Corrie Bergstra-Veldhuis (FNP) en Johan Feenstra (PvdA) nemen afscheid van de gemeenteraad: “Je wilt ertoe doen en soms is dat gewoon één stoeptegel”
SUDWEST-FRYSLAN - Na samen bijna een halve eeuw in de gemeenteraad te hebben gezeten, namen Corrie Bergstra-Veldhuis (24 jaar in de raad) en Johan Feenstra (20 jaar) afscheid van het lokale bestuur in Súdwest-Fryslân. Bergstra als FNP-vertegenwoordiger, Feenstra als PvdA’er. Twee vertrouwde gezichten, met een lange staat van dienst en vooral: twee raadsleden die het werk altijd dicht bij de mensen hielden. Hun terugblik is warm, nuchter en soms ook kritisch. “It giet om de minsken”, zegt Corrie. “Dêr dochst it foar.”
Hun eerste raadsavond zijn ze geen van beiden vergeten. “Dou komst echt as ‘groentje’binnen”, vertelt Johan Feenstra. “Ik docht: wat gebeurt hier allemaal? Dou siëst om dyn heen, iedereen weet hoe’t ut werkt, behalve dou. En dan must ok nòch spreke foar un folle saal. Dat fond ik miskyn wel ut spannendst.”
Corrie Bergstra lacht als ze aan háár eerste keer terugdenkt. “Ik wie dea-senuweftich,” zegt ze. “Do witst net wat der barre sil. Mar ik fûn it ek fuort moai. It makke my nijsgjirrich.” Dat gevoel van spanning verdwijnt nooit helemaal. “It bliuwt altyd in bytsje spannend”, zegt ze. “Mar as’st der stiest, dan falt it fan dy ôf.” Volgens Johan leer je het vak vooral in de praktijk. “Dou must meters make, stukken leze, lústere, ut debat angaan. Dan groeist fanself.”
Van dichtbij naar afstand
De grootste verandering in hun politieke loopbaan? Zonder twijfel de gemeentelijke herindeling, zeggen ze allebei. Johan: “We gingen fan un oversichteleke gemeente naar un gebiet met enòrm feul dòrpen en kernen. Dat is écht un ferskil fan dach en nacht.” Corrie knikt. “Eartiids koene je gewoan op ’e fyts efkes del”, zegt ze. “No moatst folle mear organisearje. Do wolst oeral wêze, mar dat slagget net mear.”
Dou must meters make, stukken leze, lústere, ut debat angaan. Dan groeist fanself.
Volgens Johan is het raadswerk daardoor veranderd. “Dou staatst ferder fan inwoaners ou. Dat probearst op ferskillende manieren op te fangen, mar ut is anders as froeger. Je mutte mear ferdele, mear struktureare.”
“It is hurder wurden”
Ook de toon in de politiek veranderde. “Ut is harder wurden”, zegt de PvdA’er. “Dat siëst overal in’e samenleving en dus ok in’e raad.” Collega Corrie ziet dat ook. “Ja, it is hurder wurden en dat fyn ik spitich. Do wolst mei respekt mei-inoar omgean.” Toch blijft samenwerking volgens beiden de sleutel.”Dou kenst stevech diskuseare,” volgens Feenstra, “mar je mutte wel met mekaar praten bliëve kenne. Anders skiët ut nyt op.”
Niet alleen grote, maar ook kleine zaken
Wat hen het meest bijblijft, zit vaak niet in grote besluiten, maar in kleine, concrete momenten. Johan denkt direct aan een telefoontje, dat hij kortgeleden nog kreeg. “Der belde mij un man, un oud-brandwearman. Hij was al in’e tachtech en kon deur minne bestrating met syn rollatòr de straat nyt mear goëd over. Hij had melding deen, mar kreech gyn reaksy.” Johan ging zelf kijken. “Ik had fut in’e gaten, dit deugt nyt. Dy man kon der nyt feilech lope. Ik bin der achteran gaan en ut wurdde rap oplost.” Hij relativeert het meteen. “Ut is gyn groat polityk dossier, mar foar dy man was ut alles.”
Corrie herkent dat soort momenten. “Dat is presys wêr’t it om giet”, zegt ze. “Do wolst wat betsjutte foar minsken.” Ze herinnert zich hoe ze in het begin soms overal op wilde reageren. “Ik tocht earst wolris: ik moat elkenien helpe. Dan fielst dy hast in soarte fan maatskiplik wurker.” Maar gaandeweg leerde ze keuzes maken. “Do moatst ek sjen nei it algemien belang”, weet ze. “Mar as der sa’n konkrete fraach komt, dan wolst wol wat dwaan.”
Buiten de vergaderingen om
Het raadswerk bracht hen veel, ook persoonlijk. Corrie: “Ik ha sáfolle minsken moete. En do krijst ynsjoch yn hoe’t de gemeente wurket, hoe’t besluten ta stân komme.” Johan vult aan:”Dou learst ut ‘spel’ kennen. Hoe’t prosessen lope, hoes’t wat deen krijst. Dat is waardefol.”
As minsken ús nedich ha, dan binne wy der!
En juist buiten de officiële vergaderingen gebeurde veel. “Nei ôfrin noch efkes prate”, zegt Corrie. “Dat binne ek de mominten datst fan inoar learst.” Johan: “Dan ontstaan de bêste ideeën. Even sonder mikrofoan, gewoan ut gesprek.”
Zijn er dingen die ze anders hadden gedaan? Johan is eerlijk: “Ja, der binne altyd beslúten wêr astou nòch us op teruch siëst; dat hoart derbij.” Corrie blijft nuchter. “Net alles slagget. Mar do dochst dyn bêst, en do dochst it mei-inoar.”
Afscheid nemen
Na 24 en 20 jaar is stoppen geen makkelijke stap voor beide raadsleden. “Ik ha der goed oer neitocht”, zegt Corrie. “It is moai west, mar it is no tiid foar oaren.” Voor Johan voelt het dubbel. “Polityk sit wel un bitsje in myn DNA. Ik fòlch de polityk al fan jongsou, dus helemaal loslate… dat wurdt nòch wel un bitsje wenne.” Toch is de keuze bewust. “Je mutte ok ruimte geve an nieuwe minsen.”
Helemaal verdwijnen doen ze niet. Corrie: “Wy bliuwe wol wat op ’e eftergrûn. As minsken ús nedich ha, dan binne wy der.”
Als ze hun drijfveer moeten samenvatten, komen ze uit bij dezelfde kern. Johan: “Ik wil der toe doën.” Corrie zegt het in haar eigen woorden: “It giet om de minsken. Do wolst dat se har heard fiele. En ast dêr wat yn betsjutte kinst, dan is dat it moaiste dat der is.” En soms zit dat niet in grote plannen of ingewikkelde dossiers. “Soms,” eindigt Johan, “is dat gewoan één stoeptegel die rechtleid wurdt.”
Tekst en foto Henk van der Veer
