In Memoriam: Fred Zijlstra

In de vroege ochtend van zondag 31 augustus is Fred Zijlstra overleden. Hij is 69 jaar geworden en kampte de laatste jaren met een slopende ziekte. Fred werd door velen niet alleen de beste voetballer van WZS genoemd, maar was ook na de fusie jarenlang nauw betrokken bij het reilen en zeilen van de vereniging.

Fred werd op 28 juli 1956 in Bolsward geboren. Als klein jochie droomde hij van een voetbalcarrière in het blauw en wit van RES, maar de verhuizing naar Sneek zorgde ervoor dat hij vanaf 1964 lid werd van het eveneens rooms-katholieke WZS. Later kreeg Wit Zwart er nog twee puike Zijlstra-voetballers bij: Peter en Theo, net als hun oudste broer gezegend met een voortreffelijk linkerbeen. Ze hebben samen in het eerste gespeeld. Tientallen jaren later werd ook vader Henk een gewaardeerd lid van de wit-zwarte familie. Hij verdiende zijn sporen via het in- en verkoopbeleid in de sporthal van de vereniging.

Fred(dy) was gezegend met een uitstekende techniek en dito passeerbewegingen, maar door zijn tengere gestalte werd hij in zijn eerste tienerjaren over het hoofd gezien door scouts van de FVB en de Friese profclubs. Tot er in het voorjaar van 1974 ineens een brief bij de WZS-secretaris door de bus viel. Heerenveen wilde wel eens om tafel met twee wit-zwarte talenten: Nico Altenburg en ‘Muis’. Muis? Ja, dat stond werkelijk in de brief. Het was, vanwege zijn kleine postuur, de bijnaam van Freddy.

Samen met Nico - de twee zijn tot het laatst boezemvrienden gebleven – besloot hij de stap naar Heerenveen te wagen. Meteen bij zijn debuut raakte Fred geblesseerd en moest aan zijn schouder worden geopereerd. Mede door toedoen van jeugdtrainer Foppe de Haan werd de aansluiting met het eerste elftal hervonden. In het tweede seizoen mochten Fred en Nico het proberen in oefenwedstrijden tegen FC Amsterdam en het Engelse Leyton Orient. Daar bleef het bij voor de Wit-Zwarters, die als ‘prof’ voor elke uitwedstrijd een tientje kregen en voor een thuisduel vijf gulden. Na twee seizoenen keerden ze terug op het oude nest. ,,Ik had ook niet de brandende ambitie om prof te worden’’, zei Fred.

WZS werd mede door hun terugkeer meteen kampioen. Fred (hij studeerde voor onderwijzer) deed meer voor de club: hij was al op jonge leeftijd jeugdtrainer en had als pupillencoördinator 150 spelertjes onder zijn hoede. In 1979 sprokkelden Nico en hij 25.000 gulden bijeen voor de bouw van een nieuw clubhuis, het Zebrahonk. Een jaar later maakten beiden de overstap naar hoofdklasser Sneek. Fred (inmiddels projectmanager bij de Friesland Bank) genoot met volle teugen van het voetbal op het hoogste amateurniveau.

Na zijn tweede terugkeer bij WZS werd ook in 1985 het kampioenschap behaald. Daarna kregen zowel Nico als Fred met blessures te kampen. Het afscheid van het eerste elftal was echter geen afscheid van het voetbal én de vrijwilligersactiviteiten. Fred beleefde, tot z’n vijftigste verjaardag, op het veld nog mooie jaren in het derde elftal en formeerde voor het zaalvoetbal een team met slimme routiniers die drie keer op rij ‘fluitend’ kampioen werden.

Buiten het veld is Fred nauw betrokken geweest bij de realisatie van de WZS-sporthal. Hij werd voorzitter van het stichtingsbestuur van de in 1987 geopende hal. In het begin van deze eeuw was hij een van de gangmakers voor de fusie tussen WZS en Sneek. Die fusie noemde hij onvermijdelijk. ,,Zes clubs in Sneek is te veel. Het is geen verstandshuwelijk, maar een verstandig huwelijk. WZS is een volwaardige fusiepartner.’’ Na de samensmelting in 2008 bleef hij betrokken bij diverse ontwikkelingen binnen SWZ. Zijn mening stak hij daarbij zelden onder stoelen of banken. Zo begaafd als Fred was als voetballer, zo gedreven kon hij zijn om iedereen van zijn ideeën te overtuigen.

Fred trouwde met Tinie Teerenstra en werd vader van twee dochters en een zoon. Zijn laatste jaren zijn moeizaam verlopen. Freds gezondheid ging zo sterk achteruit dat hij op het laatst moest worden opgenomen in verzorgingscentrum Bloemkamp te Bolsward. Zo lang als het ging probeerden familieleden en zijn vaste vriendengroep hem het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Met name Nico moet hierbij worden genoemd.

In Fred Zijlstra verliest SWZ opnieuw een gouden vrijwilliger. Met name wit-zwarters zullen niet alleen zijn verdiensten buiten het veld, maar ook zijn optredens binnen de kalklijnen nooit vergeten. Wij wensen zijn gezin, familie en vrienden alle kracht toe om dit verlies te verwerken.