Alhoewel kunstenaar Imke Meester veel meer ‘rust in haar kont’ heeft dan acht jaar geleden, toen we haar voor de rubriek ‘Contrast’ (nu ‘Face to Face’ geheten) voor de eerste keer ‘aan de tand voelden’, is het nog steeds een ‘kruidje-roer-me-niet’, die 24/7 met haar handen bezig moet zijn. Twee- of driedimensionaal, dat maakt niet uit, als ze maar kan creëren.
“Terugkijkend op het interview van toen? De tijd vliegt. Het voelt als de dag van gisteren dat we in mijn ‘paradijske’ aan de Ivige Leane in Scharnegoutum zaten te praten. Het is dit jaar 42 jaar geleden dat ik verkering kreeg met mijn vriend Jackie Doeven. We hebben samen veel beleefd, maar de liefde is wederzijds nog steeds onverminderd groot. We zijn ruim veertig jaar geleden op mijn slaapkamer ‘getrouwd’ met een aluminium ringetje en hebben geen behoefte aan allerlei officiële fratsen, daar hebben we helemaal geen zin in.”
Meesterlijk Sneekers
“Wat mijn werk betreft ben ik vlak na ons interview in een megaproject gedoken: ‘Meesterlijk Sneekers’; in het kader van Leeuwarden-Fryslân Culturele Hoofdstad van Europa 2018, waarin 25 markante Snekers werden geportretteerd. Ik ben daar twee jaar lang bijna 24 uur per dag mee bezig geweest. Was ik niet aan het werk, dan dacht ik er wel over na. Uiteindelijk heeft dat in een hele mooie expositie en een prachtig boekwerk geresulteerd, waar ik heel erg veel positieve reacties op kreeg. Een klus waar ik echt van bij moest komen. Ik was helemaal op en had mezelf ‘helemaal leeg getrokken’. Prachtig, maar loodzwaar.”
De wereld op slot
“Daarna zaten we ineens in een heel andere wereld, waarin van het ene op het andere moment alles op slot ging: corona. En dat heeft behoorlijk impact gehad. Er was een schilderij van mij geselecteerd voor het ‘Weekend van het Nederlandse portret’ in Loods6 in Amsterdam. Alsof de duivel ermee speelde ging een dag voor de opening heel Nederland in de lockdown. En van hetzelfde laken een pak in het najaar, waar mijn prachtige expositie in een vervallen kasteel in België, schitterende locatie, in het water viel dankzij corona.
Daarna een oorverdovende stilte. Gelukkig had ik in mijn eigen atelier, mijn ‘privé-bubbel’, genoeg opdrachten, zodat ik wel lekker door kon werken, maar mijn internationale ambities waren wat verdampt. Wel probeer ik nu voorzichtig het buitenland naar mij toe te lokken, een soort ‘Meesterlijke Route’, maar dat is nog erg pril.
Samenvattend? Door corona ging er een deur dicht, maar anderzijds zorgde dat er ook wel weer voor dat er andere ramen open gingen. Ik heb nu meer rust in mijn hoofd en focus op mijn eigen - vrije - werk en dat is als ‘control-freak’ best prettig.”
---------------------------------------------------------------------
Tekst uit het originele artikel
Imke Meester: “Mijn handen moeten bezig zijn. Al is het met Silly Putti”
Imke Meester (49) is een creatieve omnivoor. “Regelmatig de switch kunnen maken tussen tweedimensionaal en driedimensionaal werken is voor mij een levensvoorwaarde. Schilderen is fantastisch om te doen maar af en toe moet ik met steen werken of met zwarte was (voor bronzen beelden) om mijn hoofd leeg te maken. Ik moet überhaupt altijd met mijn handen bezig zijn, iets vormen, anders word ik onrustig en dan ben ik niet te genieten”. Aan het woord Imke Meester in haar atelier aan de Ivige Leane, tussen Scharnegoutum en Ysbrechtum.
