Richard Visser stopt met De Koperen Kees
‘Op 19 juni 2013 is de Koperen Kees opengegaan als de bourgondische ‘place to be’ in Sneek. Warme kleuren, donkerbruin interieur, onthaasten, gezellig, lekkere wijntjes, fijne gerechtjes en wanneer mogelijk net even dat eigenwijze kleine beetje anders dan de rest. Vier jaar hebben we er keihard aan gewerkt om het restaurant de topper te maken die het nu is. Inclusief het jaar voorbereiding ben ik er dus al meer dan vijf jaar 24/7 mee bezig. We stonden voor een horecabedrijf aardig buiten het epicentrum van de Sneker horeca dus dat betekende dat we op alle fronten een stapje harder moesten lopen dan de rest en we hebben onszelf iPad-rugjes, Twitter eeltplekken en Facebook-oogjes bezorgd om voor de nodige naamsbekendheid te zorgen.’
‘Meteen het eerste jaar pakten we tijdens Lekker Sneek de hoofdprijs voor het lekkerste gerecht: ‘Oma’s Draadjesvlees’. In de Sneekweek werden Kevin en André de huisband en blies De Koperen Kees de stappersavond bij Kees (Leeuwen) nieuw leven in en werkte het zich op tot een van de centerpoints van het Sneker uitgaansleven. In de jaren erna hebben we de punten op de i gezet en de Koperen Kees tot een niet meer weg te denken naam gemaakt.’ Richard Visser was Kees geworden. Tot zover de historie.
Waarom trek je de deur achter je dicht?
‘Dat is, begrijp me goed geen proces van een paar weken geweest. Ik heb daar heel lang en goed over nagedacht. Terugkijkend kan ik maar één woord verzinnen voor wat we in de afgelopen vijf jaar hebben neergezet: fantastisch. Maar tegelijkertijd kwam ik tot de conclusie dat er ik achteraf gezien en gat van vijf jaar in mijn leven zat. Vijf jaren waarin ik als Kees en niet als Richard heb geleefd. Ik heb me vijf jaar lang met oogkleppen op dermate gefocust op de Koperen Kees, dat ik één belangrijk ding ben vergeten: zelf te leven, een relatie op te bouwen, een normaal gezinsleven te hebben met kinderen. Natuurlijk heb ik nagedacht over mogelijke oplossingen als een manager die bepaalde taken van je kan overnemen, maar je moet niet alleen je sterktes kennen, maar ook je zwaktes. Ik ben er de persoon niet naar om te veel uit handen te geven. Toegegeven, dat is een tekortkoming, maar ik ben nu eenmaal een controlfreak en perfectionist.
Waarom zo abrupt?
Dat lijkt misschien zo, maar zo plotseling is het niet. Ik loop er al een hele tijd over na te denken en heb vorige week besloten de knoop door te hakken. En wanneer bij mij de knop om is, dan is hij ook echt om. Langer in de zaak blijven zou op dit moment niet goed zijn voor mij, niet goed voor het team en dus zeker niet goed voor de reputatie van de Koperen Kees. Ze zeggen wel eens: je moet stoppen op je hoogtepunt, en dat doe ik. Met mijn persoonlijke bijbel, het boek ‘Dromen, Durven, Doen’ van Ben Tiggelaar in de hand ga ik na een periode van ‘even rustig aan’, straks echt wel weer, maar deze keer niet meer in mijn eentje, een nieuwe uitdaging aan; daar ben ik veel te veel ondernemer voor. Ik weet echt nog niet op welk vlak en wanneer. Maar ik ben niet zo van de geraniums dus daar hoef je niet bang voor te zijn.
Maar nu eerst even wat ‘quality time’ voor mezelf. Kees wordt weer Richard.
