In Memoriam: Libbe Nauta - voetbalscheidsrechter in hart en nieren

In 2013 stond in de novembereditie van het GrootSneek-magazine een interview met Libbe Nauta. Hieronder het artikel als mooi eerbetoon voor een markante Sneker.

Libbe Nauta, icoon van de Sneker voetbalwereld

Zeer beslist antwoordt hij: ‘1764’ op de vraag hoeveel wedstrijden hij in zijn 75-jarige officiële carrière als scheidsrechter heeft gefloten. In een beduimeld boekje staat in kriebelig schrift elke wedstrijd die hij in zijn leven heeft gefloten.

‘Let wel competitiewedstrijden hè, dus toernooien, straat-, gemeente- en bedrijfsvoetbal staat hier niet bij’. Na enig rekenwerk komen we dan op een totaal van tussen de 2500 en 3000 wedstrijden.

Welke scheidsrechter doet hem dat na, de 85-jarige krasse baas wiens kraaloogjes intelligent de wereld inkijken. En welke andere scheidsrechter heeft zijn eigen toernooi? Op 14 december is het weer zover, dan wordt het Libbe Nauta toernooi voor 6 en 7-jarigen gespeeld op het Zuidersportpark van ONS Sneek. En de baas komt zelf ook nog in actie. Want ‘Die jonkjes van 6 jaar hou ik nog wel bij. De senioren dat red ik niet meer op’. En welke andere scheidsrechter heeft een voetbalveld (pannakooi) die naar hem is genoemd en kan bogen op een koninklijke onderscheiding voor zijn scheidsrechterscarrière. Hij is met recht de wereldkampioen scheidsrechter.

Sperkhemmer
Libbe Nauta is een icoon in de wereld van het voetbal. Maar eerst even over de mens Libbe Nauta. Hij werd in 1928 geboren in de voormalige Schreudersbuurt achter de tweede Oosterkade in Sneek en heeft daar zes jaar gewoond. Hij zat maar kort op de Steenklipschool, want de familie verhuisde naar de Woudstraat, zodat Nauta op de Sperkhemschool terecht kwam in zijn geliefde Sperkhem waar hij al 79 jaar woont.

Scheidsrechter
Met zelf voetballen had Libbe Nauta niet zo veel. En hij was ook niet zo’n goede voetballer: ik zat in het derde maar was altijd reserve, dus grensrechteren en dat lag me veel beter. ‘Pas als er een blessure was, kwam ik in het veld, maar dat was niet zo vaak’.

Hij vond het leuker om het spelletje in goede banen te leiden en kon niet tegen gemeen spel. “Ik kon het altijd met streng maar rechtvaardig fluiten in de hand houden en door praten met de spelers. In die tijd bestonden er namelijk nog geen gele en rode kaarten en die had ik ook niet nodig. Ik pakte ze op een andere manier aan; babbels tegen de scheidsrechter? Vrije trap. Smokkelen met een inworp, dubbele aantal meter terug en de inworp opnieuw nemen. Ik heb ook wel eens een grap uitgehaald met een erg vervelende speler. Hij kreeg een voorzet en stond buitenspel. Maar ik floot pas toen hij aanlegde om te gaan scoren. Rijkelijk laat dus en dat vond hij niet leuk”. Toen zei ik tegen hem: ‘Dit hoor je dus wel, de waarschuwingen die ik je heb gegeven sloeg je allemaal in de wind’.

Toen hij wat ouder werd ging hij A, B en C fluiten en toen hij zeventig werd en eigenlijk niet meer mocht fluiten, werd hij scheidsrechter bij de jeugd. Hij vond echt dat daar een taak voor hem was weggelegd. ‘Als er een jochie rondliep met een veter los, dan legde ik het spel stil en strikte zijn veter even opnieuw. En als er iemand verkeerd ingooide, deed ik het voor’. Een wedstrijd bij de jeugd gefloten door Libbe Nauta hield dan ook altijd het midden tussen een voetbalwedstrijd en een workshop over spelregels.

Tijdens het 75-jarig bestaan van ONS Sneek werd de Libbe Nauta-Pannakooi geopend en kreeg Libbe van de toenmalig burgemeester Arno Brok een koninklijke onderscheiding, een ereteken dat prominent in de woonkamer van zijn appartementje in het Sperkhem staat, tussen 90 beeldjes van poezen, want dat is een andere passie van hem.

Uitgaan of een borreltje halen, dat is een fenomeen dat hem helemaal vreemd is. Hij drinkt geen druppel en heeft dat zijn leven lang ook nooit gedaan. ‘Neen, slecht voor de conditie’, verklaart hij beslist. En ook de vrouwen zijn er nooit in zijn leven geweest; ‘Kostte veel te veel tijd en dan kon ik niet fluiten’, want dat is wat hij wilde, dat was zijn passie.

Hoogtepunten? ‘Fluiten op toernooien. Leuk met je collega-scheidsrechters bij elkaar, gezellig even bijkletsen bij een bakje en een gevulde koek. Wat wil je nog meer?’

85 jaar, beetje doof, maar nog steeds zo scherp als een mes, de Sneker icoon in het scheidsrechterswereldje, een oprechte en lieve man die nog steeds het fluiten niet kan laten. Hij blaast naar alle waarschijnlijkheid zijn laatste adem uit op een scheidsrechtersfluit, zo zou hij het ook graag willen. Maar nu nog niet.

GrootSneek, november 2013