INTERVIEW | Hertzen Oost uit Sneek kan het niet laten (en bouwt weer een boot) - “Ik wil zeilen tot mijn dood”

Hij zeilt als een tierelier, dat blijkt als we op een fijne zomeravond de Ultima een paar uurtjes ervaren. Hij heeft een redelijke aanvangsstabiliteit, optuigen gaat inderdaad in no time, door de Hoytboom (keerfok, red) kun je er prima in je uppie mee zeilen, springt meteen aan en overstag gaat als een dolle. Misschien wel iets te rap, als we beide testzeilers bezig zien. Dat het wat stuntelig overkomt wordt veroorzaakt door de combinatie van de plaats van het schootblok en de joystick. Dat wordt binnenkort aangepast en daarmee behoren alle kinderziektes tot het verleden. 

‘wel willen zeilen, maar verder niet te moeilijk’
“Zelf zeilen, gemakkelijk zeilen, spookte al jaren door mijn hoofd”, zegt Hertzen. “Tien jaar geleden had ik het daar met Jan Visser over. Vier jaar geleden kwam dat in een stroomversnelling toen er subsidies vrij kwamen. Jan heeft de tekeningen gemaakt, helaas kwam hij te overlijden. Ik heb toen bij een ander ontwerpbureau onderdak gevonden, de tekeningen zijn iets aangepast, ik heb een prop en een mal gemaakt en daar zijn twee demoboten uit gekomen. Het idee is een eenheidsklasse op te zetten voor mensen die wel willen zeilen, maar verder niet te moeilijk. Voor de bestaande boten haken mensen af omdat ze problemen hebben de heupen, rug en knieën. Dat heb ik zelf ook. Het idee heb ik op een gegeven moment maar uitgerold, want ik zelf ook blijven zeilen. Ik heb nog een Pampus, maar dan zit je altijd met bemanning. En een Pampus is Sneek en Loosdrecht, voor de rest kom je nergens. Terwijl het leuke aan zeilen is dat je ook eens Europa in kunt.”

‘Succes komt met volhouden’
Leuk bedacht allemaal, het vervolg – de Ultima in de markt zetten – lijkt een lastigere opgave. “Het idee is prachtig, iedereen is het met me eens, maar nu moeten we nog zien de boot aan de man te brengen. Dat proberen we met goede foto’s, een fraaie website, de publiciteit zoeken, socials.” Dat het op deze manier kan is bewezen door de Waspz, een Australische, single-handed, hydrofoiling zeilboot waar in een paar jaar tijd achthonderd van werden verkocht, wereldwijd. “Nummer elf gaat wel, de eerste tien verkopen is iets moeilijker”, lacht hij. “Als je die verkocht hebt, heb je ambassadeurs en moet het gaan lopen. Maar het is nog een lange weg te gaan”, erkent hij. “Het is niet zo maar klaar, als je dat verwacht ben je ook niet goed bezig. Succes komt met volhouden”, gooit hij andermaal een oneliner over tafel.

‘Wel een beetje fit zijn’
“De ouderen moeten blijven zeilen. Als je vijftig/zestig jaar bent moet je niet stoppen, dan moet je doorgaan en een simpele boot hebben. Stabiel, voor de wind niet omvallen, dat soort dingen zijn voor mij heel belangrijk. Hij zeilt gemakkelijk, maar het blijft wel zeilen. Je moet wel een beetje fit zijn. Daarbij is het onderhoud beperkt tot niets. Je haalt er een natte doek overheen en klaar ben je.”

‘Koppie er bij houden’
Terugkijkend op de ontwikkeling en de bouw zegt hij dat het hem niet is tegengevallen. Het vinden van vakmensen was misschien wel de grootste zorg. “De juiste mensen vinden die nog tijd hebben is wel een dingetje tegenwoordig. Natuurlijk zijn er mensen die ook polyester boot in elkaar kunnen plakken, maar je moet er eentje hebben die er tien van precies hetzelfde gewicht kan maken. Die zijn veel moeilijker te vinden. De goede mensen vinden die op tijd leveren was lastig. Je moet het koppie er bij houden, want op het gebied van levertijden loopt het zomaar uit. Iedereen in dit vak, smoort van het werk, omdat er te weinig mensen zijn.”

Mugjes
Er een (internationale) eenheidsklasse van maken, is dat niet erg hoog gegrepen? “Dat realiseer ik me ook. Maar het idee is dat ik graag tot mijn dood wil wedstrijdzeilen. Dat kan ik niet in een andere boot dus wil ik dat volhouden, dan moet ik zien dat ik er een eenheidsklasse van maak. Heb je het zeilen op de Olympische Spelen gezien met dat foilen? Dat zijn allemaal mugjes. Iemand van 85 kilo kan niet eens meer in een zeilboot zitten op de Olympische Spelen. Vergelijk het eens met tennis. Daar kun je tot je 85-ste op de tennisbaan staan. Dat moet met zeilen ook kunnen.”

Het volgende project is zeilen en rust

Hij bouwde eerder al twee motorboten. Is dit zijn laatste project? “Het volgende project is zeilen en rust”, lacht hij. Of dat er inderdaad van komt is nog maar afwachten want de geschiedenis leert dat hij maar moeilijk stil kan zitten. Het bouwen van boten is een ‘leuke afleiding’, zijn corps-business is zijn charterbedrijf met elf huurschepen dat trouwens in de verkoop staat. “Het is een grillige markt. Tijdens en na corona hebben we een enorme stijging gehad in de botenverhuur. Het is door het dak gevlogen natuurlijk. Mensen willen geen bezit meer, dat speelde ons in de kaart. Boten waren niet aan te slepen. Dat is nu genormaliseerd. Maar ja, als het straks inderdaad verkocht wordt, komt er wel een gat. Toch maar eens goed nadenken”, knipoogt hij.

Over de Ultima
De Ultima meet 6,25 meter over alles, is 2,00 meter breed en heeft een diepgang van 1,00 meter. De totale waterverplaatsing bedraagt 625 kg en hij kost € 29.950, zonder tuig. Dit omdat de praktijk leert dat zeilers het liefst hun eigen zeilmaker kiezen om samen met hem een passend tuig te maken.

Tekst en foto’s: Richard de Jonge