Aizo en Bert Veltman, de tweeling van HJSC: Over dorpstrots, familie en de ziel van Hommerts-Jutrijp
HOMMERTS-JUTRIJP - HJSC, voluit voetbalvereniging Hommerts Jutrijper Sport Combinatie, op een kille traingingsavond, de maandag na het verlies tegen TOP’63. De lampen laten het voetbalveld als een eiland in de duisternis oplichten. Daar staan ze te glimlachen: Aizo Veltman en Bert Veltman, 22 jaar, tweelingbroers en steunpilaren van het eerste elftal van HJSC.
Voor de buitenwereld is HJSC een bescheiden vijfdeklasser. Maar voor de tweeling en voor Hommerts en Jutijp is het veel meer dan dat. Het is traditie, identiteit, verhalen van generaties. Het is het veld waar hun heit triomfen vierde als kaatser, waar dorpskinderen opgroeiden, waar supporters zelfs in herfstkou trouw langs de lijn staan. En voor Aizo en Bert is het bovenal: thuis.
Een band die niemand hoeft uit te leggen
Hoewel ze als twee druppels water op elkaar lijken, zijn Aizo en Bert Veltman niet dezelfde speler, en hebben ze zeker niet hetzelfde karakter. Maar hun band werkt als een kompas op het veld. Aizo, links centraal, vertelt:“Wy hoege net safolle te praten. Soms is ien blik genôch. As Bert begjint te rinnen, wit ik krekt wannear’t ik de bal jaan moat.” Bert, rechtsback, knikt. Hij is rustiger, misschien iets evenwichtiger. “It giet fansels. Mar soms binne wy wolris wat oan it kibbeljen”, zegt hij met een brede glimlach. “Dat hat mear mei leafde foar it spul te krijen as mei echte argewaasje.”
De Veltman Tweeling van HJSC - Foto Henk van der Veer
Bert erkent dat hij kritischer is, vooral op zichzelf: “Ik sit faak yn ’e auto al myn aksjes nei te gean. Dat docht Aizo minder. Mar wy helpe inoar der wol trochhinne.” Hun verschillen vullen elkaar aan. Hun band maakt hen sterker. En iedereen bij HJSC ziet het: twee broers die elkaar optillen.
Grootgebracht in een sportfamilie
Sport stroomt door de aderen van de familie Veltman. Hun vader, Coos Veltman, is een begrip in de kaatswereld: oud-PC-winnaar, en tegenwoordig voorzitter van de KNKB. De familiegeschiedenis draagt gewicht, maar kent nooit druk. “Heit hat ús altyd leard: it plezier foarop”, zegt Bert. “Net tefolle gek dwaan, mar wol mei hert en siel traine.”
As Bert begjint te rinnen, wit ik krekt wannear’t ik de bal jaan moat.
Als kinderen kaatsten ze allebei op hoog niveau door Friesland. Aizo kroonde zich zelfs tot Nederlands jeugdkampioen in de categorie jongens (14-16), samen met Jelger de Boer, en Jitze Floris van keatsferiening De Boppeslach uit Hommerts. Een herinnering waar nog altijd glans op zit. Toch koos de Veltman-tweeling uiteindelijk voor voetbal. “Kaatsen frege in soad tiid,” vertelt Aizo. “Wy sieten oeral yn ’e provinsje. Mar fuotbal… ja, dat is hjír. Dat is freonskip. Dat is it fjild om ’e hoeke. Mar we keatse noch altyd. Yn’e Hommerts ha we it keatsfjild en we keatse simmerdeis noch mei ús maten, mar minder fanatyk as foarhinne. Keatsen en fuotbal fulle mekoar moai oan yn’e simmermoannen.”
Mem langs de lijn: betrokken en huisarts tegelijk
In veel sportverhalen gaat het over vaders die aanmoedigen. In Hommerts-Jutrijp is het minstens zo vaak mem Janet Gietema, die de jongens stil, maar niet minder fanatiek volgt. Ze is huisarts, en dat merk je.
Foto Henk van der Veer
Aizo lacht: “Mem is net sa dwaande mei technyk of taktyk, mar wol mei ús hollen. As der in hege bal komt en wy moatte koppe, dan wit ik dat se gewoan tinkt: ‘Net dwaan, Aizo!’” Bert vult aan: “Se wol dat wy sûn bliuwe.” Thuis is Janet het nuchtere tegengewicht, de relativerende kracht in een sportief gezin, waar emoties, zeker op wedstrijddagen, soms hoog kunnen oplopen.
