Face to Face: Lisette Breuker uit Scharnegoutum
Lisette Breuker uit Hidaard is moeder van twee dochters, geeft leiding aan vijftien dames in haar eigen telemarketingbedrijf, coacht momenteel de hockeymeiden van team MO18-1 en zet zich onder meer in als vrijwilliger bij de Ladies’ Circle in Sneek. Wij vroegen ons af wat Lisette toch met vrouwen heeft? Ze blijken een rode draad in haar leven te zijn.
“Ik ben geboren in het ziekenhuis in Alkmaar in 1978, één jaar later verhuisden mijn ouders van Schagen naar Sibrandabuorren, waar mijn broertje geboren werd”, begint Lisette Breuker haar verhaal. “Ik groeide op in een beschermde omgeving, ravotte lekker buiten. Ik was absoluut geen ‘knutselaar’. Naast school had ik allerlei bijbaantjes: oppassen, schoonmaken. Ook ging ik vanaf mijn tiende jaar hockeyen in Sneek. Niks doen, daar was ik niet zo goed in. Aan de RSG haalde ik mijn vwo-diploma, waarna ik in Leeuwarden de Hogere Hotelschool volgde. De opleiding stond goed aangeschreven en ik voelde me er thuis.”
Lerende organisatie
Inmiddels had Els, de moeder van Lisette, in 1986 ‘Breuker Telemarketing & Meer’ in Sibrandabuorren opgericht. In 1995 verhuisde het bedrijf naar Scharnegoutum, omdat het was gegroeid en niet meer in Sibrandabuorren paste. Lisette: “Ze vroeg mij of ik in het MT wilde, daar had ik helemaal niet zo over nagedacht. Ik had mijn opleiding afgerond en was zelf meer van eerst maar eens kijken, het langzaam aan opbouwen. Maar ik greep de kans en alles wat ik oppakte, liet mijn moeder los. Inmiddels zijn we 22 jaar later, woon ik in Hidaard, heb ik een gezin met een man en twee dochters van 16 en 18 jaar en is mijn moeder alleen aandeelhoudertechnisch nog in het bedrijf. Samen met mijn vader geniet ze van haar pensioen, maar áls er wat is, dan kan ik haar altijd bellen.
Ze maakte van Breuker een ‘lerende’ organisatie, investeerde veel in de medewerksters en legde haar ziel en zaligheid erin. Deze inspirerende wijze van een bedrijf leiden heb ik van haar overgenomen. Met het team van vijftien medewerksters werken we volgens de Toyota Kata filosofie ‘Lean Agile’: dit is het creëren van een routine van continu leren, verbeteren en coachen. Hoe kan het sneller en beter? Wat brengt het jou? Wat is ieders talent? Ontwikkel datgene waar je goed in bent verder. Daarom kijk ik bij ieder project bij welke collega dat past. De boodschap die wij voor opdrachtgevers onder de aandacht mogen brengen, vraagt om een bepaalde toon. Het project moet dus goed matchen met de juiste persoon. Het resultaat van deze manier van werken is een doelgerichte organisatie met zeer gemotiveerde mensen; ze willen zelf allemaal hun bijdrage leveren.”
Tot een halt geroepen
Rond 2009 volgde Lisette een training ‘Enneagram’, een persoonlijkheidsmodel dat zich met onbewust en bewust gedrag bezighoudt. Lisette: “Tijdens deze training werd ik hard geconfronteerd met mijn sociaal wenselijk gedrag: voor wie doe ik dit? Omdat het voor mezelf belangrijk is of omdat het van mij wordt verwacht? Wie ben ik in de basis? Door de geboorte van onze kinderen werd ik ook tot een halt geroepen. Ik kon niet alle ballen meer in de lucht houden. Ik moest keuzes maken. Nog steeds ben ik een bezige bij, maar ik besloot voortaan alleen nog maar dingen te doen die ík leuk vind. Hoe het ‘heurt’ knelde; dat heb ik losgelaten.”
