Vader en zoon Veltkamp uit Sneek beklimmen de Kilimanjaro: Een berg, zes dagen en een band voor het leven

Vader Arnoud Veltkamp en zoon Sidney beklommen én daalden de Kilimanjaro in Tanzania in zes dagen tijd. Een dag sneller dan vooraf gepland, want onderweg merkten de gidsen dat de twee goed op schema lagen. “We voelden ons goed”, zegt Arnoud. “Dus toen zeiden we: dan pakken we hem in zes dagen.”

Geen speciale aanleiding, maar om de goede band

Voor Sidney Veltkamp was het al langer duidelijk dat hij eens iets bijzonders met zijn vader wilde doen. Niet omdat daar een speciale aanleiding voor was, maar juist omdat de band al goed was. “Het leek mij gewoon heel leuk om een mooie reis te maken met mijn vader”, vertelt hij. “We hebben een goede band en doen vaker dingen samen.” Die goede band was er thuis al, maar ook op het werk, want Sidney werkt inmiddels bij zijn vader. Toch kreeg die band tijdens de reis een anders lading. Niet per se emotioneler of zwaarder, maar wel puurder. Weg van de dagelijkse dingen, weg van werk, telefoon en verplichtingen. Gewoon samen onderweg, met maar één doel: boven komen.

“Het mooiste van de hele reis vind ik vooral dat we het samen hebben gedaan”, zegt Sidney. En precies daarin zit de kern van dit verhaal. Natuurlijk is het bijzonder om de hoogste vrijstaande berg ter wereld te beklimmen, maar nog bijzonderder is het misschien wel om zoiets samen mee te maken op een moment dat het kan. Sidney woont nu nog thuis, maar gaat binnenkort uit huis. Het leven verandert. “Dit was prachtige timing”, zegt Arnoud.

‘Pole pole’ naar boven

De beklimming van de Kilimanjaro is geen technische klim waarvoor je met touwen en pikhouwelen de wand op moet, maar dat betekent niet dat het makkelijk is. De uitdaging zit in de duur, de hoogte, de kou, de regen en het ritme van dagen achter elkaar blijven lopen. De voorbereiding begon dan ook gewoon in de sportschool. Traplopen, hellingen trainen, conditie opbouwen. Voor Arnoud kwam daar nog iets extra’s bij. Vorig jaar brak hij tijdens het snowboarden zijn nek. “Daarna ben ik fanatieker de sportschool ingegaan om mijn spieren aan te sterken”, vertelt hij. “Alles is gelukkig op tijd goed gekomen.”

Eenmaal in Tanzania hadden ze één dag om te acclimatiseren en spullen te regelen. Daarna begon de klim. Iedere ochtend ging om zes uur de wekker. Ontbijten, spullen pakken en lopen. Heel rustig, want op grote hoogte is dat essentieel. Op de berg leerden ze al snel de belangrijkste les van de gidsen: ‘pole pole’. Oftewel: Rustig, rustig. Sidney legt uit: “Je kan niet in een hoge hartslag komen. Dan krijg je problemen met je ademhaling.”

Dat rustige tempo betekende niet dat het licht was. Integendeel. Hun dagen hadden een strak ritme: lopen, lunchen, verder lopen, eten en vroeg slapen. Ze hadden allebei een eigen gids, terwijl dragers de tenten, bagage en maaltijden verzorgden. Onderweg veranderde ook het landschap voortdurend: van regenwoud naar kale hoogtes, van modder en rotsen naar sneeuw en kou. “Je begint in het regenwoud, dan heb je moorland, alpine en uiteindelijk arctic”, legt Arnoud uit. “Dat is wel heel gaaf om te zien.”

Kou, regen en kans op hoogteziekte

Mooi was het, maar afzien ook. Omdat ze net voor het hoogseizoen gingen, zaten ze op de grens van het regenseizoen. Ze kregen veel regen te verduren en hoger op de berg kwam daar de kou nog overheen. De laatste nacht sliepen ze met twee lagen thermokleding in de slaapzak en trokken ze voor vertrek opnieuw meerdere lagen aan. Op de top kon het qua gevoelstemperatuur richting de min 20 tot min 30 graden gaan, zo was ze op voorhand verteld.

