Juf Thea uit Sneek neemt na bijna 45 jaar afscheid van het onderwijs: “Elk kind wil gehoord, gezien en geliefd worden”
OUDEGA SWF - Na 44 jaar en negen maanden is juf Thea Deinum-Holkema uit Sneek met pensioen gegaan. In haar lange loopbaan gaf ze met veel plezier les op verschillende kleuter- en basisscholen. Ze zag hoe het onderwijs veranderde, maar hoe kinderen - in de basis - hetzelfde bleven. Wij spraken juf Thea daags na haar knallende afscheidsfeest op basisschool Klaver Fjouwer in Oudega.
Thea Deinum-Holkema (65) drinkt thee uit een zwarte tovermok met haar foto erop. “Gister gekregen van de kinderen op school”, zegt ze trots. “En kijk, hier heb ik ook een doos met theezakjes waarop de kinderen allemaal een persoonlijke wens voor mij opgeschreven hebben. Ik ben zó verwend. Ik werd ’s ochtends vroeg opgehaald met een sportauto en toen ik bij school aankwam hadden de leerlingen een erehaag voor me gemaakt en een lied gezongen en gedanst. Eenmaal binnen had ik met de verschillende groepen High Tea en ’s middags was er een THEAtershow, mijn naam Thea was hierbij een grote inspiratiebron.”
Juf Thea wordt opgehaald in een sportauto
Superschool
Thea Holkema is geboren en getogen in Sneek en ontmoette al op haar veertiende jaar Leo Deinum, die haar echtgenoot zou worden. “Ik wilde altijd al juf worden,” vertelt Thea, “en daarom ging ik na de mavo naar de kleuterkweek in Leeuwarden.” In 1979 was ik klaar met de opleiding, maar het ging toen niet zo goed in het onderwijs, dus deed ik in eerste instantie invalwerk. In januari 1980 kwam ik te werken bij de kleuters op de Prins Willem Alexanderschool. Ik had maar acht kleuters, maar ik vond het heel leuk. In augustus dat jaar kreeg ik een baan bij De Ark, een school waar ik ook diverse stages had gelopen. De Ark werd een soort pilotschool voor basisscholen in Nederland, met als directeur Willem Tjerkstra. Een superschool.”
Piramide
“Inmiddels waren Leo en ik verloofd en kochten we een huis in de Worp Tjaardastraat. We wilden graag trouwen, maar ik had nog geen vaste benoeming. Die zou ik na een jaar werken op De Ark krijgen, maar dan mocht ik niet getrouwd zijn. En dus gingen we samenwonen – ongekend voor die tijd – en trouwden we op 23 september 1981.”
Als teamplayer heb ik ervaren dat je met elkaar zoveel moois en creatiefs kunt bereiken
Ruim zeventien jaar werkte Thea met veel plezier bij De Ark. Als leidster, hoofdleidster en adjunct-directrice. Toen ze moeder werd ging ze parttime werken en met verschillende leeftijdsgroepen. Eind jaren negentig kwam ze bij de Koningin Wilhelminaschool terecht, een school die haar nog altijd nauw aan het hart ligt. “Ik had daar superlieve collega’s en hield van de mentaliteit van de mensen daar”, zegt ze enthousiast. “Samen met de peuterspeelzaal en de openbare school in de wijk startten wij met de VVE methode Piramide: spelend leren en ontwikkelen van het jonge kind. Ik was daar de tutor; mocht met individuele kinderen door middel van pre-teaching spelenderwijs lessen oefenen. Ik vond het een hele mooie methode en was daar ‘kind met de kinderen’. Ook vierde ik er ‘150 jaar Christelijk Onderwijs’, een geweldig groot feest. Helaas kon ik niet als tutor werkzaam blijven bij de Koningin Wilhelminaschool en ging ik werken op de Johannes Postschool, de Julianaschool en De Vuurvlinder.”
Leerlingen vormen een erehaag voor juf Thea
Sterke band opbouwen
Na vele jaren als juf op alle Sneker christelijke scholen te hebben gewerkt, ging Thea aan de slag als onderwijsassistente op dorpsscholen. “Wat een sportieve kinderen! Ze deden aan fierljeppen en waren het liefste lekker buiten bezig. Via de dorpsscholen in Oppenhuizen, Hommerts en Gaastmeer kwam ik uiteindelijk bij basisschool Klaver Fjouwer in Oudega terecht, waar ik vooral individuele leerlingen mocht begeleiden. Een kind helpen met waar hij of zij moeite mee heeft, soms op een creatieve manier, geleerd vanuit mijn periode als tutor. Zo bouwde ik een hele sterke band met hen op.”
Veel plezier en liefde
“Ik weet niet wat er nu op mijn pad komt, ik zie het wel”, zegt Thea tot slot. “Wel weet ik dat mijn werk me veel plezier en liefde heeft gebracht. Ik heb genoten van het werken met deze leerlingen. Wat zal ik ze missen. Zo ook mijn collega’s. Als teamplayer heb ik ervaren dat je met elkaar zoveel moois en creatiefs kunt bereiken. Ik zag het onderwijs veranderen; we gingen van stencils naar fotokopieën en nu zijn de iPad en het digibord niet meer weg te denken uit de klas. Ook nieuw is het lesgeven aan vluchtelingen, bijvoorbeeld uit Syrië en Oekraïne. Maar kinderen zijn - in de basis - niet veranderd. Elk kind wil gehoord, gezien en geliefd worden.”
Tekst: Amanda de Vries
Foto’s: archief Klaver Fjouwer
