Clubman, trainer en supporter: Trainer Erik Beuckens vertrekt na zeven seizoenen bij v.v. Woudsend
WOUDSEND - Aan het eind van dit voetbalseizoen komt er een einde aan het zevenjarige trainerschap van Erik Beuckens bij voetbalvereniging Woudsend. Van een complete scheiding zal echter geen sprake zijn. De geboren en getogen Woudsender zal sowieso betrokken blijven bij ‘zijn’ club. Dit is een geschreven portret van Erik Beuckens, clubman, trainer, supporter en voetballiefhebber.
Erik Beuckens doorliep vanaf de prilste jeugd alle elftallen bij de plaatselijke v.v. “Na de jeugd heb ik zeventien jaar in het eerste elftal gespeeld”, vertelt de 51-jarige oefenmeester. “Vrijwel de gehele periode als laatste man, of zoals dat destijds ook wel genoemd: ‘ausputzer’. En af en toe ook als voorstopper. Het waren mooie jaren. Ik voetbalde met mijn vrienden uit het dorp. Voorin liepen jongens als Arno en Edwin Reekers en die schoten er regelmatig wel een paar in.”
Hoogtepunten
Erik Breuckens: “Mijn rol wijzigde door de jaren heen automatisch. Eerst was je een van de jongelingen; later behoorde je tot de groep ervaren spelers en werd ook de coaching in het veld steeds belangrijker. Ik heb mooie wedstrijden mogen spelen. Het kampioenschap in het seizoen 1998-1999 was voor mij het hoogtepunt. We werden met ruime afstand en met een geweldig doelsaldo kampioen. In totaal heb ik twee promoties en degradaties meegemaakt. Maar eigenlijk waren al die jaren hoogtepunten. Wat dat betreft ben ik een echte clubman. De saamhorigheid van een echte dorpsclub, mensen die iets voor elkaar over hebben, dat zijn aspecten die ik belangrijk vind.”
Trainerschap
Na al even aan het vak geroken te hebben als jeugdtrainer, besloot Erik Beuckens de TC3 cursus te volgen bij de KNVB. “Ik combineerde dat met het trainen van de B- selectie en werd begeleid door Richard Douwes die me zo nu en dan bij de A- selectie betrok. Na het afronden van de cursus werd s.v. Hielpen mijn eerste club als gediplomeerd trainer. Een mooie club met een fraaie accommodatie. Ik heb daar als trainer veel geleerd. Ik trof een selectie aan die enigszins op haar retour was met een aantal oudere spelers. Het is een warme club waarmee ik nog steeds een goede verstandhouding heb. Als ik er kom, voel ik me direct altijd thuis. Ik was nog jong en ambitieus en was na twee jaar toe aan een nieuwe stap. HJSC benaderde mij. Dat vond ik best wel opvallend. Voor een Woudsender is HJSC de grote rivaal, in de goede zin des woords. Het is De Derby. Voor mij was het nog eens extra interessant omdat mijn echtgenote afkomstig is uit Hommerts. Ik ben er drie jaar gebleven. We zijn daar drie keer vijfde geworden. Het laatste jaar daarvan misten we de nacompetitie op doelsaldo. In mijn periode hebben we redelijk kunnen doorselecteren en verjongen.”
Erik Beuckens met 7 voetballen in de dug-out, iedere bal symbolisch voor ieder seizoen - Foto: Bernou Beuckens
Broer Wiebe de Ringh heb ik een mooie, jonge selectie kunnen nalaten. HJSC is een typische, verbindende dorpsclub. Ik weet bijvoorbeeld nog dat een bestuurslid aan me vroeg of we een keer een uurtje eerder aanwezig konden zijn voor de training, omdat er met een aantal vrijwilligers een terras moest worden aangelegd. Uiteraard waren we bereid onze medewerking daaraan te verlenen. Toen de jongens allemaal een uur eerder aanwezig waren, bleek dat er zoveel vrijwilligers waren dat we toch maar zijn gaan trainen. Dat is nou HJSC ten voeten uit. Na drie jaar vonden we het beiden tijd voor wat anders. Wat voor s.v. Hielpen geldt, geldt ook voor HJSC. Ik voel me er thuis en ik word er altijd zeer hartelijk ontvangen.”
