Cees van der Goot stopt met inzamelen voor V.V. Scharnegoutum ‘70: Veertig jaar avonturen in het oud papier

Cees van der Goot is geboren en getogen in Gaastmeer. Na zijn huwelijk met Marijke heeft hij er nog zeven jaar gewoond. Daarna besloot het echtpaar, dat inmiddels twee zonen had, in 1976 naar Scharnegoutum te verhuizen. “We woonden er prachtig aan De Fluessen, maar het was erg afgelegen voor de kinderen”, kijkt hij op de tijd in Gaastmeer terug. Kort na de verhuizing besloot hij lid te worden van de lokale voetbalvereniging V.V. Scharnegoutum ‘70, terwijl zijn vrouw Marijke zich aansloot bij de volleybalclub en later beheerster werd van de sporthal.

Op het lijf geschreven

Nog steeds is Cees van der Goot heel actief binnen de voetbalvereniging van Scharnegoutum. Hij heeft diverse bestuursfuncties vervuld, waaronder die van secretaris. Daarnaast was hij sinds 1980 verantwoordelijk voor het ophalen van het oud papier. Hiervoor stuurde hij vrijwilligers aan, regelde hij het transport en was hij chauffeur op een van de trekkers. “In 1974 begon men met het ophalen van oud papier met een vrachtwagen”, vertelt hij. “Later werd de vrachtwagen vervangen door een trekker met aanhanger. Begin jaren tachtig ben ik erbij gekomen. Het dorp werd steeds groter, waardoor we een tweede combinatie nodig hadden.”

Een keer werden we achtervolgd door een vrouw in pyama

De taak was hem op het lijf geschreven. “Ik ben een echte regelaar. Jarenlang werkte ik bij Woudsend Verzekeringen op de afdeling schade-afhandeling. Ik vond het prachtig om me ergens in vast te bijten. Daardoor kreeg ik op een gegeven moment alle moeilijke zaken toegeschoven. ‘Goot weet alles’, zeiden ze altijd. En weet ik het niet, dan probeer ik er achter te komen hoe het wél in elkaar zit. Ik ben heel direct. Niet iedereen kan dat waarderen. Tijdens mijn werk ben ik zelfs een paar keer door mensen, waarmee ik zaken moest regelen, met de dood bedreigd.”

Nooit verzaakt

Op 58-jarige leeftijd ging hij met pensioen. “Woudsend was overgenomen door Stad Rotterdam Verzekeringen, nu ASR, en het bedrijf verhuisde naar Utrecht en Rotterdam. Mijn reistijd was dan ook meteen werktijd. Dat kostte veel tijd en geld. Zodoende mocht ik met vervroegd pensioen. Ik vermaakte me prima thuis. Ik werd onder meer gevraagd voor de kerkenraad en paste op de kleinkinderen.”

Ook zijn taak als oud papier-coördinator nam hij heel serieus. “Ik heb vrijwel geen keer overgeslagen. Bij het plannen van een vakantie hielden mijn vrouw en ik altijd rekening met het inzamelen van het oud papier. En ik heb me nog nooit ziekgemeld. Sterker nog: zo’n vijf jaar geleden kreeg ik tijdens het ophalen van papier enorme buikpijn. Halverwege ben ik van de tractor gestapt. Ik bleek een blindedarmontsteking te hebben. De volgende dag lag ik in het ziekenhuis. Voor het ophalen van het oud papier werd altijd een beroep gedaan op vrijwilligers. Omdat de jeugd ’s morgens voetbalt, moesten de senioren helpen. Ieder lid één keer per jaar. En in de vakanties waren er altijd wel jeugdleden die wilden bijspringen.”

Daarbij liet Van der Goot niets aan het toeval over. “Vroeger belde ik van tevoren nog even om ze aan het ophalen van het oud papier te herinneren. De laatste jaren stuurde ik een Whatsapp-bericht.”

Seksboekjes

Tijdens het inzamelen heeft hij veel beleefd. “Als we in de jaren tachtig de container leegden, dan werd deze direct overhoop gehaald door de jeugd. De reden? De seksboekjes, die mensen weggooiden. Die weggegooide seksboekjes waren enorm in trek.” Ook is er wel eens brand gesticht in de container. “Het vuur werd geblust door er een enorme hoeveelheid water op te spuiten. Een paar dagen later begon het flink te waaien. Al snel laaiden de vlammen weer op. Gelukkig was de brandweer in de buurt met een oefening bezig. De mannen waren snel ter plaatse en konden zich helemaal uitleven.”

Het kwam regelmatig voor dat mensen net te laat waren met het op de stoep zetten van het oud papier. “Dan kwamen ze achter ons aan rennen. Een keer werden we achtervolgd door een vrouw in pyjama. Haar knoopjes waren losgeschoten. De jongens op de kar keken hun ogen uit.”

Papier terug in de brievenbus

Het inzamelen is in de loop der jaren veranderd, vertelt Cees van der Goot. “Vroeger werd het oud papier in zakken verpakt. We leegden de zakken in de container en legden ze vervolgens aan de kant. Dat gebeurt nu niet meer. Nu wordt het meeste in dozen verpakt. De één doet dat netter dan de ander. Sommige mensen zetten alles zo aan de weg. Als de jongens de bovenste doos pakten, dan waaide alles over de weg. Toen dat een keer gebeurde bij mensen met een grote brievenbus, heb ik een deel van het oud-papier gewoon weer terug in de bus gestopt.”

Bij het plannen van een vakantie hielden mijn vrouw en ik altijd rekening met het inzamelen van het oud papier

Al eerder dacht de gemeente Súdwest-Fryslân erover om het inzamelen over te nemen. “Wij hebben de gemeente toen kunnen overtuigen dat wij het inzamelen veel goedkoper kunnen doen. We gaven onze vrijwilligers tijdens en na afloop als bedankje een bakje koffie of een frisje. En de eigenaren van de trekkers stellen die pro deo beschikbaar. Dat is alles. Wij zijn doorgegaan toen veel clubs met het ophalen stopten. Ook al omdat de prijs van oud papier soms erg laag werd.”

‘Goot’ weet alles

Al is daar nu een eind aan gekomen, Cees van der Goot heeft er wel vrede mee, zegt hij. En hij is daarbij realistisch. “Ik word ouder en moet toch langzaam gaan afbouwen.” Voorlopig blijft hij nog wel als vrijwilliger bij zijn geliefde voetbalclub in Scharnegoutum betrokken. “Ik ben beheerder van de voetbalvelden, ik help in de zomer met besproeien van de velden en kalken van de lijnen, en treed soms nog op als scheidsrechter. Dagelijks loop ik langs het veld om te controleren of alles nog recht staat.” De club kan hem niet missen, want ook in Scharnegoutum is men ervan overtuigd: ‘Goot weet alles!’

Tekst en beeld Wendy Noordzij