Column: Corporaties
Klimaat. Samsom rekende ons voor dat we nu 100 huizen per dag aanpassen. Dat moeten er 1000 zijn, wil je regelen wat je afgesproken hebt in Parijs. En toen kwam een tussenalinea. Na 1945 moesten er in Nederland huizen worden gebouwd. De markt durfde het niet te doen, de politiek kon het niet. Uiteindelijk hebben de woningcorporaties het gedaan. Klapklap. In de tachtiger jaren moesten alle wijken weer vernieuwd worden. De markt wilde niet meedoen, de politiek kreeg niks klaar. En hup daar waren de corporaties weer. Geregeld. En nu? We sluiten klimaatakkoorden met de rest van de wereld, maar als we echt wat moeten doen, doet de markt niet mee. Die vindt het onzin, kerncentrales zijn goedkoper. De politiek is nog steeds machteloos. Zullen we, zei Samsom, maar weer naar de corporaties kijken?
In 1852 is de eerste corporatie opgericht. Rijken bouwden huizen voor armeren. Vanaf 1901 steunde de overheid corporaties financieel. Vanaf toen was erin bijna elk dorp een corporatie. De notabelen zaten erin. En samen met de overheid regelden ze het. Later zijn corporaties te groot geworden, gingen te veel geld verdienen en toen is er veel misgegaan.
De teugels zijn nu weer iets aangetrokken. Maar de corporaties zijn ook voorzichtiger geworden. Bij de Diederik Samsomlezing stonden ze niet echt te dringen om zijn verhaal in te vullen. Maar waren wel belangstellend. Misschien om juist in zo’n gemeente als Groot-Sneek te bewijzen, dat wat in de dorpen ontstaan is, nog niet eens zo slecht is. En dan ben je terug bij Hayo.
Eelke Lok
