Sherida Spitse: Altijd met beide benen op Sneker grond

Dinsdag 24 februari jongstleden werd haar biografie ‘Sherida Open kaart’ gepresenteerd in de kantine van Sneek Wit Zwart aan de Molenkrite. Het boek is geschreven door Peter van der Meeren, eveneens afkomstig uit Sneek. In de biografie wordt niet alleen haar voetballeven opgetekend, maar staat vooral de mens Sherida Spitse centraal. Voor GrootSneek is dát de aanleiding voor een exclusief en open gesprek. Niet over records, al zijn die ongeëvenaard, maar over afkomst, karakter, keuzes en het leven achter de lijnen.

De plek waar het begint

Wie met Sherida Spitse (1990) praat over Sneek, hoort geen grootse verhalen of heroïsche jeugdmythes. Het zijn juist de kleine, tastbare herinneringen die blijven hangen. “Wij woonden in de Morrahemstraat”, vertelt ze. “Ik voetbalde daar altijd tegen de garagedeuren. Dat vind ik prachtig.” Het zijn beelden uit een tijd waarin alles onbevangen voelt. Waar voetbal simpelweg spelen betekent.

De verhuizing later naar de wijk Tinga, slechts een paar straten verder, voelt voor het jonge meisje als afscheid. “Ik vond dat echt niet leuk. De Morrahemstraat was een fijne straat, met leuke mensen.” De Lemmerweg en Tinga, zijn plekken die onlosmakelijk verbonden blijven met haar jeugd. Sneek blijft altijd dichtbij.

Sneek is voor Sherida meer dan een geboorteplaats. Het is een gevoel. De Waterpoort. De markt. De mentaliteit. “Het voelt altijd vertrouwd als ik hier ben. Het zijn toch een beetje dezelfde types mensen: nuchter, eerlijk.” Als ze door de stad loopt, wordt ze herkend. Soms aangesproken, soms stiekem gefotografeerd. “Af en toe een handtekening, een foto. Maar gewoon normaal. Dat hoort erbij.”

Sneek Wit Zwart

Tot haar zestiende voetbalt Sherida bij Sneek Wit Zwart. Op het complex aan de Molenkrite begint het serieuze werk. Niet alleen het spel, maar ook de discipline. School, trainen, reizen, alles draait al vroeg om voetbal. Ze zit dan op basisschool De Standerd en gaat later naar het CIOS in Heerenveen. “Je leert nee zeggen”, zegt ze. “Nee tegen feestjes, nee tegen dingen die anderen wél doen. Dat is misschien wel wat je het meest inlevert.”

Toch voelt het nooit als een offer. “Ik vond het allemaal veel te mooi. Dat je mag voetballen, dat je geselecteerd wordt.” Ook de busritten van Sneek naar Heerenveen, met sporttassen en trainingsspullen, horen erbij. “Je bent dankbaar dat je van je hobby je werk mag maken.”

Sherida met de jongens van Sneek Wit Zwart B1 kampioen - Foto Hans Spitse

“Doe maar normaal”

De nuchterheid die Sherida typeert, komt niet uit de lucht vallen. Vader Hans Spitse is er altijd en ook moeder Ineke staat langs de lijn. Dat doen ze trouwens nog! Broer Dennis en zus Mariska maken het gezin compleet. “Mijn ouders hielden en houden me altijd met beide benen op de grond”, zegt Sherida. “Doe maar gewoon normaal, dan doe je al gek genoeg.”

Het is een levenshouding die haar hele carrière blijft begeleiden. Ondanks 248 interlands, een EK-titel, aanvoerderschap en een status als boegbeeld van het Nederlandse vrouwenvoetbal. “Tuurlijk zet ik een prestatie neer. Daar mag je trots op zijn. Maar dat betekent niet dat je naast je schoenen moet lopen.” Die mentaliteit draagt Sherida Spitse ook uit naar jonge speelsters. “Talent alleen is niet genoeg. Als je mentaal niet sterk bent, haal je het niet.” Het zijn geen loze woorden. Sherida weet waar ze het over heeft.

