Allen onderdeel van de roemruchte periode waarin Olympus zeven jaar lang volleyballend Nederland in een ijzeren greep hield en Animo doordrong in de eredivisie van het mannenvolleybal.
De Ach’s en de Oooh’s en de oprechte vreugde om elkaar na zo veel jaar weer terug te zien, waren niet van de lucht en met name de passage achter de tribune’s, waar een schat aan historisch, foto-, film en plakboekmateriaal was uitgestald, was een broeinest van al die mooie spelers van weleer. De sfeer was er voor velen dan ook een van een beetje thuiskomen.
Vriendschappen werden hernieuwd en afspraken om eens samen een borrel te drinken werden gemaakt, adressen uitgewisseld en beloftes om elkaar via facebook over het wederzijdse wel en wee op de hoogte te houden werden gemaakt. Zich overigens behoorlijk hun keel forcerend in de grote zaal omdat dj’s Menno van der Schuit en Wibo Groenland met hun hits van weleer behoorlijk van zich lieten horen.
En voor al die mensen die elkaar in de drukte over het hoofd hebben gezien of voor wie de tijdelijke hereniging niet lang genoeg duurde: over drie jaar is er een herkansing, want dan zou volleybalvereniging zestig jaar hebben bestaan. Tenslotte moet je een paar feestjes in je balboekje houden.
Vaste VC Sneek fotograaf Klaas Hijlkema (www.khfoto.nl), fotografe Johanna Strikwerda en GrootSneek fotograaf-redacteur Wim Walda pakten een aantal leuke momenten uit het ‘feest der herkenning’ om een indruk van de sfeer te geven.
