De Sneker Pan: De dag van (halstrimmer) Henk de Boer

Inmiddels is Henk drie jaar actief in het skûtsjesilen. “Van huis uit ben ik geen zeiler, maar ik ging een keer met een vriend mee naar de IFKS. En zo kwam ik terecht bij Heerschop die verschillende skutsjes in die vloot heeft. Een paar jaar later raakte mijn moeder via de carnavalsvereniging in gesprek met Hetty Visser. En zo kwam ik aan boord bij Douwe. In mijn eerste jaar zat ik aan het zwaard, het jaar daarna als derde man achterop bij de grootschoot en nu op het middendek.” Wat je positie aan boord is, wordt in grote mate bepaald door de schipper. “Ik wil graag breed inzetbaar worden; ieder bemanningslid wil zo breed mogelijk beginnen. Later – naarmate je langer meevaart- specialiseer je je meer. Prachtig om op al die posities te zitten. Ik ben nog druk aan het leren, raak waarschijnlijk ook nooit uitgeleerd.” Henk heeft ook via het werk linken met het skutsjesilen. “Ik werk bij Otte Installaties. Mijn werkgever Tom Otte is adviseur op het skutsje van Akkrum; een andere collega is daar bemanningslid. De laatste weken voor de bouwvak hebben we dan ook veel skutsjepraat gehad. Dan riepen we kreten naar elkaar zoals “Vieren”. Het feit dat we elkaar nu zo op het wedstrijdwater tegen komen, maakt het leuker en zorgt voor extra strijd.” De variatie aan werkzaamheden op het skutsje kent Henk ook in zijn werk. “De ene keer plaats ik zonnepanelen en de andere keer repareer ik een douche. Het plaatsen van zonnepanelen gebeurt steeds meer. Momenteel volg ik een opleiding ‘F-gassen’, als ik die afgerond heb kan ik airco’s en luchtwarmtepompen intalleren. “

Lemmer - Een sleepstart op Lemmer is anders dan anders. “Gister was een sleepstart niet mogelijk; vandaag was de wind gunstiger. Ik heb deze start als heel apart ervaren. Ik ken de sleepstart van 2 jaar geleden op Earnewald. Dat is een start van de wal; toen startten we als eerste en eindigden we ook als eerste. Vandaag zaten we als vijfde in sleep. De sleepstart van vandaag was in de eerste plaats is een heel mooi gezicht, zo’n lange streng met skûtsjes. Maar het is ook spannend. De mannen, die de zeilen omhoog moeten zien te krijgen, zagen er zenuwachtig uit. Want het moet op schot en via de portofoon hoor je het aftellen. Ik stond samen met Jort klaar om te trekken aan de ijzerdraad van de fok. Dat is een kwestie van zo hoog mogelijk springen en dan de boel naar beneden trekken, een beetje vergelijkbaar met het luiden van de klok. Elders op het schip hees een drietal bemanningsleden het grootzeil omhoog.” Daarna zit je meteen in de wedstrijd en is het – met het lijf nog vol adrenaline – een kwestie van van “je taken weer opzoeken en je weer in de wedstrijd storten.”

Dit jaar rijdt Henk elke dag van huis naar de wedstrijdlocatie en vice versa. Vorig jaar is hij twee weken opgetrokken met Sjoerd. “De beleving van twee weken meevaren vind ik leuker en relaxter. Maar ik heb net een huisje gekocht in Sneek. In oktober krijg ik de sleutel en kan ik er in trekken. Ik heb helemaal zin om aan mijn eigen huis te sleutelen. “

Meedoen aan de SKS betekent dat “ik vanaf maart al elke zondag op het water zit. Daar heb ik in de winter als het koud is minder moeite mee. Zomers moet ik er meer voor laten, ik ga graag met vrienden naar festivals (voorkeur: House muziek) en op stap. Mijn favoriete kroeg in Sneek was De Pindabar achter in de Wijnberg. Daar hadden we een eigen stamtafel. Nu die er niet meer is zit ik graag in de Irish pub. Skutsesilen neemt veel tijd, ik moet er menig avondje om voorbij laten gaan.” Het heeft geen invloed op Henk zijn vakantiepret. “Ik ben dol op wintersport, dan ga ik met vrienden snowboarden. Bijvoorbeeld naar Saalbach Hinterglemm. Wintersport is vergelijkbaar met skutsesilen. Je bent buiten, druk met de elementen. Na afloop van de dag neem je een glaasje, je voelt je heerlijk rozig, maar ook rustig en dan gaan vanzelf de luiken dicht.”

Skûtsjesilen vraagt om conditie. “Vorig jaar heb ik veel aan mijn conditie gewerkt. Via vrienden kwam ik terecht bij een ‘mud-run (rennen door de drek en in een parcoers vol obstakels). Toen heb ik een run van 12 kilometer gedaan. Puur voor conditie. Dit jaar wil ik er een ‘drekrace’ van 16 kilometer doen, waarschijnlijk in Biddinghuizen. Ik ben sportiever geworden door de Sneker Pan.” (door Riemie van Dijk, foto’s Richard de Jonge)