Column: Excuus-Truus

0

Als relatie- en gezinstherapeut en als psychosociaal therapeut word ik voor allerlei verschillende vragen en problemen ingezet. Hierbij horen verschillende rollen. Naast de voor de hand liggende zoals onderzoeker, meervoudig partijdige gespreksleider, degene die mensen helpt stil te staan bij zichzelf en procesbegeleider vallen hier soms ook mediator, scheidsrechter of politieagent onder.

Met mensen die hopen dat ik weet wat het beste voor ze is, red ik me ook wel. Ik ben geen waarzegster en heb geen glazen bol. Maar kan ze vaak wel helpen om de antwoorden waar ze naar op zoek zijn uit zichzelf te leren halen.

Tot zover geen probleem.

Maar soms dringt een ‘niet pluis’ gevoel zich aan mij op. Een gevoel dat er iets niet klopt, dat de vraag die gesteld wordt, niet de werkelijke reden is dat iemand komt. Vroeger negeerde ik dat lastige gevoel in eerste instantie vaak. En ging ik nog harder werken. In de hoop dat het dan vanzelf weg ging. Dat gebeurde echter meestal niet. En het therapieproces kwam alsnog niet op gang.

In de loop der jaren ben ik erachter dat dit ‘niet pluis’ gevoel zich onder andere bij mij manifesteert als één van beide partners een dubbele agenda heeft om de therapie op te starten. Een voorbeeld hiervan is in relatietherapie gaan om later te kunnen zeggen dat hij/zij er alles aan gedaan heeft, terwijl diegene de keuze om de relatie te beëindigen in werkelijkheid al genomen heeft.

Tegenwoordig neem ik dit waarschuwingssignaal heel serieus. Dat wil echter niet zeggen dat ik het altijd ter sprake breng. Eerder had ik wel eens het gevoel dat de onwetende partner (en mijzelf als therapeut in zekere zin ook) onrecht aangedaan werd. Maar ik realiseer me tegelijkertijd dat ook geheimen en dubbele agenda’s deel uitmaken van mijn werk. Mijn privémening hieromtrent doet er niet toe. Ik heb dus nog een rol. In mijn hoofd ben ik deze de excuus-Truus gaan noemen.

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend