Horecaondernemers Fokke Hiemstra en Daniëlle de Jong: “Van dertig mensen in de kroeg naar drieduizend op het plein”

Daniëlle de Jong en Fokke Hiemstra komen - zoals ze het zelf gekscherend zeggen - “van twee kampen”. Dat klopt, als je kijkt naar dat Daniëlle op de RSG zat en Fokke naar het Bogerman ging. Toch ontmoetten de twee elkaar uiteindelijk, met de horeca in Sneek als grootste gemeenschappelijke deler.

Eigen kroeg
“Wat ik vooral geleerd heb op school, is dat ik niet erg houd van luisteren naar anderen”, begint Fokke Hiemstra. “Het zaadje is geplant, nadat ik had gezegd: ‘Ik doe het liever zelf, dan dat ik voor anderen ga verdienen’.” Fokke stopte niet lang daarna met zijn vervolgopleiding en ging zijn eigen weg.

                                  
Fokke Hiemstra: “Heel lang geleden heb ik gezegd dat ik ooit mijn eigen kroeg zou willen hebben, toevallig was dat in het pand wat destijds nog De Witte Kat was en waar nu Café Fokk’s in zit. Vervolgens ben ik zelf de horeca ingegaan en heb ik bij De Walrus, Proeflokaal, Onder de Linden en de Irish pub ervaring opgedaan. Na een jaar of drie was het moment daar en heb ik Fokk’s op kunnen richten.”

Werkend in het Proeflokaal ontmoette hij Daniëlle. “Ik ben hier in de coronaperiode komen werken om in eerste instantie een zwangerschapsverlof over te nemen”, vertelt Daniëlle de Jong. “Maar toen ik weg wilde gaan kreeg ik het aanbod om de De Tuut over te nemen, en dat lukte. Zo zijn we hier gekomen. Het is hard werken, maar het is een heel mooi vak. Je hebt heel weinig vrije tijd, maar je hebt wel heel veel vrijheid. Dat is het leuke aan ondernemen, want je kan je tijd wel zelf indelen. Het is onze levensstijl en hobby in één”, legt ze uit.

Brand in Club 1841
Met twee horecagelegenheden in de binnenstad van Sneek is het stel natuurlijk betrokken bij de horecazaken van andere ondernemers in het centrum. Het is dan ook geen verrassing dat de brand in Club 1841 niet onopgemerkt aan hen voorbij is gegaan.

“Wij waren er op dat moment bij, ik stond bij Cappadocia eten te halen voor de nazit na het schoonmaken toen iemand de opmerking maakte dat de Club in de fik stond. Toen ik om het hoekje keek was het inderdaad al goed zichtbaar. Op zo’n moment kan je niet heel veel doen, we hebben alleen aangeboden dat ze nog even naar de kroeg konden komen om wat te drinken. Het was gewoon een klotesituatie voor de eigenaren en personeel.”

“Club 1841 had een capaciteit voor achthonderd tot negenhonderd man. Bij ons kunnen er tachtig tot honderd mensen in. We zitten nu sowieso vol. Om de drukte buiten te reguleren hebben we toestemming van de gemeente om wat hekken neer te zetten en rijen te creëren. We hebben momenten dat we rijen van tweehonderd man voor de deur hebben, dus dat is wel een dingetje.”

Schaarste
Ondanks dat Club 1841 buiten wel een plein heeft tijdens aankomende Sneekweek, verwacht Fokke Hiemstra wel wat veranderingen: “Na één uur kan in verhouding eigenlijk niemand meer naar binnen. Er zijn een paar zaken waar het feest in de zaal verder gaat, maar er valt gewoon een ruimte van acht- tot negenhonderd man weg”, verzucht Fokke. “We hadden al tekort aan capaciteit in Sneek en nu is er gewoon een schaarste. Het is lastig om een andere locatie te vinden die tijdelijk of zelfs voor langere tijd zou kunnen dienen. Daarnaast moet er iemand opstaan die het leuk vindt om een horecazaak te runnen. Vroeger stonden ze in de rij; als er een kroeg dichtging was die de volgende dag weer open met een nieuwe eigenaar. Tegenwoordig staan panden jaren te huur voordat er iemand inkomt. Het is een leuke en interessante markt, maar je moet het wel willen en ervoor gaan.”

Je moet wel de eerste stap durven zetten

Op de vraag of een nieuwe club in Sneek nodig is komt van allebei een duidelijk antwoord: “Zeker weten!” “Het is een heel groot gemis. De zaak die nu dicht is moet ook gewoon weer open, die plek heeft Sneek echt nodig”, reageert Daniëlle.