Terug op de basis
“De volgende club was Arum, dat pas laat informeerde of ik belangstelling had. Was ook een mooie club. Met een relatief grote aanhang. Uiteraard heb je daar te maken met die andere volkssport, het kaatsen. In sommige maanden overlapten de seizoenen elkaar. Maar ik heb minder moeite dat jongens eens een training afzegden vanwege het kaatsen, dan bijvoorbeeld voor een weekendje weg.
De club zit diep in mijn hart gesloten.
In 2018 kwam v.v. Woudsend weer in beeld. In het voorjaar had men nog geen nieuwe trainer gevonden, toen de voorzitter mij aansprak. Ik wist dat er ook net twee jonge jongens zitting hadden genomen in het bestuur en dat men een cultuuromslag voor ogen hadden. Prestatief ging het niet goed en ook de beleving liet te wensen over. Weinig dorpsgenoten wisten de weg naar het sportpark te vinden. Kortom, er moest iets gebeuren. In een aantal gesprekken bleek dat we hetzelfde voor ogen hadden. Het negatieve moest worden omgebogen naar positiviteit. Ik heb wel direct gesteld dat een dergelijke ommezwaai zomaar een jaar of vijf in beslag zou nemen. Daar was ook het bestuur van de club goed van doordrongen. We zijn aan de slag gegaan met die nieuwe cultuur. Saillant detail was dat er een aantal oudere jongens in de selectie zaten waar ik als routinier nog mee had gevoetbald. We zijn vanaf het eerste jaar gestart met het verjongen. Dat kon mooi stapsgewijs, omdat er geen directe druk was. Ik had een contract voor onbepaalde tijd met een jaarlijkse evaluatie. Op die manier hebben we alles ten positieve kunnen bijdraaien. Er wordt over gesproken in het dorp en ook de publieke belangstelling is sterk gestegen. Laatst in De Derby was het gewoon druk en was er vuurwerk.”
Afscheid
Momenteel plukken we de vruchten van de samenwerking in de junioren met De Wâlde. We hadden laatst een gezamenlijke talentvolle Onder 17 lichting die zelfs in de hoofdklasse speelde. Dat is voor beide clubs ongekend. De laatste twee jaar bouwen we gestaag voort, maar zijn we wel iets te wisselvallig. We speelden dit jaar bijvoorbeeld al vijf keer gelijk, waarvan drie keer geheel onnodig. We scoren voldoende, maar krijgen teveel goals tegen. Dat heeft erin geresulteerd dat we kansloos zijn om direct te promoveren. Dan resteert alleen nog de nacompetitie. Ik denk dat TOP’63 en HJSC zullen uitmaken wie er rechtstreeks promoveert met De Wâlde als outsider. Die doen het boven verwachting goed. Ik denk dat Oeverzwaluwen inmiddels teveel tikken heeft opgelopen. Zelf kunnen we wellicht verrassen. Ik zou graag afscheid willen nemen met een prijsje.”
TOP’63-Woudsend in de mist - Foto: Ynte Dragt
Na acht jaar v.v. Woudsend zal Erik Beuckens volgend jaar elders actief zijn of een sabbatical nemen. “Ik zal v.v. Woudsend als trainer echt gaan missen en zeker de samenwerking met mijn elftalleider Kor de Jong. Die is namelijk perfect.”
Hand- en spandiensten
“Mocht het een sabbatical worden, dan zal er een gewenningsperiode voor me aanbreken. Mijn hele leven, zowel als actief speler als trainer, staat in het teken van dinsdag en donderdag trainen en op zaterdag een wedstrijd. Maar ik sta open voor een nieuwe club die mij een uitdaging lijkt. Een optie voor mij is ook om assistent te worden bij bijvoorbeeld een ambitieuze tweede- of derdeklasser. Ook dat lijkt me een leerzame ervaring.”
Ik zou graag afscheid willen nemen met een prijsje.
Echt afscheid nemen van Woudsend is sowieso niet aan de orde. Erik Beuckens levert de nodige hand- en spandiensten bij de club naast zijn trainerschap. “Ik ben voor alles een clubman in mijn dorp. Daarnaast trainer en supporter. Ik zet op vrijdag onder andere de lijnen uit op de velden. De club zit diep in mijn hart gesloten. Mijn zoon kan vanwege de behandeling van zijn ziekte van destijds helaas niet intensief sporten. Mijn drie dochters volleyballen hier in Woudsend, maar daar is geen functie voor mij weggelegd. Ik volg het wel, uiteraard, maar qua sport wil ik me graag beperken tot mannen.”
Tekst Gerard van Leeuwen
Foto’s Bernou Beuckens, Ynte Dragt