Alhoewel heel veel mensen denken dat ze een Sneker van geboorte is, is dat niet het geval. “Neen, ik kwam in Amersfoort ter wereld en heb daar drie jaar gewoond en daarna negen jaar in Zwolle, voordat we door een verandering van baan van mijn vader uiteindelijk naar Sneek kwamen. Mijn broer Jeroen en ik vonden dat helemaal niet leuk. Je moet al je vrienden achter je laten en verhuizen naar ‘dat boerenland’. Ik kende Friesland wel een beetje want mijn ouders hadden in Irnsum een bootje, waar we regelmatig kwamen. Toen mijn vader een baan kreeg in Friesland mochten we kiezen uit Sneek, Heerenveen en Leeuwarden. We liepen door het centrum van Sneek, zagen het authentieke dropwinkeltje in de Scharnestraat met dwars daar op de Wijnkansteeg vol met fietsen bij het uithangbord van Discotheek Scotch Inn. Dat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven voor Sneek’.”
Kunstacademie
Daar deed ze op het Bogerman de Havo omdat ze van jongsaf aan al naar de Kunstacademie in Groningen wilde. Dat intakegesprek op Minerva werd een deceptie. “Ik kwam daar als jong meisje van 16-17 jaar aanzetten met drie tekeningen en kreeg als commentaar: ‘Heb je niet meer?’. Ik dacht daar kom ik toch juist voor? Tussen de regels de boodschap: ‘Don’t call us, we’ll call you, oftewel wegwezen. Achteraf heb ik een heleboel goede adviezen gekregen, maar daar had ik op dat moment niets meer aan. Om toch iets in een creatieve hoek te doen schreef ik me in voor de opleiding Mode en Kleding in Sneek. Daar was een specialisatie Presentatie, waar ik als tweede keus dan heen wilde. Helaas, die zat vol. Dan maar een tussenjaar Intas, maar dat was strijken en spinazie koken. Dat heb ik exact een week volgehouden, waarna ik via een u-bocht toch bij Mode en Kleding terecht kon.”
“Daarna heb ik me naast mijn werk in een modewinkel toch ingeschreven voor de deeltijdopleiding van de kunstacademie Vredeman de Vries in Leeuwarden. Dat was een afknapper van de eerste orde. Ik had verwacht technieken te leren, beeldhouwen, olieverf mengen, ambachtelijk bezig zijn met modellen, maar in plaats daarvan werd er drie uur gezeverd over een paar strepen op papier. Lekker belangrijk. Dat werd dus niets”
Motorongeluk
“Ik vond een baan bij H&M Merchandising. Weinig creativiteit want je moest binnen de huisstijl blijven; alles verliep volgens een vast patroon. Wel begrijpelijk dat je niet zomaar met een huisstijl mag gaan stoeien, maar de creatieve uitdaging was nul komma nul. Net toen ik binnen H&M een baan aangeboden kreeg als etaleuse voor Noord-Nederland, wat me erg leuk leek, sloeg het noodlot toe.”
“Op weg naar huis werd ik met mijn motor, prachtig gecustomized en nog maar net drie maanden klaar, van de weg gereden, waarbij mijn rechteronderbeen volledig werd verbrijzeld. Dat heeft me 20 operaties gekost en drie jaar revalidatie. Het been moest helemaal opnieuw worden opgebouwd, want ook de spieren waren volledig geplet en tot moes geslagen. Die werden uit andere plekken van mijn lichaam gehaald.”