Gekke start
Daniëlle en Fokke kijken positief terug op de afgelopen jaren. Fokke: “Wat we in relatief korte tijd hebben neergezet met de Sneekweek is wel iets waar we heel trots op zijn. We zijn begonnen in de coronatijd, waarin we dertig mensen in de kroeg mochten hebben, en toegewerkt naar een plein waar drieduizend man stonden. Dat is gewoon heel gaaf. En dat we er nog zijn, na de coronaperiode en de tegenslagen die we hebben gehad. Dat is wel een prestatie.”

“Het was een gekke start”, vult Daniëlle aan, als ze terugkijkt op de coronaperiode. “Je hoopt het toch iets meer voor de wind te hebben als je begint en nu moesten we wel heel erg eraan trekken. We hebben er alles aan gedaan om de zaak boven water te houden. En als het dan lukt en hij staat er nog steeds als alles weer opengaat, zelfs met een tweede erbij én een plein in de Sneekweek, is dat gewoon geweldig.”

“Ondanks de tegenslagen heb ik nooit het gevoel gehad dat ik anders zou willen”, benadrukt Fokke. “We zijn toekomstgericht en ambitieus en ondertussen zijn we alweer aan het nadenken over nieuwe projecten. We willen graag groeien en we willen onszelf blijven ontwikkelen, dan houd je het leuk en interessant voor jezelf.”

Puntjes op de i
Als bezoeker van de Sneekweek sta je er niet gelijk bij stil, maar sinds oktober wordt er al hard gewerkt om er weer een unieke ervaring van te maken. Momenteel is het team bezig om de puntjes op de i te zetten.

We willen graag groeien en we willen onszelf blijven ontwikkelen, dan houd je het leuk en interessant voor jezelf

“We willen het Sneekweekpodium dit jaar nog uitgebreider. We kunnen precies hetzelfde doen, maar er zijn altijd punten die verbeterd kunnen worden. Zo hebben we een groter podium, organiseren we een rockavondje, zetten we op de stappersavond nog meer in op Sneker artiesten, komt er een eettent bij en is het backstage strakker ingericht. Veel hetzelfde, maar alles net een beetje anders. Sneekweek is heel lang hetzelfde gebleven en na het wegvallen van de Garden of Dance vonden we het wel tijd voor wat vernieuwing. Ik denk dat we daarin ook een frisse wind hebben laten blazen in het muziekaanbod. We zijn allebei liefhebber van Nederlandstalige muziek, ik denk dat het ook een goede zet was om daarvoor te kiezen. Het past niet alleen bij ons, het was er ook bijna niet tijdens de Sneekweek.”

Genieten
Ze laten hun gasten genieten, maar kunnen Daniëlle en Fokke zélf ook genieten? “Ik draai De Tuut voornamelijk en sta altijd paraat om te helpen, maar vorig jaar had het team het zo goed onder controle dat dat gewoon niet nodig was. Op de eerste avond was het al duidelijk dat het staat, dat alles werkt; daar ben je dan heel trots op. Ik heb daar heel erg van kunnen genieten“, reageert Daniëlle. En Fokke? “We hebben een structuur aangebracht. De eerste avond ben je nog bezig met brandjes blussen en de drukte overdag. Maar ‘s avonds kan je wel echt genieten. Je bouwt er tien maanden aan, en dat je er zelf bij kan zijn maakt het extra leuk.”

                                     
“Groeien is altijd onze ambitie geweest”
Terugkijkend zijn ze trots op wat ze hebben neergezet op deze leeftijd. Fokke: “We zijn redelijk jong, maar dat biedt wel veel mogelijkheden. In de vier jaar dat ik nu onderneem heb ik nog nooit zóveel geleerd. We zetten nu een leuk evenement neer, maar we hebben ook wel eens een feest neergezet met een capaciteit van tweeduizend mensen en dat we maar vierhonderd kaarten verkochten. We hebben verschillende projecten geprobeerd die niet goed zijn gegaan, maar door vallen en opstaan groei je. Het zijn oude clichés, maar je leert er echt heel veel van. Als je maar evalueert en kijkt waarom dingen geen succes zijn.”

Danielle: “Groeien is altijd onze ambitie geweest, als het dan lukt en mogelijk is kijken we altijd vooruit. We hebben onze zekerheden moeten opgeven en dat is niet voor iedereen weggelegd. Natuurlijk is het niet altijd even makkelijk, maar wij zijn verantwoordelijk voor de zaken, over hoe het loopt en wij zijn diegene die de knopen moeten doorhakken.” Fokke beaamt: “Dit zijn punten die van tevoren erg spannend lijken, maar je rolt er steeds meer in. Uiteindelijk denk ik dat veel meer mensen dit kunnen, maar je moet wél de eerste stap durven te zetten.”

Tekst: Isa Wessels
Foto’s: Laura Keizer fotografie

Fokke & Danielle