Meer dan een hobby

Het besef dat voetbal meer is dan spel, komt geleidelijk. Op haar zesde begint ze bij VV Sneek Wit Zwart. Op haar negende volgt districtstraining via de KNVB. Als ze dertien, veertien is, wordt het serieuzer. Ze speelt van 2004 tot 2007 voor VV Sneek Wit Zwart. Daarna gaat het snel. Ze voetbalt voor sc Heereenveen, wordt al op haar zestiende geselecteerd voor Oranje. Dat ze op jonge leeftijd debuteert in het Nederlands elftal, zegt veel over haar talent, maar minstens zo belangrijk is haar mentaliteit. “Ik heb altijd vertrouwen in mezelf. Ik weet wat ik wil.” Twijfel kent en kende ze nauwelijks. Wel momenten waarop het zwaar voelt. “Maar stoppen? Nee. Daar denk ik nooit serieus aan.”

Maar stoppen? Nee. Daar denk ik nooit serieus aan.

Privé en presteren

De zwaarste momenten liggen niet op het veld. “Mijn scheiding, in 2023, was en is mentaal het moeilijkst”, zegt Sherida open. “Je zit midden in een privésituatie, maar er móét gepresteerd worden.” Het is een kant van topsport die vaak onzichtbaar blijft. “Mensen denken soms: je hoeft alleen maar tegen een bal te trappen. Maar je lichaam is je materiaal. Daar moet je het mee doen.” Toch blijft ze staan. Presteert ze. Scoort ze zelfs meer dan ooit in een korte Champions League-periode. “Het voetbal geeft me energie. En de mensen om me heen, bij Ajax en bij Oranje, hielpen en helpen me daar enorm bij.”

Kritiek laat ze niet dichtbij komen. “Ik luister naar mensen die dicht bij me staan. Naar de bondscoach, de staf, mijn teamgenoten. Niet naar anonieme meningen op sociale media.” Soms haalt ze er zelfs motivatie uit. “Het zegt vaak meer over de ander dan over mij.”

Ajax en leiderschap

Sinds 1 januari 2021 speelt Sherida Spitse als middenvelder bij Ajax Vrouwen. “Ajax is mijn club. Dat is het al van jongs af aan.” In Amsterdam is ze meer dan alleen de speelster met rugnummer 8 en aanvoerster. Ze is mentor, voorbeeld, rustpunt. De selectie wordt jonger, zij wordt ouder. “Ik probeer mijn ervaring over te brengen. Wat er gevraagd wordt in de top. Dat doe ik op het veld en daarbuiten.”

Leiderschap zit niet alleen in een aanvoerdersband. “Het gaat om sturen, helpen, soms ook confronteren. Niet altijd leuk, wel nodig.” Sherida ziet het als haar taak om jonge speelsters beter te maken. “Als ik daar mijn steentje aan kan bijdragen, doe ik dat graag.”

Ajax is mijn club. Dat is het al van jongs af aan.

Oranje, afscheid en rust

Bij Oranje begint een Sherida Spitse een voetbalcarrière die tot oktober 2025 zal duren. Het afscheid als aanvoerster is emotioneel, maar weloverwogen. “Ik doe dit vanaf mijn zestiende. Bijna twintig jaar”, zegt ze. Ook haar kinderen Jens (geboren in 2017) en Mila (2020) hebben een rol gespeeld in die beslissing. “Tijd met hen wordt steeds belangrijker”, zegt Sherida. De rust die het afscheid brengt, voelt goed. “Ik mis het soms. Maar ik ervaar ook vrijheid. Weekenden vrij zijn. Dat heb ik jarenlang niet gehad.”