Eigen atelier
“Intussen werkte ik bij de Steenklip, maar ik droomde van een eigen atelier op het platteland, midden in de natuur. In 2000-2001 heb ik de stap genomen samen met mijn vriend Jackie Doeven. We kochten op de Ivige Leane een klein boerderijtje. Saillant detail: van de verkoop van mijn gecrashte de motor betaalden we de vloer en de kachel. We waren er altijd mee bezig. Wel was ik begonnen om mijn baan bij de Steenklip af te bouwen tot 2 dagen per week omdat ik vanbinnen kunstenaar ben en het gevoel had dat ik tot mijn dertigste achter de feiten aanliep. Mijn eerste opdrachten waren muurschilderingen, bij Coffeeshop Heaven en Texas Steak. “
Met het vorderen van de jaren steeg de ster van Imke Meester, zowel in het tweedimensionale werk, schilderijen, als ook op het driedimensionale vlak, ruimtelijke vormgeving. “Dat is een soort organische ontwikkeling geweest. Ik heb een sterk ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel en werk bijna manisch aan een opdracht voor een portret of zo om de deadline te kunnen halen. Ik merkte dat ik het heerlijk vond om achteraf te beeldhouwen, bezig te zijn met steen of met zwarte was, dat wordt gebruikt om bronzen beelden te maken. Daarmee kon ik mijn hoofd weer leegmaken voor nieuwe ideeën. Je zou dus kunnen zeggen dat het voor mij een levensvoorwaarde is.”
Internationaal
Naast opdrachten, maakt ze veel eigen werk, dat met enige regelmaat te bewonderen is op nationale en internationale tentoonstellingen, zoals Dreamscape, een internationale verzameling van werk van magisch realisme, fantastisch realisme en surrealisme van een groep internationale kunstenaars in Loods6 in Amsterdam. Op dit moment is ze bezig zich te oriënteren buiten de Europese markt en is daarover hoopvol gestemd. “Meer zeg ik niet op dit moment omdat het nog allemaal erg pril is.”
De Levensvragen
Het leven – 7 Ik zit eigenlijk continue in een virtuele spagaat. Ik heb zoals gezegd een groot verantwoordelijkheidsgevoel, met als gevolg dat ik het gevoel heb dat ik aan het spijbelen ben als ik eens niets doe en van het leven geniet. Maar anderzijds als ik met de oogkleppen op aan het werk ben, wil ik een feestje bouwen en even nietsdoen.
Persoonlijke Rijkdom – 9 Ik ben een rijk mens omdat ik gezegend ben met mijn creatieve talent. Dat is voor mij een uitlaatklep.
Werk – 9 Als je van je passie je werk kunt maken ben je rijk.
Liefde – 8 Ik ben al sinds mijn vijftiende samen met mijn eerste vriend, Jackie Doeven. WE hebben samen heel wat meegemaakt.
Vrienden – 6 Door drukte met werk en ons huis, verschillende levensstijlen is dat van twee kanten wat verwaterd.
Toekomst – 8 Heb het gevoel dat ik de dingen wat in de hand krijg. Zoals eerder in het verhaal verteld, liep ik door vette pech achter de feiten aan. Maar ik doe nu wat ik graag wil en ik zie de toekomst positief tegemoet.
Tevredenheid over je zelf – 8 Ik ben een control freak en heb de neiging om alles in eigen hand te willen houden. Wanneer dat niet mogelijk is frustreert dat me. Daar staat tegenover dat ik steeds meer in het nu leef: Ik ben wie ik ben en daar moet ik het mee doen.
Cultuur – 9 In alle betekenissen van het woord, HEERLIJK
Maatschappij – 4 Ik heb bewust geen krant en geen TV. Ik word depressief van dat nooit aflatende negatieve bombardement over wat de mensen elkaar, en nog erger de natuur, aandoen. Want ik heb een enorm sterke verbondenheid met de natuur. Ik vind dat de mensheid als een stel lemmingen naar de afgrond rent, de kop in het zand over wat ze zelf aanrichten met de wereld.
Wat maakt je gelukkig – 9 De natuur. Wanneer ik wakker word en naar buiten kijk, zie ik een rijke groene wereld. Een volière zonder hekwerk. Wat wil je nog meer? Prachtige wolkenluchten bij zonsondergang, dan ben ik blij.
Tekst Wim Walda
Foto’s Almar Setz Fotografie, Wim Walda
