Voetbal met hart en ziel: De kracht van stad en dorp bij VV Sneek Wit Zwart
SNEEK - Op een donderdagavond - de trainingsavond van VV Sneek Wit Zwart - schuiven vier jonge voetballers aan voor een gesprek over meer dan alleen voetbal. Het gaat over saamhorigheid, identiteit, en de bijzondere mix tussen stad en dorp die het team van VV SWZ kenmerkt. Joris Speelman en Robin Semplonius groeiden op in Sneek, terwijl Johannes Hoekstra uit Oudega komt en Steffen Haytema uit Koudum. Twee dorpen waar het leven wat rustiger stroomt, maar waar het hart voor voetbal minstens zo hard klopt. Samen vormen ze het gezicht van een voetbalploeg die laat zien hoe Friese nuchterheid en Sneker bravoure elkaar kunnen versterken.
Wanneer de vraag op tafel komt hoe die mix van stads- en dorpsjongens in de kleedkamer uitpakt, is Joris Speelman als eerste aan het woord. “Een paar jaar geleden kwamen er wat meer jongens van buitenaf bij. Dat ging eigenlijk heel natuurlijk. We hebben altijd een hechte groep gehad en nieuwe jongens werden snel opgenomen. We voelen geen verschil, ook niet als er Fries wordt gepraat.” Johannes Hoekstra knikt. “Ik kom oarspronklik út Aldegea, en ja, ik praat wol Frysk mei in pear jonges. Mar dat is noait in probleem west. Miskien binne wy fan it doarp wat rêstiger, wat beskiedener, mar dat past eins hiel goed by elkoar. Wy sizze wolris foar de grap: ‘Boeren tsjin stedsjes’, mar úteinlik binne wy gewoan ien ploech.”
Verschillen die verbinden
De spelers merken subtiele verschillen, maar zonder dat die voor afstand zorgen. Steffen Haytema vertelt: “By ús yn it doarp moatst altyd earst efkes wurkje foardatst fuotbalje kinst. Hjir yn de stêd is dat oars. Mar dat makket it moai: wy bringe wat nuchterens, sy bringe wat flair. En tegearre wurdt it in prachtich gehiel.”
We voetballen niet alleen ín Sneek, we voetballen vóór Sneek. En voor alles daaromheen.
Robin Semplonius, die al sinds zijn vijfde bij SWZ speelt, vult aan: “Ik zie het niet als verschil. Het is juist goed dat het zo is. Je leert van elkaar. En eerlijk, ik denk dat we zonder die mix minder compleet zouden zijn.” Het is een terugkerend thema in het gesprek: voetbal verbindt. Waar afkomst, dialect of humor ook voor een scheidslijn hadden kunnen zorgen, is bij SWZ vooral sprake van een levendige balans. “We maken natuurlijk wel eens grapjes in de kleedkamer”, zegt Robin. “Boeren dit, stadsjongen dat. Maar het hoort erbij. Het is juist een teken dat iedereen zich thuis voelt.” De sfeer binnen het team is zichtbaar hecht. “We hebben sinds een jaar of vijf echt een vaste kern”, zegt Joris. “Veel jongens die al in de jeugd samen speelden en dat merk je. Het is een vriendengroep die toevallig ook nog eens goed kan voetballen.”
Teamgeest en humor
De overgang van zondag- naar zaterdagvoetbal bracht het team dichter bij elkaar. Joris: “Het prestatieniveau is omhooggegaan, maar de gezelligheid is gebleven. Dat is iets waar we trots op zijn.” En humor? “Heel belangrijk”, zegt hij beslist. “Zonder humor is er geen team. Je moet kunnen lachen met elkaar, ook na een mindere training. Nieuwe jongens voelen zich daardoor meteen welkom.”
Stêd, doarp, dat makket neat út. It giet om de ploech, net om wêrst weikomst.
Die warmte blijkt niet alleen uit woorden, maar ook uit gewoontes. Na elke wedstrijd komt iedereen naar de kantine. “Dat hoeven we niet te verplichten”, lacht Joris. “Dat gaat vanzelf.” Feestjes, uitjes naar Cambuur, samen eten, het hoort er allemaal bij. Het zorgt ervoor dat je elkaar ook buiten het veld leert kennen. En dat maakt ons sterk.”
