Steffi Edeler zet vrouwen op koers: “Vaar op lef, vertrouwen en de moed om de zeilen te zetten”

Steffi Edeler groeide op in Duitsland, net over de grens bij Enschede. Veel water was daar niet, maar zeilen liep vanaf het begin als een rode draad door haar leven. Haar familie kwam veel naar Friesland. In 1968 was haar opa een van de eerste Duitsers die voor zijn zeiljacht een vaste ligplaats in Heeg had. Toen diezelfde opa in 1972 na een zeiltocht op het Sneekermeer naar huis belde, kreeg hij bijzonder nieuws: zijn kleindochter Steffi was geboren.

Vrijheid, vertrouwen en verantwoordelijkheid

“Het zeilen heb ik echt van huis uit meegekregen”, vertelt Steffi. Als tiener gaf ze al zeilles. Toen ze zeventien was, bracht haar vader haar samen met haar zusje en de hond naar Heeg. Daar stapten de zussen op het familiejacht, een Fellowship van 27 voet, en voeren ze een week lang zelfstandig door Friesland. “Het bijzondere is: ik had nog geen rijbewijs, maar mijn ouders vertrouwden ons wel een zeiljacht toe”, lacht ze. “Dat gevoel van vrijheid, vertrouwen en verantwoordelijkheid is altijd bij me gebleven.”

“Dit is niet meer mijn leven”

Na haar studie kreeg Steffi een managementfunctie bij de Duitse Bank. Ze verdiende goed, gaf leiding aan een groot team en had op papier alles voor elkaar. “Maar vanbinnen voelde ik me leeg. Mijn leven bestond uit werken, eten, slapen en weer werken. Mijn relatie liep stuk en ik merkte steeds sterker: dit is niet meer mijn leven.” In haar vrije tijd zocht ze het water op in Friesland. Daar vond ze de vrijheid die ze in haar dagelijks leven miste.

“Hier wil ik bij zijn”

Toen ze op een avond in een zeilmagazine een klein berichtje las over een vrouwelijke schipper die een vrouwenteam trainde voor een oceaanrace, wist ze het meteen. “Ik was direct ‘aan’. Hier wil ik bij zijn.” Steffi zocht de schipper op. De selectie was al vergevorderd, maar ze zette door en kreeg een kans tijdens een assessment op zee. Daar overtuigde ze de schipper en werd ze onderdeel van het veertien vrouwen tellende team dat van New York naar Hamburg zou zeilen.

De tocht duurde drie weken. Geen internet, geen telefoon en zware omstandigheden op zee. “Je leeft in shifts, slaapt weinig en moet elkaar volledig kunnen vertrouwen. Als ik in mijn kooi het gebeuk van de golven hoorde, wist ik: de anderen staan boven aan dek. Ik vertrouw erop dat zij hun werk doen. En zij moeten datzelfde vertrouwen in mij hebben.”

”Ik kan veel meer dan ik ooit dacht”

De tocht veranderde haar. “Toen ik terugkwam en weer op kantoor zat, was ik er helemaal klaar mee. Hoe lang ga ik hier nog mee door? Ik wilde echt een ander leven. Meer vrijheid. Meer avontuur. Meer van de wereld zien. Ik sprak met mezelf af: óf ik ga voor een hogere functie en verdien veel geld om een groot zeiljacht te kopen, óf ik vertrek naar Nederland.” Niet veel later ontmoette ze haar huidige partner, zegde haar baan op, gaf haar woning op en verhuisde naar Nederland. “Dat was een enorme stap. Maar vanaf dat moment wist ik: als ik helder heb waar ik naartoe wil en echt besluit om te gaan, dan kan ik veel meer dan ik ooit dacht.”

Sindsdien loopt dit thema als een rode draad door haar leven. “Voor mij betekent koers niet dat je één keer een richting kiest en daar nooit meer van afwijkt. Je moet blijven voelen: klopt dit nog? Past dit nog bij mij? En als het antwoord nee is, moet je durven bijsturen. De rode draad in mijn leven is dat ik steeds opnieuw mijn eigen koers durf te kiezen.”

Opnieuw samen aan de start

Steffi bleef internationale offshore wedstrijden varen met vrouwenteams. “Ik vind het fantastisch om met vrouwen te zeilen. Er ontstaat een bijzondere energie. Je ondersteunt elkaar, maar iedereen moet ook haar verantwoordelijkheid nemen.”

Via social media kwam ze enkele jaren geleden opnieuw in contact met de Kroatische zeilster Petra Kliba, met wie ze eerder de oceaan was overgestoken. Niet veel later stonden de twee opnieuw samen aan de start van een grote zeilrace. Ze huurden een First van 36 voet en bereidden zich zorgvuldig voor. Ze volgden een tweedaagse veiligheidstraining, zochten sponsoren en zorgden ervoor dat ze lichamelijk fit en mentaal scherp aan de start verschenen. “Op zee moet mijn lichaam urenlang blijven presteren en moet ik ook onder druk scherp blijven.”

