevenistuin opgezet. Met z’n allen hebben we 180.000 euro opgehaald en nu is er een prachtige tuin met dierenverblijf voor onze leerlingen, de cliënten van Philadelphia en de buurt. Ik vind het mooi dat je niet een apart schooltje ergens achteraf bent, maar dat je middenin de wijk staat en elkaar kent. We moeten het met elkaar doen in deze wereld en deze kinderen horen er ook bij.”

Geluidsabsorberend

Een bijzonder project tijdens het directeurschap was de verbouwing van het schoolgebouw. “Het gebouw was sterk verouderd, we hadden een keuken, maar geen praktijklokalen en die mochten we bijbouwen. Met het team hebben we goed nagedacht: Wat willen wij uitstralen? En wat hebben de kinderen nodig? We kozen bijvoorbeeld voor vloerbedekking met demping en geluidsabsorberende plafondplaten, zodat het gebouw niet één grote klankkast is. In januari 2014 zijn we er in gegaan, en het is nog steeds een prachtig gebouw, waarvan mensen zeggen: ‘Wat een heerlijke sfeer en wat ziet het er hier mooi uit’. 

Nieuwe fase

Na veertig jaar in het onderwijs, begint nu een nieuwe levensfase.  “Onze zoon, hij is 35 jaar, heeft een stuk grond met een huis in Zweden waar we graag naartoe gaan. Het huis moet opgeknapt worden, en daar hebben we straks alle tijd voor, want Albert gaat ook met prepensioen. Verder doe ik vrijwilligerswerk in de Baptistenkerk. En volgend voorjaar komt er een pup. Dan hebben we weer wat reuring in de tent. Ook zijn wij fervente watersporters. We hebben een motorboot gekocht, waar we mooie tochten mee hopen te maken. Mijn man heeft zijn vaarbewijs. Ik nog niet, dus dat ga ik halen.”

‘Zij gelooft in mij’ 

Wat ze het meest aan haar werk gaat missen, zijn natuurlijk de kinderen. “Elke ochtend, wanneer ik de kinderen de school zag binnenlopen, dacht ik: ‘Het feest kan beginnen’. Dat klinkt misschien overdreven, maar het was echt zo. Deze kinderen hebben extra zorg nodig en als je met hen werkt, kun je het verschil maken. Je voegt echt iets toe aan hun leven. Dat is het mooiste wat er is. Bij mijn afscheid op school werd ik door iedereen toegezongen, en vervolgens zong Fernando van de Talentband ‘Zij gelooft in mij’ van André Hazes. Hij stond naast me en zong uit volle borst. Iedereen zwaaide naar me, en ik hield het natuurlijk niet droog. Dat lied zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn.”

Wat in je hart zit, blijft bij je

“Ik kijk met ontzettend veel plezier terug op mijn werk, want ik heb het met hart en ziel gedaan. Ik heb met pijn in het hart afscheid genomen, maar met nog veel meer plezier denk ik terug aan die prachtige periode. Mijn hele loopbaan was fantastisch, maar dit laatste stuk op de Piet Bakker was echt geweldig en onvergetelijk. Dat stuk is nu klaar, maar ik ben het niet kwijt, hè? Alles wat in je hart zit blijft, en alle goede herinneringen ook. Nadat mijn ouders overleden waren, dacht ik eerst: ‘Nu ben ik ze kwijt.’ Maar op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik ze helemaal niet kwijt was. Ze zijn altijd bij me. Alles wat in je hart zit, blijft bij je. En al die goede herinneringen aan de kinderen, die raak ik nooit kwijt. Die bewaar ik mijn leven lang in mijn hart.”