Het HJSC-DNA: warm, hecht en nooit ver weg
Aizo en Bert noemen het zonder twijfel: HJSC is geen gewone vereniging. “It is gewoan waarm”, zegt Aizo. “Elkenien kent elkenien. As wy thús spylje, binne der altyd minsken dy’t roppe, laitsje, stypje. Dat fielt as in famylje.” Die verbondenheid zit diep in de dorpsstructuur. Hommerts en Jutrijp delen niet alleen een club maar een cultuur. Buiten velden en lijnen gaat die saamhorigheid door: buurtfeesten, vrijwilligerswerk, jeugdtrainingen, dorpsavonden. Bert legt het simpel uit: “As der frijwilligers nedich binne, stapst gewoan by. Dat heart hjir.”
Wy spylje hjir net allinnich foar ússels, mar foar it hiele doarp.
Vrijwilligers. Dan gaat het over elke week lijnen kalken, doelen sjouwen, fluiten, bardiensten draaien. “Dy minsken meitsje de klup”, zegt Aizo. “Wy steane op it fjild, mar sy soargje dat der in fjild is.”
Derbytijd: TOP’63 tegen HJSC
De nederlaag tegen TOP’63 van afgelopen 6 december doet nog wat pijn, maar niet op een giftige manier. Het zijn buren, dorpsgenoten, bekenden. Juist daarom is de rivaliteit zo mooi. “It jout altyd wat ekstra”, zegt Bert. “Do wolst gewoan winne fan soks in buorploech. Mar wy bliuwe sportyf. Nei de tiid pakst in bierke. Sa giet dat.”
De derby HJSC-TOP’63 - Foto: Ynte Dragt
Aizo zag minder spanning dan sommigen van tevoren verwachtten:“Foar my wie it gjin oare wedstriid. Mar de sfear is wol oars, dat fielst.” TOP’63 staat nu eerste, HJSC zit de ploeg uit Oppenhuizen/Uitwellingerga op de hielen, maar het seizoen is nog lang, en de tweeling gelooft in een ommekeer. De laatste wedstrijd voor de winterstop won HJSC nog met 1-0 van de Wâlde.
Hoewel ze geen torenhoge ambities hebben buiten het amateurvoetbal, dromen ze wel van wat de komende jaren bij HJSC mogelijk is. Aizo: “Kampioen wurde… dat soe prachtich wêze.” Bert nuanceert: “En dêrnei hâldfêst yn de fjirde klasse. Dat soe ik noch moaier fine.” Hun liefde voor het amateurvoetbal is oprecht. Geen transfers, geen grote ambities elders. “Wy hearre hjir”, zegt Bert. “Hjir is ús libben”, vult Aizo aan.
Jonge dorpshelden, voorbeeld voor de volgende generatie
Wanneer de jeugd van HJSC rondom het veld speelt of hen aankijkt met grote ogen, voelen Aizo en Bert verantwoordelijkheid. “Se sjogge tsjin dy op,” zegt Aiso, “en dat fielt wol moai.” Bert, die regelmatig helpt bij de jeugdtraining: “Wy wolle sjen litte datst posityf wêze moatst, rêstich, en gewoan dyn bêst dwaan. Dat is it wichtichste.”
Trainer Joeri van Leeuwen tussen de Veltman Tweeling van HJSC - Foto Henk van der Veer
Als hen wordt gevraagd wat HJSC beter beschrijft dan woorden, antwoorden ze bijna tegelijk: “It gefoel.” Aizo legt uit: “It is it waarme, it mienskiplike. It feit datsto nea allinnich bist.” Bert knikt:“Wy spylje hjir net allinnich foar ússels, mar foar it hiele doarp.”
En als de lichten van het sportcomplex doven en de tweeling hun tassen pakken, blijft dat gevoel hangen. HJSC is geen club die wedstrijden optelt. HJSC is een club die herinneringen bouwt. Met twee broers die daar, elk op hun eigen manier, een prachtig hoofdstuk aan toevoegen.
Tekst: Henk van der Veer
Foto’s: Henk van der Veer, Ynte Dragt
Lees ook
