SNEEK - Gitarist Thomas Zoetelief, sinds 2002 als docent elektrische gitaar en bandcoach verbonden aan het Atrium in Sneek, is zo trots als een pauw. En met reden, want op 3 december jongstleden kwam van hem het album ‘She Knows’ met eigen composities uit. Het schijfje werd gepresenteerd in de Noorderkerkzaal in Sneek. Wij zochten de geboren Drent op, vlak voordat hij weer een van z’n vele Atriumleerlingen gitaarles mocht geven.
Op de eerste vraag, ‘wie is Thomas Zoetelief?’, antwoordt Thomas in korte zinnen: “Gitarist. Muzikant. Jazzmuzikant, denk ik. In die hoek, maar wel met achtergrond in de blues, rock en metal. En daarnaast ben ik vader van twee dochters, eentje van veertien en eentje van twaalf. En al heel lang gelukkig sinds ik negentien jaar met Annette de Ruiter ben. Ze heeft nu ook mijn achternaam. Ze vond Zoetelief uiteindelijk ook een mooie naam.” Thomas Zoetelief zelf zag het levenslicht op 2 maart 1978 in het ziekenhuis van Hoogeveen. Thomas, zoon van Herman Zoetelief en Marian Gerritsen, woont in Exloo, in Drenthe.
Hou oud was je, toen je met gitaarspelen begon?
“Toen ik een jaar of twaalf was. Mijn moeder wilde eigenlijk gitaar gaan spelen en die had een gitaar gekocht, maar het kwam er om een of andere reden niet van. Toen ben ik op een gegeven moment naar de overbuurman gegaan omdat die gitaar speelde. Ik heb hem gevraagd of hij mij gitaarspelen wilde leren.”
Wanneer werd dat gitaarspelen serieus?
“Dat zal op mijn zestiende zijn geweest. Ik wilde later iets worden, studeren. Maar ik spookte niet al te veel uit op de Vrije School van Groningen. Het leek mij wel leuk om een beetje als blues- en rockgitarist geld te gaan verdienen. Ik ben toen naar mijn gitaarleraar toe gegaan, George Kleefman, en hem gezegd dat ik wel naar het conservatorium wilde. Zonder nu echt te weten wat dat inhield. Het klonk wel interessant.”
Thomas Zoetelief - Foto: Linus Harms
Wat was het advies van Kleefman?
“Dat ik wel jazz moest leren spelen, want op het conservatorium gaat het over jazz. Ik had geen idee wat dat dan weer te betekenen had. Ik snapte in eerste instantie niks van al die noten en geïmproviseerde gedoe. Langzamerhand ga je het een beetje snappen en vond ik het geweldig.”
Hoe kwam jij op het conservatorium terecht?
“Zonder dat ik een havodiploma had zorgde Kleefman ervoor dat ik op het hbo kwam. Spelen en voorbereiding was toen allemaal prima bij mij. Het ging er puur om dat ik wel slim genoeg was om het hbo-niveau aan te kunnen. Daar heeft Kleefman voor ingestaan. Ik vond het geweldig dat ik vier jaar lang niks anders hoefde te doen dan met die gitaar en muziek bezig te zijn. Ik had talent, maar geen uitzonderlijke talenten, zoals bijvoorbeeld een Jimi Hendrix of Wes Montgomery die hadden. Mijn eindexamen in Groningen was meteen een toelatingsexamen voor de master opleiding van het Koninklijk Conservatorium in De Haag en dat is gelukt.”
Waarom is muziek en gitaarspelen een passie voor jou?
“Het stukje ongrijpbare om te proberen steeds weer beter te worden, om het meer te snappen. Met jazz is het veel improvisatie en hoe je daar dan grip op krijgt.”
Hoe en wanneer ben je in Sneek terechtgekomen?
“Tijdens mijn derde jaar in Groningen kwam ik bij Studio Noord van Anne Oosterhaven om daar een aantal uurtjes gitaarles te geven. Dat deden meer studenten. Toen Anne stopte, kwam ik bij de muziekschool in Sneek en kwam ook nog in Grou en Akkrum om les te geven. Uiteindelijk is het allemaal weer hier in Sneek terechtgekomen. Ik heb een halve baan in Sneek. In Exloo heb ik nog een privépraktijk.”
Hoe bevalt Sneek jou als Drent?
“Er is een geweldige mentaliteit, de leerlingen in SWF zijn zeer gemotiveerd. Kijk eens hoeveel bandjes in Sneek spelen tijdens Ut Sneek. Echt waanzinnig. Sneek is een muziekstad!”
Het spannende is wanneer het klaar is. En dan hoop je maar dat mensen jouw album waarderen
Een eigen album, waarom geeft dat zo’n voldoening?
“Er staan allemaal eigen stukken op die nu tot leven komen. Er spelen mensen met mij waar ik zeer trots op ben dat ze met mij willen spelen: Koos Wiltenburg, Martin Gort en Arno van Nieuwenhuize. Arno was jarenlang drummer van het Metropole Orkest. Martin geeft extra kleur aan het geheel met extra percussie en zo.”
Hoe spannend was het uitbrengen van het album ‘She knows’ ?
“Het maken viel allemaal wel mee, want we nemen het allemaal zelf op. We hadden de tijd en af en toe heeft het ook wel even stil gestaan om andere dingen te doen. Het spannende is op een geven moment, wanneer het klaar is, dat je het album gaat uitbrengen. En dan hoop je maar dat mensen jouw eigen album ook waarderen. Je zegt toch: ‘Dit ben ik’.”
En hoe zijn de eerste reacties?
“Volgens mij hebben we het echt wel goed gedaan en dat krijgen we nu al terug in de eerste reacties, over het geluid en de stukken. Van collega-muzikanten krijg ik gelukkig positieve feedback. Ik ben iemand die op z’n eigen manier muziek maakt.”
Wat is jouw eigen geluid?
“Dat is een goeie… We praten altijd over jazz, maar dat is al een heel vaag begrip en zo breed. Voor mij is dit album een beetje de combinatie: het stukje jazz, meer popmuziek-achtig, blues, rock, bossanova-dingen. Het komt nu allemaal samen. Ik ben er heel blij mee en ik weet niet of je dat mag zeggen, ook wel een beetje trots!”
Tekst: Henk van der Veer
Beeld: Linus Harms, Henk van der Veer
