HJ de Haan nieuwe trainer/coach Stânfries Dames1: “Ik maak van mijn hart geen moordkuil”

Door: Wim Walda wo 28 feb, 19:15 Sport
Foto: Wim Walda
Afbeelding

IJLST - We nemen aan dat HJ staat voor Hendrik Jan? “Dat klopt,” zegt Hendrik Jan de Haan, “maar er zijn maar twee mensen in mijn leven die die naam gebruiken: mijn moeder en mijn vrouw Brigiet. Als ik bijvoorbeeld even niet bij de les ben en ik hoor haar op een bepaalde toon mijn volledige naam noemen, dan heb ik de neiging om in de houding te springen, haha. ‘HJ’ (spreek uit als HaJee – red.) is er in mijn basisschoolperiode al ingeslopen en erin gebleven.” 

Kans op promotie Stânfries door gewijzigde opzet divisiestructuur
HJ: “Laten we vooropstellen dat het voor volleyballers leuk, maar ook noodzakelijk is om nieuwe dingen te leren en daardoor te groeien als speler. Stânfries DS1 speelt al enkele jaren in de promotieklasse en schurkt al net zo lang tegen de top aan. Elk jaar derde of vierde en steeds ‘net niet.’ Maar dit jaar gloort er hoop omdat de hiërarchische opbouw van de divisiestructuur in de Nevobo wordt gewijzigd. Tussen de Eredivisie en de Topdivisie komt een nieuwe divisie, de zogeheten Superdivisie, waardoor er sprake is van een doorstroming van meer teams. De Stânfries Dames, die momenteel in de top drie van de promotieklasse staan, zouden hierdoor volgend jaar door kunnen stromen naar de derde divisie, de hoogste divisie op regionaal niveau.”

Waarom Stânfries?
“Het is een kleine, maar heel gezellige club. Veel speelsters hebben vaak ook een bestuurlijke taak en zijn op die manier op meerdere fronten bij de vereniging betrokken. De lijntjes zijn kort; de gesprekken met het bestuur zijn heel constructief. Kortom, het is een heel enthousiaste club die mij aanspreekt. Ik ben in 2016 al voor de eerste keer door Stânfries benadert, maar had toen nog een beetje koudwatervrees om mij buiten de gebaande paden te begeven.”

Kind van de club VC Sneek
“Ik ben namelijk een ‘kind van de club VC Sneek’. Ik heb vroeger wat gevoetbald, maar vond dat met name in de winter maar niets. Koud, nat en ik kreeg per wedstrijd - ik was keeper - een stuk of tien doelpunten om mijn oren. Niet echt motiverend. Toen een vriendje mij uitnodigde om eens in de hal te komen kijken was ik verkocht. Ik werd lid van het voormalige Olympus en heb dus de moeizame transitie van de beide Sneker volleybalverenigingen Animo – met focus op de heren - en Olympus - focus op de dames - tot VC Sneek van dichtbij meegemaakt. Een proces waarbij beide verenigingen weliswaar water bij de wijn hebben moesten doen en over hun eigen schaduw heen moesten stappen, maar dat uiteindelijk onontkoombaar was in een kleine provincieplaats als Sneek.

Na de wedstrijd, ongeacht het resultaat, ging de knop om en werd er net zo fanatiek gefocust op ontspanning, lachen, gezelligheid; die les heb ik opgeslagen als essentieel onderdeel van mijn coaching. 

Onder de vleugels van Rob Spaanstra, Petra Groenland en Bryan de Haan heb ik als trainer/coach stappen kunnen en mogen maken. Daar heb ik ontzettend veel van geleerd. Uiteindelijk werd ik trainer/coach van VC Sneek DS3. Ik was al wel eens door een andere club benaderd, waaronder in 2016 Stânfries, maar ik denk dat koudwatervrees mij binnen de poorten van de Sneker Sporthal hielden. Toch nam ik vier jaar geleden de stap als trainer/coach bij de Groningse eerstedivisionist Donitas DS2. Dat heb ik drie jaar gedaan.”

Wat voor type trainer ben jij?
“Ik was altijd een nogal prestatiegerichte trainer. Dat past ook wel bij mijn karakter en mijn marine-achtergrond. Ik maak van mijn hart geen moordkuil en heb het hart op de tong. Niet altijd voor iedereen even leuk, maar ze wisten wel waar ze aan toe waren. Toen ik trainer/coach werd hij Donitas DS2 kreeg ik te maken met een stel enthousiaste meiden; ‘jonge honden’ die zich tijdens de trainingen en wedstrijden helemaal leeg speelden. Enthousiast, leergierig en fanatiek tot op het bot. Maar na de wedstrijd, ongeacht het resultaat, ging de knop om en werd er net zo fanatiek gefocust op ontspanning, lachen, gezelligheid. Die les heb ik opgeslagen als essentieel onderdeel van mijn coaching.

Uiteindelijk heb ik Groningen vaarwel moeten zeggen omdat ik daar wekelijks tussen de tien en veertien uur alleen al aan reistijd kwijt was. Heel jammer, want het was een heerlijke groep meiden en een fijne vereniging om mee en voor te mogen werken, maar niet te combineren met mijn werk als kantine- en later ook sporthal-beheerder van de Sneker Sporthal, barman, echtgenoot van Brigiet en vader van zoon Mees - van zes - en dochter Lieve - van drie. 

Ik dacht daar aanvankelijk wat te makkelijk over, maar werd keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Zodra je vader wordt, verandert je hele leven. En ik wilde per se niet die stereotiepe man worden waarover mijn kinderen aan hun moeder zouden vragen: ‘Mama wie is toch die man die elke zondag het vlees snijdt?’ Na Donitas kon ik terugkomen bij DS 3 van VC Sneek, maar afgelopen jaar werd ik ook weer benaderd door Mandy Graafsma, de aanvoerster van Stânfries DS1, of ik misschien toch niet…?” 

Ik heb er net als de meiden zelf, veel zin in

Stânfries DS 1 voelt aan als een maatpak
“Ik heb Mandy nog getraind bij de jeugd van VC Sneek en ik wilde wat doen. Dus hebben we afgelopen zomer twee proeftrainingen georganiseerd en dat voelde meteen goed. Er was vanaf het eerste moment een klikStânfries DS 1 voelt aan als een maatpak. Het is een superleuk team, de meiden willen ervoor gaan en zijn bereid daar verrekte hard voor te werken. Het deed wel wat aan het Donitassfeertje denken. 

Ik train ze elke dinsdag in sporthal de Utherne in IJlst. Hun tweede training regelen ze zelf omdat ik daarnaast verplichtingen heb jegens VC Sneek DS3. Voor VC Sneek verzorg ik per week twee trainingen plus de coaching. Voor Stânfries probeer ik af en toen bij hun thuiswedstrijden aanwezig te zijn als coach. Ik heb er, net als de meiden zelf, veel zin in.” 

Foto: Wim Walda
Tekst: Wim Walda