Grootsneek dames krijgen billekoek van studentes
Sneek - Na twaalf uur non-stop regen, begon om 10:50 uur de zon te schijnen, precies op tijd voor onze 9e wedstrijd van dit seizoen. Een goed voorteken, aangezien we vorige week bij het verlaten van het zoveelste Groningse studentenhol verzuchten dat we nu wel weer zin hadden in een thuiswedstrijd, aangezien dan tenminste de zon zou schijnen (had ik trouwens verteld dat we in datzelfde Groningse hol vorige week nog een teamgenoot kwijtraakten?
Het ene deel van het team zat al thuis aan de piepers, terwijl de andere auto nog wachtte op X, die in geen velden of wegen te bekennen was. Een eenzame wandeling terug naar het clubhuis - 1,5 kilometer verderop, waar ik vreselijke spijt van kreeg want achter iedere boom van die beboste donkere laan leek een potentiële aanrander te staan, en natuurlijk had ik mijn hockeystick bij de auto gelaten -, leverde het verloren schaap op in het clubhuis, vrolijk aan haar niet-eerste biertje, en eigenlijk nog niet van plan om weg te gaan. Het mogelijke gevaar pas drie dagen later in een greppel teruggevonden te worden verklaarde mijn standvastigheid om X -uiteindelijk met bier en al- in de auto te krijgen, want de weg terug ging ik niet nog eens in mijn eentje lopen. Maar dit terzijde).
In tegenstelling tot de vorige wedstrijden waarvoor we, iedere gêne opzij zettend, de invallers nog uit Utrecht ophaalden als het nodig was, stonden we door een gelukkig toeval nu klaar met 15 dames. Dat geeft logistieke problemen aangezien hockey gespeeld wordt met een 11tal. Het was de eerste (en laatste) keer dat we blij mochten zijn met de blessure van Sietske Geerards. Normaal spelverdeler in het veld, nu coach langs het veld, kon zij tenminste zorgen dat er vlot en regelmatig gewisseld werd. Mocht de Hockeyschool geen voldoening meer geven, dan is een nieuwe carrière als choreograaf zo gemaakt. Het Zwanenmeer is een makkie na deze wedstrijd.
Een beetje handig wisselen is één, maar een beetje lekker hockeyen is twee. Het werd een bijzonder potige wedstrijd. Zoekend naar ruimte om de bal te spelen konden we elkaar niet bereiken. De ruimte was er wel, de combinaties ook, maar we maakten veel fouten en namen niet altijd de juiste keuzes. Het wisselen hielp niet bij het vinden van de rust en de goede combinaties. We gingen er ingewikkeld van spelen en maakten het onszelf onnodig moeilijk. De tegenstander speelde bovendien een simpel maar doeltreffend potje hockey. Het talent spatte er niet vanaf, maar ze maakten veel minder fouten, speelden met rechte lijnen en in elkaars stick. Ook de stafcorner zat er bij de dames goed in. Niks spectaculairs, geen grote wauw-factor, maar ze scoorden maar liefst drie maal uit de corner in de eerste helft. Een vierde goal viel uit een snelle aanval waarbij de verdediging en keeper werd uitgespeeld.
Het was dan ook bijzonder stil tijdens de rust. Menig teamgenoot deed auditie voor de rol van stervende zwaan. Sietske was niet onder de indruk en haar woorden kwamen hard aan; het wisselen bracht teveel onrust, maar de inzet was ook niet wat het zijn moest. Er moest meer samengewerkt en sneller gehandeld worden. Niet de eigen plek bewaken, maar als team een aanval opzetten.
We hesen onze tutu’s op en stapten met nieuwe energie het veld in voor de tweede helft. Meer druk en meer actie gaf de juiste tegenstand aan Groningen. Vanuit de vaste opstelling werden betere combinaties gezocht met elkaar. De achterhoede kreeg meer structuur en de voorhoede kreeg meer te doen door zichzelf tussen de bal en de goal te blijven positioneren. Een paar mooie voorzetten van Femke Verheijen boden niet de zo vurig gewenste goal, maar toonden wel wat we waard waren. Er werd hard gewerkt en voor ons gevoel speelden we deze zondag twee wedstrijden. De eerste helft was de generale repetitie, waarbij altijd héél veel mis gaat, eindscore 0 – 4. De tweede helft was de uiteindelijke première. Een prima performance, weliswaar zonder staande ovatie maar tevens zonder struikelende zwanen (jawel, eentje, omver gelopen maar gracieus weer opgestaan), met een eindscore 0 - 0.
Nelleke Linthorst
