Wat betekent Geloof voor jou?
“Als kind, opgegroeid in een warm gezin en koud rijtjeshuis in Stavoren, leerde ik al snel de positieve en negatieve kanten van ‘het Geloof’ kennen. Het positieve is dat ik als kind al leerde om God en je naaste lief te hebben en dat de ander dus niet belangrijker maar ook niet minder belangrijk is dan jezelf. Daarnaast gaf de Bijbel mij het meest bevredigende antwoord op vragen als: waar komen we vandaan, waar gaan we naartoe en met name; ‘wtf’ doe ik hier?! Het antwoord dat ik kreeg: God zal er aan het einde zijn, heeft ons het leven in het begin gegeven en door aan een persoonlijke relatie met Jezus te werken, leert Hij ons wat we in de tussentijd het beste met dat leven kunnen doen. ‘Su helder as wat’. Qua negatieve ervaringen denk ik aan hoe ik destijds de omgeving ervaren heb. Wij waren baptist, niet gereformeerd, niet hervormd, niet doopsgezind, niet openbaar. Wij gingen naar het kleinste en simpelste kerkje van Staveren, een kerkje dat van oorsprong een kroeg was geweest, gekocht en omgebouwd van eigen geld. De leden kwamen uit de arbeidersklasse en het ‘betere’ volk van Stavoren keek, zo voelde ik dat, wat laatdunkend naar ons. Veel kleine dingen, zoals het zingen op de basisschool van uitsluitend hervormde liederen die je dus niet kende, gaven mij het gevoel van; we horen er niet ‘echt’ bij. Uit protest zeiden we als kinderen dan wel tegen elkaar: ‘baptist, dát is’t!’ Dat ‘anders’ zijn zorgde er namelijk wel voor dat je een sterke verbondenheid voelde met anderen uit je kerk. Samen, hoorde je er niet bij.”
En Hoop?
“Voor mij heeft het verhaal geen tragisch verloop gekregen, ik heb God nooit vaarwelgezegd en zelfs de kerk ben ik blijven liefhebben omdat de issues die speelden mijns inziens weinig met het geloof zelf te maken hadden, maar meer gingen over de verschijningsvormen ervan. De meeste kerkverlaters zijn God niet kwijt, ze trekken alleen de vreemde nukken van die ‘vrome hapsnurkers’ niet meer. Wat mij al die jaren in de kerk heeft gehouden is denk ik, dat ik al van kinds af aan werd uitgedaagd om zelf goed na te denken over mijn geloof. Als klein, verlegen en een ietwat mollig manneke hoorde ik op zondagschool de verhalen van de Heere Jezus die uit liefde was gestorven voor alle mensen. Ik vond dat zo ontzettend lief van Hem dat ik eigenlijk gelijk al van Hem hield. Op mijn zestiende ben ik dan ook op basis van dat geloof gedoopt. Doordat je veel in gesprek was over waar je in gelooft, ontwikkelde je een doordacht geloof. Het soort geloof ‘dat het houdt’ wanneer het moeilijk wordt.”
Om het rijtje volmaakt te maken, de Liefde?
“Soms verbaast het me, hoe vaak het in mijn dagelijks leven toch nog om ‘mij’ moet gaan en dat het toch niets minder dan een wonder is dat Jezus ook van zo’n vreemde snuiter houdt. Waar mijn liefde vaak voorwaardelijk is, lees ik bij Hem over onvoorwaardelijk liefde geven; ver voorbij het aangename. Zijn sterven aan een absurd wreed martelwerktuig is daarvan het hoogste voorbeeld. In het programma van DWDD getiteld ‘Dit is de leven’, zag ik een autistische jongen die de hele dag met cijfers bezig was. De Voice Over zei: die cijfers heeft hij nodig om iets van houvast te hebben in een voor hem onoverzichtelijke wereld. Ik dacht, dat is het. God is mijn overzicht in een voor mij onoverzichtelijke wereld. De hoogste vorm van liefde.”
Wat heb jij met Sneek en Staveren?
“Poe, ik denk met name de taal; ‘we kenne hier gewoan met elkaar prate’. Trouwens tegen die machtige Waterpoort steekt het kleine Vrouwtje van Stavoren wel wat schril af. Ik zal ze eens adviseren om dat beeldje wat op te schalen.”
Hoe belangrijk is de Baptisten Gemeente in Sneek e.o. voor jou?
“De BGS is mijn familie, ik hou van ze. Als dominee kom je direct midden in het leven van zoveel mensen terecht, dat mensen je dat vertrouwen geven is bijzonder. Toen ik een burn-out had kon ik niets meer, behalve preken! Omdat ik de gemeente ook echt als mijn broeders en zusters zag en niet als een bedreiging. De laatste jaren verandert de gemeente behoorlijk door de aanwas van mensen vanuit veel verschillende richtingen. De ‘paplepel-bappies’ moeten soms letterlijk en figuurlijk even wat inschikken. Dat is prima. Uit ervaring weet ik hoe het is om er niet ‘echt’ bij te mogen horen en daarom zal ik pleiten voor ruimte en de ander net zoveel lief te hebben als mij (n kerk). Voor Jezus was er bij Zijn geboorte ook geen plek maar als we allemaal zo nu en dan wat inschikken is er ruimte zat, voor elkaar en voor Hem.”
“Fijne Kerst!”
