Maaike Prummel exposeert in de Martinikerk: “Kunst is voor mij geen hobby, maar noodzaak”

De tentoonstelling komt er op initiatief van Matthijs Graafland, die Prummel in 2025 ontmoette tijdens een expositie in de Skierstins van Veenwouden. Hij raakte onder de indruk van haar werk en besloot zich in te zetten voor een overzichtstentoonstelling. In de Martinikerk, midden in het hart van Sneek, krijgt haar oeuvre nu een plek.

Opgroeien met kunst

Maaike Prummel werd geboren in Groningen. Haar vader had een kunsthandel, maar overleed toen zij vijf jaar oud was. “Ik heb hem eigenlijk niet gekend. Wat ik weet, komt uit verhalen.” Haar moeder bleef achter met twee dochters en een zwaar leven.

Kunst zat in haar familie. “Mijn moeder was een nicht van Jan Wiegers van De Ploeg. Dus ja, het zat er wel in.” Als kind tekende ze al veel. “Ik tekende schilderijen na die thuis hingen. Op school had ik altijd hoge cijfers voor tekenen.” Een kunstopleiding zat er eerder niet in. “Mijn moeder zei: ‘Ga een vak leren, kunst is armoede’.” Prummel ging de verpleging in, eerst algemeen en later in de psychiatrie. “Dat vond ik interessant en waardevol, maar diep van binnen wist ik: dit is niet mijn bestemming.”

Van een vliegende start naar stoppen

Pas later, toen ze al kinderen had en gescheiden was, vond ze haar weg naar de kunstopleiding. Ze begon met tekenlessen bij een docent aan huis en werd uiteindelijk toegelaten tot de Academie Vredeman de Vries in Leeuwarden. “Ik heb die opleiding afgemaakt, die in de eerste drie jaar erg divers was. Het vierde jaar werd zwaarder, omdat we binnen opdrachtsituaties moesten gaan werken en het een opleiding monumentale vormgeving was. Ik moest werken met maquettes en technische tekeningen, dat lag me niet echt. Maar ik wilde dat diploma halen.”

Een docent pakte mijn schilderij en ging er met een brede kwast dwars doorheen

Na haar afstuderen in 1984 leek haar carrière een vliegende start te maken. Ze kreeg meerdere opdrachten tegelijk. “Het ging ineens heel snel. Maar ik klapte helemaal in. Alles kwam tegelijk: werk, privé, kinderen. Dat trok ik niet.” Ze besloot opdrachten af te zeggen. “Daar heb ik geen spijt van. Mijn kinderen gingen voor. Aardig om te vermelden is, dat mijn dochter docent geworden is op een middelbare school in de kunstvakken. Dus de liefde voor kunst gaat verder.” Na deze periode volgde een moeilijke tijd waarin Maaike zelfs helemaal stopte met kunst. “Ik kon niks meer maken. Dat is heel eng, als je creativiteit weg is.”

De weg terug

Langzaam vond ze haar weg terug, mede dankzij haar werk als verpleegkundige op een Rode Kruis ambulance. “Daar knapte ik van op. Het sociale contact, de waardering, dat hielp.” Ook haar kunst keerde terug, maar anders dan voorheen. Minder technisch, meer intuïtief. “Ik ben dichter bij mezelf gekomen. Ik maak nu wat ik wil, niet wat moet.”

Emotie als drijfveer

In haar werk speelt emotie een belangrijke rol. “Ik hoop dat mensen geraakt worden. Dat ze iets voelen.” Die emotie komt voort uit haar eigen leven, waarin verlies en tegenslag een grote rol speelden. Zo verloor ze haar zoon Martijn op jonge leeftijd aan kanker. “Ik had schilderijen van hem gemaakt toen hij nog leefde, spelend bij een sloot. Later kregen die een andere betekenis. Alsof hij naar de overkant ging.” Toch wil ze niet dat verdriet haar werk volledig bepaalt. “Het zit erin, maar het overheerst niet. Het is onderdeel van wie ik ben.”

De tentoonstelling in de Martinikerk is nadrukkelijk een overzichtstentoonstelling, zegt Maaike. “Dat vind ik belangrijk om te melden. Anders denken mensen: ‘Dat hebben we al gezien’.” Bezoekers krijgen werk te zien uit verschillende periodes: van technisch en monumentaal werk tot recentere, vrijere schilderijen. “Je ziet de ontwikkeling. Van strak naar losser, van bedacht naar gevoel.” In haar vroege werk spelen landschappen een grote rol, geïnspireerd door reizen naar onder meer Schotland en Scandinavië. In recenter werk staan mensen en emoties centraal.

Vrijheid in het maken

Een belangrijk keerpunt in haar ontwikkeling kwam tijdens haar opleiding. “Een docent pakte mijn schilderij en ging er met een brede kwast dwars doorheen. Hij zei: ‘Dát is ook een glimlichtje’. Dat moment veranderde mijn manier van werken. Sindsdien probeer ik vrijer te schilderen. Minder vast, minder bang.” Die vrijheid is voor haar essentieel. “Als ik zo blijf werken, zei die docent, dan blijf ik gelukkig tot mijn negentigste. Dat is me altijd bijgebleven.”

Sneek als thuis

Hoewel Maaike Prummel oorspronkelijk uit Groningen komt, voelt Sneek inmiddels als thuis. “Ik woon hier het grootste deel van mijn leven. Ik ken de mensen, het is vertrouwd.” De stad en haar omgeving spelen indirect ook een rol in haar werk. “Ik hou van het Noorden. De rust, de ruimte, dat zit ook in mijn schilderijen.”

Met haar 76 jaar kijkt ze anders naar de toekomst dan vroeger. “Ik ben niet meer bezig met carrière maken. Ik wil mooie dingen maken, dat is genoeg.” Maaike zingt in twee koren en blijft actief, maar voelt ook dat ze in een andere levensfase zit. “Ik ben wel een beetje aan het afbouwen. Maar ik ga door.”

Wat hoopt ze dat bezoekers meenemen na een bezoek aan haar tentoonstelling? “Een goed gevoel. Dat ze geraakt zijn, dat ze het mooi vinden. Meer hoeft het niet te zijn.”

De overzichtstentoonstelling van Maaike Prummel in het koor van de Marinikerk is te zien van 7 mei tot 25 juli.

Tekst: Henk van der Veer
Foto: Jamaine Festen