Ruitershop Beerens Scharnegoutum doet na 50 jaar een stapje terug
De geur van nieuwe paardenspullen komt me al tegemoet zodra ik de welbekende deurbel van Ruitershop Beerens in Scharnegoutum hoor rinkelen. De vrolijk kleurende sjabrakken zijn niet te missen en mijn oog valt op de nieuwe collectie rijbroeken die pontificaal in de winkel pronken. Net voordat de winkel opengaat, heb ik een afspraak met eigenaresse Margriet de Hoop. Al jarenlang is zij te vinden in de ruitershop en als deskundige op verschillende vlakken draait ze haar hand niet om voor de moeilijkste paardgerelateerde uitdagingen. Maar na vijftig jaar moet de fysieke buitenportwinkel sluiten en dat is “emotioneel”, bekent Margriet. Ter geruststelling: ze blijft services aanbieden en het bedrijf gaat door als webshop.
Met al meer dan dertig jaar ervaring op zak blijft Margriet de Hoop ruiters en hun paarden helpen en voorzien van de beste spullen. Zaken als zadel passen, reparaties, of zadeldekens wassen gaan door; daar wil en kan ze geen afscheid van nemen.
Joop Beerens
Ruitershop Beerens begon bijna vijftig jaar geleden op de Oude Koemarkt in Sneek, waar Joop Beerens een opvolgend bedrijf zocht voor hun snackbar. Zin echtgenote begon een parfumerie in de Scharnestraat. Daarna verhuisde de winkel naar het Kaatsland in Sneek, waar Margriet altijd in de winkel kwam voor haar paardenspullen. Daarna verhuisde de winkel naar Scharnegoutum. Een aanbod om er te komen werken kon Margriet niet afslaan en met nieuwe inzichten kreeg de winkel een grote upgrade. Toen Margriet merkte dat haar oude baas tot ’s avonds laat in de weer was met zadels en tuigen repareren, besloot ze haar kennis uit te breiden.
“Ik besloot om de kleine reparaties op de pakken en zo heb ik langzaam het vak geleerd. Toen hij ziek werd kon ik alles draaiende houden. Na zijn herstel, wilde Joop Beerens graag het twintigjarig bestaan vieren. Na dat feest werd het hem te veel en hebben we de rollen omgedraaid. Ik heb het bedrijf overgenomen en hij hielp mij waar nodig. In die spannende tijd heeft hij ook nog een herseninfarct gekregen, dus toen kon hij niet meer praten. Niet lang daarna overleed hij, dus vanaf dat moment stond ik er alleen voor. Ik miste hem erg, hij was een vaderfiguur voor mij geworden.”
Opkomst van het internet
Margriet was vijfentwintig jaar oud op het moment dat ze in het diepe werd gegooid. “Destijds kwam ik er met mijn partner achter dat we waarschijnlijk kinderloos zouden blijven. Dus ik was blij dat ik iets had waar ik me volledig op kon storten. Al heel snel stond het spul tot aan het plafond en konden we in het kleine winkeltje niets meer kwijt. Toen ik tegen alle verwachtingen in tóch zwanger werd en een kleine kreeg, kon ik in die kleine winkel het moederschap en winkel niet meer combineren. Zodoende hebben we besloten om een huis te laten bouwen met de winkel eraan vast.”
Hoe meer Margriet verzeild raakte in het ondernemen, hoe meer tijd en moeite ze inzette om de winkel zo optimaal mogelijk te laten presteren. “De beginjaren heb ik als super ervaren; het was hartstikke leuk en er kwamen veel klanten, wat zorgde voor een goede omzet. Dit ging goed, totdat het internet opkwam. Waar we voorheen meer een begrip waren voor de omgeving, kwamen er met de opkomst van online winkels meer ruiterwinkels naar voren. En waar je juist verwacht dat automatisering het werk juist makkelijker maakt, moeten we nu een stuk meer handelingen uitvoeren om hetzelfde resultaat te krijgen.
Ondanks alle drukte die deze veranderingen opleverde, vroeg ik me steeds vaker af waar de klanten in de winkel bleven. Er is nog wel een vaste klantenkring, maar vooral de jongere generaties bestellen veel sneller via internet. Ook moeten we verkopen via de mail. Ik hou niet van achter een pc zitten. Ik wil graag advies geven en klanten helpen.”
Sociaal aspect
Vanwege het missen van het sociale aspect van de winkel, maakt Margriet het besluit om gedeeltelijk de deuren te sluiten. “Ik doe de winkel dicht, maar blijf nog wel de reparaties en de wasservice voor de dekens uitvoeren. Ook blijf ik Vitalbix en de service van het zadelpassen aanbieden.” Op de vraag hoe Margriet op persoonlijk vlak terugkijkt op de winkel antwoord ze stellig: “Emotioneel. Ik heb toch heel wat opgebouwd met heel veel plezier. Ik zit er al jaren tegenaan te hikken; nooit kunnen we een weekendje weg, vooral omdat we de laatste jaren ook geen personeel meer hebben. Daarnaast ben ik dit jaar geopereerd aan mijn netvlies. Na de operatie kon ik een hele tijd niks, ook niet het honden en katten trimmen bij Ranzijn, wat ik heel leuk vind om te doen, omdat je hiermee juist weer veel contact met klanten hebt. Toen voelde het alsof alles in duigen viel.
De afgelopen dertig jaar waren heel leerzaam. Je leert alles over paarden; er komen vertegenwoordigers en je gaat naar beurzen. Het is gewoon heel leerzaam om je eigen winkel te hebben en mee te gaan met de ontwikkelingen. Het sociale aspect is heel belangrijk. Als mensen in de winkel komen met paarden die problemen hebben met rijden, en wij erachter komen dat er een verkeerd zadel op ligt en dit kunnen oplossen, koester ik dit echt als een waardevol moment. Dat vind ik geweldig, daar doe je het voor.
Trouwe klanten
“Ik wil de klanten bedanken die altijd trouw aan ons geweest zijn”, benadrukt Margriet met tranen in haar ogen. “Veel klanten komen in de winkel en roepen altijd: ‘Tot de volgende keer’. Het is lastig om te vertellen dat we onze deuren gaan sluiten. Gelukkig zijn we nog niet weg; ik hoop er nog een tijdje voor mijn klanten te zijn en service te bieden.”
Tekst: Isa Wessels
Lees ook
