INTERVIEW I De Doarpswinkel heeft een grote sociale rol in Ysbrechtum.

De bel en de telefoon gaan bijna onophoudelijk in de Doarpswinkel aan de Epemawei in Ysbrechtum, wanneer wij er op bezoek zijn. Johannes Greidanus verontschuldigt zich met een brede lach en spoedt zich naar zijn klanten. Die komen onder andere voor brood, vlees of zuivel. Johannes maakt een praatje met ze en wenst ze een goed weekend. Dan schuift hij weer bij ons aan en vertelt hij over hoe het allemaal voor hem begon in 1984.

Mensen leren kennen

“Mijn heit en mem runden een levensmiddelenwinkel in Gau. Vaak haalden ze de melk voor de winkel bij de heer Bootsma. Die had een winkel in Tirns en hier in Ysbrechtum stond zijn dochter in. Toen zij hiermee stopte vroeg mijn vader of dit misschien iets voor mij was. Ik was na mijn diensttijd in de keuken van het paviljoen aan het Sneekermeer beland. Het leek mij leuk, en zo startte ik op 1 november 1984 in de dorpswinkel hier. Omdat het pand – winkel en woonhuis – van de kerk in Ysbrechtum was, moest ik eerst nog wel door de kerkenraad gezien worden.

Heit en mem waren met mij mee. Alles verliep goed en zo trok ik op mijn 23e in het huis dat aan de winkel vastzat. In het begin moest ik de mensen leren kennen, maar dat ging me goed af. Ik had er veel plezier in en vond het een uitdaging om te onderzoeken wat de mensen lekker vonden. Vlees van een echte slachter bijvoorbeeld, op dit moment is dat trouwens De Jager uit Oppenhuizen.”

Trekker voor de deur

Producten en diensten kwamen en gingen, zo was er een aantal jaren een stomerij service. “Maar uiteindelijk hield ik daar toch weer mee op”, zegt Johannes. “Tabaksproducten heb ik ook heel lang verkocht, maar die zijn sinds 1 juli van dit jaar verboden om te verkopen in een winkel als deze. Sinds twee jaar bied ik een pakketservice aan via Homerr, dit loopt erg goed. Ze doen veel in tweedehandskleding, mensen van buiten Sneek, maar ook hier in Ysbrechtum maken graag gebruik van deze service. En dan nemen ze vaak ook wat boodschapjes uit de winkel mee. Regelmatig gebeurt het dat boeren ook een pakketje brengen of halen. Dan parkeren ze gewoon de trekker hier voor de deur. Geen probleem, dat is in de stad wel anders!”

Nieuwsbrief voor nieuwe bewoners

De Doarpswinkel heeft een grote sociale functie. Jongeren en ouderen weten Johannes goed te vinden en waarderen de winkel. “Vaak zie ik hier moeders met kinderen die zelf als tiener snoep bij mij kwamen kopen. Dat vertellen ze dan ook graag aan hun kinderen. Naast de winkel bezorg ik ook zelf bij boeren thuis, maar het komt ook voor dat een klant even iets meeneemt die kant op. Dat gaat hier allemaal heel vertrouwd en gemoedelijk. Ik merk wel dat de bestellingen minder groot zijn door de jaren heen, de huishoudens worden immers allemaal kleiner. Nieuwe bewoners krijgen van mij een nieuwsbrief door de bus, waarin ik vertel welke producten ik verkoop en wanneer ik geopend ben. Als kers op de taart zit er een waardebon bij de nieuwsbrief voor een lekkere verrassing. Ik doe dus veel aan promotie, maar moet het ook hebben van mond-tot-mondreclame. ‘Vergeet mij niet’, dat is de boodschap.”

Saamhorigheid

Het gemak – sommige mensen komen iedere dag – een loopje, een praatje, Johannes geniet er van. “En die sociale rol zet ik voort in het dorpshuis, waar ik graag in de weekenden als vrijwilliger achter de bar sta. Het dorpshuis is een grote afnemer bij vergaderingen en uitvaarten, net als de consistorie. Koffie, thee en koek regel ik dan rechtstreeks met de bode, bijvoorbeeld. Ik ben erg blij met zulke vaste, trouwe afnemers.

De saamhorigheid hier in Ysbrechtum is groot, dat heb ik onder andere gemerkt toen mijn ouders overleden. Ik was zeer geroerd door de vele kaartjes met medeleven die ik kreeg. Maar ook bij de verschillende jubilea van de winkel leefden klanten erg mee. Toen ik na een ingrijpende verbouwing van het pand dit jaar op 2 augustus de winkeldeur weer opendraaide, was het enthousiasme groot. Mensen zijn blij dat ik er ben.”

Echte doener

Werk en privé zijn innig met elkaar verbonden in het leven van Johannes Greidanus. “Ik heb altijd alleen gewoond en vind dat helemaal prima”, zegt hij tot besluit. “Ik werk vijf dagen in de week, sinds enige tijd is de winkel op de woensdagen dicht, dan kaats ik in het dorp in de zomer. Ik hou ook van toneel, maar helaas bestaat de vereniging niet meer. Verder lees ik graag en bezoek ik vergaderingen om mijn netwerk uit te breiden. Ik ben een echte doener, ik wil er voor de mensen zijn.”        

Tekst: Amanda de Vries
Foto’s: Fotografie Jelly Mellema, Amanda de Vries