Sherida met haar ouders, Hans en Ineke, zus Mariska, broer Dennis en de kinderen Jans en Mila. Tijdens de afscheidswedstrijd Oranje. - Foto KNVB

Open kaart

Het idee voor de biografie ontstaat in april 2025 na de presentatie van het boek van oud-voetballer en ook oud-Ajacied Jari Litmanen. “De uitgever vroeg: ‘Heb jíj al een boek?’ Ik zei: ‘Daar denk ik niet over na’.” Toch gebeurt het. En Peter van der Meeren wordt de schrijver. “Dat voelt als toeval dat geen toeval is. Hij kent me al lang. Dan krijg je de juiste vragen.”

Het teruglezen van haar verhaal is niet confronterend. “Dit is wie ik ben. Ik ben eigenlijk wel een open boek.” Sommige passages raken haar, andere verrassen haar, vooral vergeten wedstrijden en goals. “Na 248 interlands is dat niet zo gek.”

Dit is wie ik ben. Ik ben eigenlijk wel een open boek.

De cirkel rond bij Sneek Wit Zwart

Op dinsdag 24 februari wordt de cirkel letterlijk rondgemaakt. De presentatie van ‘Sherida Open kaart’ vindt plaats op de plek waar het voor haar allemaal is begonnen: de kantine van voetbalvereniging Sneek Wit Zwart, aan de Molenkrite. De club waar een zesjarig meisje voor het eerst haar voetbalschoenen aantrekt. Waar trainers, teamgenoten en ouders langs de lijn staan. Waar dromen nog onuitgesproken zijn.

Dat juist deze plek is gekozen, voelt voor Sherida Spitse vanzelfsprekend. “Hier begon het”, zegt ze eenvoudig. In de kantine, tussen oude clubfoto’s en vertrouwde gezichten, komen 24 februari zo’n 125 gasten samen: familie, vrienden, oud-trainers, mensen uit de voetbalwereld en uit Sneek zelf. Geen groot podium, geen glitter. Wel verhalen. Herinneringen. En het besef dat grote carrières vaak klein beginnen.

Voor de stad Sneek en VV Sneek Wit Zwart is de presentatie meer dan een boeklancering. Het is een eerbetoon aan een van hun eigen mensen. Aan het meisje dat nooit vergat en vergeet waar ze vandaan komt.

Wat hoopt Sherida dat jonge meiden uit Sneek herkennen in haar verhaal? “Hard werken. Normaal blijven. En geloven dat je met discipline ver kunt komen.” Misschien keert ze zelf ooit terug naar Sneek? “Wie weet. Als de kinderen ouder zijn.” Voor nu blijft Sherida Spitse vooral zichzelf. Nuchter. Gedreven. En altijd verbonden met de stad waar het begon.

Omslag biografie ‘Sherida Open kaart’, geschreven door Peter van der Meeren. - Foto Jolanda Siemonsma

Sherida Spitse te gast bij de NPO en in Sneek

Vrijdag 27 februari is Sherida Spitse tussen 19.05 en 20.00 uur te gast in het tv-programma Carrie op vrijdag (NPO 1) met Carrie ten Napel. Op zondag 1 maart is ze tussen 13.00 en 14.00 uur te horen in het radioprogramma Perstribune (NPO-radio 1).

Loopbaan van Sherida Spitse

Sherida Spitse (Sneek, 1990) is een van de meest toonaangevende speelsters uit de geschiedenis van het Nederlandse vrouwenvoetbal. Ze is Europees recordinternational met 248 interlands op haar naam en staat bekend om haar leiderschap, mentaliteit en loepzuivere vrije trappen. Vrijwel haar hele carrière speelt ze met rugnummer 8.

Clubcarrière

Sc Heerenveen (2006–2011): debuteert op 16-jarige leeftijd en groeit uit tot aanvoerster.
FC Twente (2011–2013): wordt kampioen in de BeNe League.
LSK Kvinner FK (Noorwegen, 2014–2017): wordt driemaal landskampioen en wint ook drie keer de Beker van Noorwegen.
Vålerenga (Noorwegen, 2018–2020): wint de Beker en de landstitel.
Ajax (2021–heden): keert terug naar Nederland en wint met Ajax meerdere prijzen.

Interlandcarrière