Tijdens het Europees kampioenschap werd dat direct op de proef gesteld. “Petra stuurde en ik deed het voordek. We voeren dertig uur lang non-stop over de Middellandse Zee, een groot deel in het donker en met harde wind. Als ik tijdens een manoeuvre aan de schoten trok, wist ik: nu moet ik twintig seconden voluit gaan. Bij een gijp moet die grote gennaker naar de andere kant. Dan is er geen ruimte voor twijfel. Je moet knallen, scherp blijven en erop vertrouwen dat de ander precies doet wat nodig is.” Ongetraind werden Steffi en Petra Europees kampioen bij de vrouwen.

Highlight 2025: Wereldkampioen bij de vrouwen

Een jaar later stonden Steffi en Petra opnieuw aan de start in Italië, dit keer voor het Wereldkampioenschap ORC Double Handed Offshore in Monfalcone. Ze voeren 28 uur non-stop op Petra’s eigen acht meter lange jacht. Opnieuw met harde wind, zonder slaap en voortdurend scherp blijven.

“Je moet kracht leveren, navigeren, beslissingen nemen en tegelijkertijd voor een positieve stemming zorgen.” Toen ze finishten, bleek dat ze wereldkampioen bij de vrouwen waren geworden. “Dat moment vergeet ik nooit. Maar voor mij zit de grootste les niet alleen in winnen. Het gaat erom dat je weet waar je naartoe wilt en dat je samen koers houdt, ook als het zwaar wordt.”

Koers in de Sneekweek

De lessen uit het zeilen neemt Steffi mee in haar dagelijks werk. Ook als marketeer voor de Stichting Sneekweek draait het bij haar om richting, samenwerking en verantwoordelijkheid. “Als iedereen iets anders wil, kom je nergens. Je moet samen helder hebben waar je naartoe wilt. En vervolgens moet iedereen zijn deel pakken.”

Een van Steffi’s ambities is om de Sneekweek nationaal en internationaal verder op de kaart te zetten. Daarbij gebruikt ze haar Duitse achtergrond en netwerk om nieuwe bezoekers te bereiken. “Mijn oorsprong is Duits. Het is mooi dat ik daardoor een verbinding kan leggen tussen Duitsland en Sneek en steeds meer Duitsers enthousiast kan maken voor de Sneekweek.”

Tijdens de afgelopen Sneekweek was Steffi dagenlang van ’s middags tot diep in de nacht in de stad te vinden om foto’s, video’s en andere content te maken. “Het is intensief, maar als ik ergens voor ga, dan ga ik ook echt.” De resultaten waren zichtbaar: voor en tijdens de Sneekweek bereikten de socialmedia kanalen meer dan vijf miljoen kijkers.

Keuzes maken en daar ook echt voor gaan

Diezelfde drive neemt Steffi mee in haar ondernemerschap. Ze werkt met mensen uit verschillende landen rond gezondheid, persoonlijke ontwikkeling en ondernemerschap. Ze begeleidt klanten en sporters en ondersteunt mensen die willen ondernemen. “Het gaat mij om vrijheid en mogelijkheden creëren. Dat je voelt: ik kan zelf iets opbouwen, groeien en verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen toekomst.”

Ze richt zich vooral op vrouwen. “Ik wil vrouwen helpen helder te krijgen wat ze echt willen. Niet blijven functioneren, maar keuzes maken die bij hen passen en daar ook echt voor gaan. Voor mij gaat het over veel meer dan gezondheid alleen. Het gaat om vrijheid en mogelijkheden creëren. Dat begint bij de kracht van binnenuit: fysiek en mentaal sterk zijn en daarna ook echt in beweging komen. Precies die drive wil ik ook bij andere vrouwen losmaken.” De boodschap van Steffi Edeler is dan ook: “Vaar op lef, vertrouwen en de moed om de zeilen te zetten.”

De grootste zeilwedstrijd ter wereld

De volgende uitdaging staat alweer voor de deur: de Barcolana58 in oktober in het Italiaanse Triëst, de grootste zeilwedstrijd ter wereld, waar rond de tweeduizend schepen aan de start verschijnen. Samen met Petra vaart ze dit keer op een 55-voets jacht met een team van twaalf vrouwen.

“Twee keer zijn we daar al beste vrouwenteam geworden, dus de lat ligt hoog”, zegt Steffi lachend. “Natuurlijk gaan we ervoor.” Even is ze stil. Dan verschijnt een grote glimlach. “Zet de zeilen en gewoon gaan!”

Tekst Riemie van Dijk
Foto’s: Laura Keizer Fotografie