SNEEK - Patrick’s Koeriersdienst is een begrip in Sneek. Overal in de stad brengt Patrick Bosgraaf post en pakketjes rond met zijn aangepaste koeriersbus. Dat doet hij al ruim twintig jaar, een jubileum! Vlak voor de drukke feestmaand december - “De mooiste maand van het jaar”, vindt Patrick - geeft hij een inkijkje in zijn bedrijf, dat hij met wilskracht en doorzettingsvermogen opbouwde.
Patrick Bosgraaf werd 41 jaar geleden twee maanden te vroeg geboren. Zuurstofgebrek tijdens de geboorte veroorzaakte een beperking. In eerste instantie waren Patrick’s vooruitzichten niet goed. Artsen voorspelden dat hij nooit zou kunnen lopen. Tot zijn derde jaar kwam het alleen tot kruipen. Van zijn derde tot zijn achttiende jaar ging hij naar school op Lyndensteyn in Beetsterzwaag. Dankzij de intensieve fysiotherapie daar en vooral dankzij zijn wilskracht en doorzettingsvermogen leerde hij alsnog lopen.
Rode draad in leven
“Dat is de rode draad in mijn leven”, start Patrick het gesprek dat we bij hem thuis voeren. “Doorzetten, doorgaan en we zien wel waar het schip strandt.” Het zijn karaktereigenschappen die hij vooral ook meekreeg van zijn in juni overleden moeder. Deze eigenschappen zette hij ook in toen op achttienjarige leeftijd zijn schoolloopbaan erop zat en hij op zoek ging naar werk.
Eigenlijk was het altijd al mijn droom om vrachtwagenchauffeur te worden
Patrick: “Ik heb bij een aantal bedrijven gewerkt. Eerst bij een bedrijf in Leeuwarden, waar ik zaken als pennen of rekenmachines moest inpakken. Eentonig productiewerk, daar werd ik niet vrolijk van. Later kwam ik te werken bij een klein bedrijf in Sneek waar ik me bezig hield met het bedrukken van kleding en pennen. Ergens in die tijd kwam mijn broer Richard met het idee: ‘Waarom start je geen koeriersbedrijf?’ Mijn vader en broers hebben een transportbedrijf, dat over een postbus, een autobus, beschikt. Eigenlijk was het altijd al mijn droom om vrachtwagenchauffeur te worden.”
Plan B
Die droom was al reden voor Patrick om direct na zijn achttiende jaar voor het rijbewijs te gaan. “Ik heb iets van honderd lessen gehad en drie keuringen, die moesten bewijzen dat ik de auto beheerste. Steeds weer werd ik afgekeurd. De man die mij les gaf, voorspelde dat ik nooit een auto zou rijden. Hij raadde me zelfs af om een brommobiel te kopen.” Lachend: “Nu zat dat al in mijn achterhoofd als plan B.” Patrick deed wederom een beroep op zijn wilskracht en doorzettingsvermogen. “Ik ben niet goed in leren en lezen, maar voor mijn brommer certificaat ben ik een theorieboek gaan lezen. Ik ben een jaar bezig geweest en heb vervolgens dat certificaat gehaald. Via het bedrijf van mijn vader en broers hebben we een spiksplinter nieuwe brommobiel gekocht. Die dingen waren toen nog niet zo lang op de markt.” Trots: “In Sneek was ik een unicum.”
Eentonig productiewerk, daar werd ik niet vrolijk van
Toen dit onderdeel van de bedrijfsvoering was geregeld, werd het tijd om klanten te werven. “Met een goede vriend van mij ben ik gaan flyeren. Een week of twee erna had ik de eerste klanten al. Ik denk dat dit te danken was aan de gunfactor, maar ook aan de tekst van de flyer.” Daarin stond een rekensommetje hoeveel tijd en geld een bedrijf kon besparen door een beroep te doen op Patrick’s koeriersdienst.
Tweede poging
Toen de jaren van zijn brommobiel begonnen te tellen, stond Patrick voor de keuze: ga ik ‘m vervangen of ga ik nog een keer voor mijn autorijbewijs? Hij koos voor het laatste. “Van een vriend had ik gehoord van iemand uit Leeuwarden, een rustige en vriendelijke man op leeftijd, die les gaf aan mensen met een beperking.” De vele lessen die Patrick volgde en de vele energie die hij erin stak rendeerden. “Een jaar later slaagde ik voor mijn rijbewijs. Ik was er erg blij mee. We hebben het niet zo uitbundig gevierd, maar we zijn snel naar een autozaak gerend om een bedrijfsauto te bestellen: een Peugeot Bipper Bestel.”