Lief en leed bespreken
Een van de dingen die Lisette leuk vindt, is vrijwilligerswerk. Zo zit ze al jaren in de sponsorcommissie van de hockeyclub in Sneek - een club waar ze zelf inmiddels ook acht jaar speelt – en is ze vanaf de C’s betrokken als coach van de teams van haar dochters. “Doordat mijn jongste dochter ging hockeyen en ik in de sponsorcommissie zat, was ik weer vaak op de club te vinden”, legt Lisette uit. “Hierdoor begon het te kriebelen. Ik heb me eerst bij de trimhockey aangemeld, maar al snel heb ik me aangesloten bij het damesteam. Het coachen van de meiden vind ik ook echt fantastisch. Ik groei er zelf ook door, ben nieuwsgierig en hou van het sociale karakter van de club.
Ik vind het ook belangrijk dat de meiden altijd hun verhaal met me kunnen delen. Alles wat namelijk de moeite waard is moet je tijdig bespreken. Stel het niet uit, want dan gaan zaken soms een geheel eigen leven leiden. Lief en leed met elkaar bespreken maakt je sterk. Net als in mijn bedrijf is ook op de hockeyclub de groepsdynamiek aanwezig en gaat het erom gezien te worden en je talenten in te zetten. De kleding voor de club doe ik erbij. Ik vind het leuk om te doen en krijg er veel energie van.”
Powervrouwen
Naast de hockeyclub is Lisette sinds 2010 ook actief in de Ladies’ Circle Sneek. “Toen we begonnen was ik de jongste van de club”, licht Lisette toe. “Door het bestuur werd ik gevraagd of ik het stokje van de voorzitter over wilde nemen. Best spannend. Ik dacht: ‘Wat zien ze in mij?’ Dat bleek mijn daadkracht te zijn en het feit dat ik oog voor iedereen heb. Ik ging het avontuur aan, want ik nam mezelf mee, dus wat kon er gebeuren? Ik heb inmiddels drie keer in het bestuur gezeten en zit nu in mijn laatste actieve jaar. Ik heb met deze powervrouwen ook het Enneagram gedaan, en daarmee hebben we een goede basis gelegd in het begrijpen van onszelf, elkaar en ieders talent. Dit maakte het voor mij als voorzitter in ieder geval een stuk overzichtelijker. Ook heeft het geholpen in het samen organiseren van goede doelenevents, want iedere ‘lady’ zet hierbij haar talent in.
In het bestuur heb ik mede geleerd dat je vanuit oprechtheid veel kunt delen met elkaar. Ook heb ik ‘nee’ leren zeggen. Betrokkenheid vind ik belangrijk en dit geef ik ook door aan onze dochters. Zo hadden we laatst bij de ‘Full Moon Party’ van de Ladies’ Circle Sneek een parkeerwachter tekort. Toen ik onze oudste dochter belde of zij kon komen – ze was net vertrokken van De Potten en had met een vriendin afgesproken – zei ze direct ‘ja’ en keerde ze om.”
Comfortzone is de basis
Gelukkig en gezond zijn, dat is Lisette haar uitgangspunt. “Geluk zit in zoveel kleine dingen”, zegt ze. “Ik geniet van alles wat ik doe. Ik hou van quality time met mijn gezin, familie en vrienden en van interactie met mijn medewerkers. Ook de contacten in mijn vrijwilligerswerk geven me plezier en gezelligheid. Maar daarnaast word ik graag uitgedaagd om uit mijn comfortzone te komen. Mijn comfortzone is de basis; daarbuiten heb ik het te leren. Ik ben niet iemand die stippen op de horizon zet, hoef niet te weten waar ik over tien jaar sta. Het verleden heeft me geleerd dat perfectionistisch zijn me niet gelukkig maakt, dus mag ik fouten maken om ervan te leren. Ik weet dat ik rekbaar en weerbaar ben en maak me alleen nog druk om zaken waar ik invloed op heb. Dát is één van de geleerde lessen vanuit de Toyota Kata filosofie en er zullen nog vele volgen.”
Foto : Laura Keizer Fotografie
Tekst: Amanda de Vries
