Expositie Op het Scherpst van de Snede in Workum
Workum - Op zondag 26 mei om 14:00 uur wordt in Galerie De Vereeniging aan it Súd in Workum de expositie ‘Op het scherpst van de Snede’ geopend. Deze expositie duurt tot en met zondag 1 september. De expositie laat grafieken en houten beelden zien van Wendelien Schönfeld (Amsterdam) en Grafieken van Frâns Faber (Allingawier).
De schitterende houtsnedes en houten beelden van Wendelien Schönfeld zijn recent in Het Rembrandthuis in Amsterdam geëxposeerd en hebben daar grote belangstelling genoten. De Hercules Segers Stichting, een stichting in het leven geroepen om de belangstelling voor de prentkunst te verhogen, heeft die expositie mogelijk gemaakt. Ter ere daarvan werd een monografie uitgebracht over het leven en het werk van Wendelien Schönfeld. Gijsbert van der Wal zegt: “Ze tekent met een guts in het hout als met een potlood op papier. En met de verschillende drukgangen lijkt ze te schilderen”. Dit dekt naar onze mening volledig de lading. Haar werk is verbluffend, innemend, realistisch, vol diepgang en suggestie.
Zelf legt ze het als volgt uit “Kijk naar de Man met de gouden helm, wel of niet van Rembrandt, dat doet er niet toe. Je zet een stap naar voren en het is verf. Je zet een stap naar achteren en het is goud. Om dat spanningsveld gaat het in de beeldende kunst. Het materiaalgebruik moet zó op het scherp van de snede zijn, dat je zowel het materiaal ziet als de suggestie. Ergens gaat het een in de ander over, maar je kunt er de vinger niet op leggen. Dat is het wonder.”
Frans Faber
En tot een dergelijk wonder is ook Frâns Faber in staat. De dieptewerking, windvlagen, zon versus schaduw en detaillering in zijn etsen zijn indrukwekkend. Een kijkje in het atelier doet de bewondering alleen maar toenemen. Grote platen worden voorzien van minuscule krassen door vingers vol inkt en resulteren in de mooiste prenten. Of het nu stadstaferelen, paarden in de wei, koeien in het land, of Jopie en Eusie zijn, je kijkt je ogen uit. Frâns tekent al sinds hij een potlood kon vasthouden. Zijn vader leerde hem ruimtelijk tekenen en zo onstond bij hem de fascinatie voor het feit dat je iets wat je op een plat vlak tekent toch driedimensionaal kunt laten lijken. En het vlaggetje dat zijn vader tekende op een toren dat waarachtig leek te wapperen, is er wellicht de oorzaak van geweest dat er altijd beweging lijkt te zijn werk. Naast zijn etsen krijgen ook zijn potloodtekeningen de nodige aandacht.