Toch zat de grootste spanning ergens anders: hoogteziekte. Dat was ook het enige waar ze zelf maar beperkt invloed op hadden. Arnoud: “Je weet van tevoren niet hoe je lichaam daarop reageert.” Onderweg zagen ze ook mensen omkeren of volledig uitgeput terugkomen. Sommigen werden zelfs met helikopter afgevoerd. Juist daarom waren ze streng voor zichzelf: blijven drinken, blijven eten, rustig lopen, luisteren naar de gidsen en niet stoer doen. En elkaar helpen. Soms met woorden, soms juist met stilte. Even zeggen dat het goed gaat. De ander wijzen op een slok water. Extra doorzetten als de ander het zwaarder heeft. “Opgeven was geen optie”, zeggen ze allebei.

De top en de afdaling

Voor Arnoud zat het zwaarste moment in de laatste meters naar boven. “Dan denk je: we moeten er nu toch bijna zijn. Maar dan moet je nog een stuk. En nog een stuk. Dat was mentaal heel zwaar.” Sidney had het juist op de afdaling moeilijk. Zijn knieën waren op. “Dat naar beneden gaan viel echt niet mee.”

En toch is daar dan dat moment. De top. Het bord. De wetenschap dat je niet meer verder omhoog hoeft. “Dat was wel echt een moment van euforie waarbij we elkaar in de armen vlogen”, zegt Arnoud. “Echt blijdschap van: we staan boven.” Lang duurde dat topmoment niet, want op die hoogte wil je na een kwartier ook gewoon weer naar beneden. Langer trekt je lichaam het simpelweg niet. Maar het gevoel bleef. Ze hadden het gedaan. Samen.

Opvallend genoeg was de afdaling niet alleen maar opluchting. Die was lichamelijk soms bijna nog zwaarder. Bovenbenen, knieën, gladde stukken, eindeloze afdalingen: het lichaam kreeg het opnieuw zwaar te verduren. En toen ze na een loodzware dag eindelijk laag genoeg waren om te slapen, bleek hun tent ook nog eens kletsnat en modderig. “Toen waren we er echt helemaal klaar mee”, zegt Sidney, nu lachend.

Herinnering voor het leven

Juist daardoor voelt de prestatie nu zo groot. Niet alleen vanwege die top, maar ook vanwege alles wat erbij kwam kijken: het gebrek aan comfort, het ritme, de kou, de hoogte en het blijven doorgaan. Arnoud: “Je beseft door verhalen van andere mensen ook steeds meer dat het echt een bijzondere prestatie is.”

Maar als je vraagt wat het meeste bijblijft, komt het antwoord niet uit op meters, tijden of records. Dan gaat het over samen zijn. Over timing. Over een ervaring die je niet nog eens precies zo kunt overdoen. Arnoud zegt het mooi: “Als vader en zoon, in ons geval, gaat alles vanzelf. Je hoeft elkaar niks uit te leggen. Dat maakt zo’n reis extra bijzonder.”

En misschien is dat wel de echte opbrengst van deze reis. Niet alleen dat ze de Kilimanjaro hebben bedwongen, maar dat ze samen een herinnering hebben gemaakt die de rest van hun leven overeind blijft. Zo’n verhaal dat later niet alleen gaat over spierpijn, hoogte en gepruts in een te klein tentje, maar vooral over het simpele feit dat vader en zoon op het juiste moment samen op pad gingen.

Kilimanjaro

De hoogste bergen ter wereld vind je in de Himalaya, maar de hoogste vrijstaande berg ter wereld is de Kilimanjaro, een slapende vulkaan in Tanzania, Afrika. Met een hoogte van 5.895 meter torent deze iconische berg volledig op zichzelf staand uit boven het omliggende landschap. Dit maakt een unieke verschijning in vergelijking met traditionele bergketens.

De temperatuur op de Kilimanjaro daalt aanzienlijk naarmate men hoger komt. Aan de voet van de berg kan de temperatuur oplopen tot boven de 30 °C. Boven, wanneer het gletsjerijs ‘s nachts door warmtestraling extreem afkoelt, kan de oppervlaktetemperatuur dalen tot -27 °C.