Slechts één dag geen post bezorgd
In de ruim twintig jaar dat hij zijn koeriersdienst runt, maakte Patrick het nodige mee. “Toen ik nog met mijn brommobiel bezorgde, heb ik een ongeluk gehad. Op een vrijdagavond nam een vrachtwagen met een betonmixer de binnenbocht en raakte mij aan de rechterkant. Mijn brommobiel lag helemaal in de kreukels. Die avond heb ik de post nog wel bezorgd, puur op adrenaline. Ja, in al die twintig jaar heb ik nooit een dag niet de post bezorgd, behalve in 2010. Toen heb ik een dag niet kunnen rijden, omdat er zoveel sneeuw viel.” Deze slechtweer ervaring was reden de eerder genoemde bestelauto te laten opvolgen door een VW Caddy 4 wheel drive. Als het glad is kan Patrick, die niet stevig op zijn benen, staat altijd een beroep doen op familie en vrienden.
Fysiek zwaar
Sinds 2010 nemen de volumes van postbezorging af en ziet Patrick een verschuiving van post naar pakketten. “Dat is geëxplodeerd in coronatijd. Toen had ik het zó druk, dat ik altijd een neefje mee had. Er zijn namelijk zoveel handelingen die je moet verrichten: pakketten afhalen bij de klant, pakketten in de auto laden, pakketten uit de auto laden bij het post-bezorgpunt, scannen van de pakketten en tenslotte de pakketten in een post-container laden. Soms waren er wel twee containers vol pakketten en had ik de auto twee keer vol. Dat is fysiek best zwaar. Niet voor niets zit ik wekelijks in de sportschool.”
Vlak voor kerst is het smoordruk en is het alle hens aan dek
Beamer in de koeienstal
Patrick wist slim te anticiperen op de afnemende volumes van postbezorging. “Mijn broer kwam met het idee van beamerverhuur. Ik bezorg nu onder andere beamers bij scholen als die een open dag hebben of bij horecagelegenheden als er een EK of WK voetbal is. Een keer heb ik zelfs een beamer afgeleverd in een koeienstal. Dat was ter ere van een jubileum van de boerderij. Toen ik de beamer aansloot, vroeg ik me wel even af hoe ik de beamer terug zou krijgen.” Verklarend: “Zo’n ding draait de hele avond, hoeveel stof uit de stal komt er dan in?”
Bloemen voor Valentijn
Een koeriersbedrijf kent uiteraard de jaarlijkse piekmomenten, zoals met Valentijnsdag en kerst. Patrick vertelt daar aardige anekdotes over. “Toen ik nog boeketten Valentijnsbloemen bezorgde, kreeg een en dezelfde vrouw drie boeketten bloemen van verschillende mannen”, herinnert hij zich lachend. “En die waren ook nog eens besteld via dezelfde bloemist.” Op die piekmomenten is het soms wel even improviseren. Toen een uitzendbureau Patrick vroeg of hij honderden kerstpakketten kon bezorgen, reageerde hij direct: ja natuurlijk. “Toen bleek het om mensen door heel Friesland te gaan. Vervolgens hebben mijn vader, broers en ik drie dagen lang kerstpakketten bezorgd. Ik de adressen in Sneek, zij de adressen erom heen.”
Na Black Friday gaan mensen helemaal los
Deze periode, de periode voor kerst, is voor Patrick de drukste, maar ook mooiste maand van het jaar,. Patrick: “De drukte begint al wat op te lopen, hoewel die van jaar tot jaar verschilt. Meestal begint het zo’n beetje rond Black Friday. Dan gaan mensen helemaal los. Vlak voor kerst is het smoordruk en is het alle hens aan dek. De twee kerstdagen zelf breng ik door met familie. Wat spelletjes doen, lekker eten, drankjes, een beetje relaxen, onderuit zitten en hangen. Zodra die twee dagen voorbij zijn, moet ik gewoon weer rijden en werken, al is de druk er dan wel vanaf.”
Nooit meer tanken
Ook straks in 2025 stapt Patrick Bosgraaf weer enthousiast in zijn koeriersbus, het vierde voertuig op rij. “We hadden al een tijdje geleden besloten dat ik elektrisch zou gaan rijden. Vanuit milieu oogpunt, maar ook omdat ik veel in de stad rondrijd. Zo’n elektrische auto moet een goede actieradius hebben, eentje die niet teveel beïnvloed wordt door lage temperaturen. We hebben daarom gewacht tot er een goede op de markt kwam.” Wijzend naar de laadpaal achter huis: “Met mijn VW ID Buzz hoef ik nooit meer te tanken. Ik rijd ‘m de oprit op en dan is het gewoon een kwestie van opladen.”
Zoeken naar de goede balans
En de toekomst? “Ik kijk niet teveel vooruit”, zegt hij. “Ondanks de prognoses dat postbezorging minder zou worden, rijden we nog steeds. Ooit kreeg ik te horen, dat ik in een rolstoel zou belanden. Dankzij mijn doorzettingsvermogen en koerierswerk loop ik nog steeds. Het blijft zoeken naar de goede balans. Misschien dat ik nog wat vaker dan nu naar vrienden in Curaçao en Spanje ga. Daar is het warmer en voelen mijn spieren zich binnen een kwartier al beter dan hier. De tijd zal het leren, maar door mijn karaktereigenschappen komt het vast en zeker goed.”
Tekst Riemie van Dijk
Foto’s Laura Keizer fotografie