Voetbal als familiezaak
Voetbal leeft ook binnen de families van de spelers. Joris: “Mijn vader is altijd betrokken geweest. Hoewel hij nu wat vaker met de boot weg is, komt de rest van de familie trouw kijken.” Ook bij de dorpsjongens is de binding groot. Steffen lacht: “Yn Koudum wit elkenien wol hoe’tst spile hast. It hiele doarp libbet mei.” De spelers voelen dat VV SWZ meer is dan een club. “Het is een gemeenschap”, meent Johannes. “It is in plak dêr’t stêd en doarp byinoar komme. Do merkst dat oan alles: de sfear, de minsken lâns de line, de frijwilligers dy’t it draaiende hâlde. Dat jout wat bysûnders.” De vraag of VV SWZ een regioclub is, roept brede instemming op. “Zeker”, zegt Joris. “We zijn meer dan alleen Sneek. Jongens uit de omliggende dorpen horen er net zo goed bij.”
Zorgen om de toekomst
Op sportief vlak gaat het VV SWZ voor de wind. De ploeg draait bovenin mee in de tweede klasse. “Het gaat super”, zegt Johannes. “We hebben een brede selectie met jongens die allemaal een basisplek kunnen opeisen. Dat is mooi, maar ook een uitdaging voor de trainer.” Steffen vult aan: “De nije jonges bringe kwaliteit, mar ek enerzjy. Yn it begjin wie it efkes wennen, mar no sjochst dat it echt begjint te klikken. Wy ha minder útsprutsen liederstypes, mar in soad jonges dy’t ferantwurdlikens nimme. Dat makket it kollektyf sterker.”
Selectie SWZ, na de training - Foto Henk van der Veer
Toch maken de vier jonge mannen zich ook zorgen over de toekomst van het amateurvoetbal. “Je ziet dat het aantal jeugdleden afneemt”, merkt Robin op. “Toen wij begonnen, had je vijf B-elftallen en zes C-elftallen. Nu zijn het er nog maar één of twee. Dat is zorgelijk.” Joris vult aan: “Veel jongeren kiezen tegenwoordig voor andere dingen, of ze stoppen als ze gaan studeren. De binding met de club wordt minder. Ik ben blij dat ik ben gebleven, maar dat zijn er steeds minder.” Maar er klinkt ook hoop. Johannes glimlacht: “Der binne mear frijwilligers, mear minsken dy’t wat dwaan wolle. De sfear is better, en dat wurket troch. Lytse dingen, lykas tegearre klusse of in feestje organisearje, meitsje echt ferskil.”
Méér dan voetbal
Aan het einde van het gesprek krijgen de vier dezelfde vraag: wat is het mooiste compliment dat je over dit team kunt krijgen? Joris antwoordt zonder aarzelen: “Onze vorige trainer zei altijd dat we een unieke ploeg waren, jongens die willen presteren, maar ook echt vrienden zijn. Dat is het grootste compliment dat je kunt krijgen.” Johannes: “Wy ha in moaie miks fan karakters, en dat wurket gewoan. Wy begripe elkoar. Dat fielt goed.” Steffen: “Wy dogge alles mei-inoar. Stêd, doarp, dat makket neat út. It giet om de ploech, net om wêrst weikomst.” En Robin besluit: “We zijn gewoon een groep jongens die met plezier voetballen. En dat zie je.”
Wy bringe wat nuchterens, sy bringe wat flair. En tegearre wurdt it in prachtich gehiel.
Wat begon als een gesprek over stad en dorp, eindigt als een ode aan het verenigingsleven. SWZ Sneek is niet zomaar een voetbalclub, maar een gemeenschap waarin verschillen samensmelten tot iets groters. In de woorden van Joris: “We voetballen niet alleen ín Sneek, we voetballen vóór Sneek. En voor alles daaromheen.”
Zoals voorzitter Jan Broersma het zelf zou zeggen: “Als je de club wilt laten groeien, moet je mensen bij elkaar brengen. Stad of dorp, het maakt niet uit, zolang we het samen doen.”
Tekst en foto’s Henk van der Veer
Lees ook
