Met de F-jes mee de kleedkamer in om ze in hun schoongewassen clubtenue te hijsen. Snel dat shirt met het favoriete rugnummer uit de wastas grissen en dat broekje waarvan de touwtjes nog elastisch zijn en goed strak kunnen worden getrokken. En nee, niet dat ene paar slappe sokken, want die zakken af. Maar ja, die andere sokken zijn vaak weer zo strak dat de voetbalmoeder ze met moeite over de scheenbeschermers kan trekken. Eindelijk, het is zover... De eerste keer nog wat onwennig naar de training, de één op gymschoenen met korte broek en Cars t-shirt , een ander al meteen in vol ornaat met de nieuwste Adidas voetbalschoenen en dito tenue met de naam van een bekende Europese topvoetballer achter op het shirt. Elke week die grote voetbaltas klaarzetten. Zit alles erin? Toch nog even checken? (Ja, alleen als ze nog te jong zijn om het zelf te doen, hè?). Wie had deze week ook alweer de wastas? Moeten we uit of thuis? Gelukkig, thuis, dat scheelt weer een half uurtje...

Het veld op in die veel te lange korte broek, het shirt diep weggestopt in het broekje waardoor het rugnummer nog maar half zichtbaar is. De knieën goed verstopt tussen het broekje en de sokken. Niet vergeten de mouwen met minimaal drie slagen om te vouwen en de veters nog een keer te strikken. Dit keer dan toch wel zo strak, dat ze een hele wedstrijd niet meer los gaan...

Als voetbalmoeder sta je natuurlijk aan de lijn, trots op je kind en zijn of haar team. En dan: Hoe ben je als moeder langs de lijn? Dat is in sommige gevallen wel verrassend... Het zogenaamde ‘kluitjesvoetbal’ passeert de revue, de eerste winst met 14-0 en het eerste verlies met 23-1. Hoe gaan de kids (en ouders) daarmee om? Ook dat is in sommige gevallen wel verrassend... Na twee jaar doorstromen naar de E’s en het begint al op ‘echt’ voetbal te lijken. Dit seizoen zitten onze jongens in de D’s; we hebben een eerstejaars en een tweedejaars uitvoering, beide hebben erg veel plezier in het spelletje en we zijn trots op allebei!

Er wordt aan de keukentafel veel gesproken over voetbal, er wordt elke dag gevoetbald (zowel buiten als binnen), er worden voetbalquiz vragen bedacht voor elkaar, elke belangrijke wedstrijd op televisie wordt bekeken, uitgebreid bekritiseerd, geanalyseerd en nabeschouwd. Vijftien Duitse plaatsnamen onthouden is behoorlijk lastig, maar het hele elftal van Shakhtar Donetsk of Besiktas wordt moeiteloos opgelepeld met voor- en achternaam. En oh ja, gelukkig, FIFA 18 is er eindelijk!

Is een wedstrijd later op de avond, dan wordt deze opgenomen en de volgende ochtend voor schooltijd alsnog in de versnelde versie bekeken. Een paar jaar geleden werd ik ‘s nachts rond 03:00 uur vaak gewekt en zachtjes op mijn schouder getikt door de jongste, die niet meer tot de ochtend kon wachten: ‘Wat is het geworden?’ ‘Huh?’Ja, nu moet je weten dat ik op dat tijdstip niet veel parate kennis heb..., maar ik heb snel bijgeleerd. Ik kan ‘s nachts op commando melden wat de stand is geworden, wie heeft gescoord en in welke minuut. Ja inderdaad, toen heb ik ook wel eens gedacht: ‘Wie is hier nu eigenlijk gek...?’ We zitten nu in de niet-de-stand-vertellen-ik-wil-het-niet-weten fase. En nu moet ik zeggen, dat ik toch een lichte voorkeur heb voor deze laatste fase.

Inmiddels weet ik iets meer van voetbal, ik moet eigenlijk ook wel, anders zit ik ‘buitenspel’ aan de keukentafel. Maar ik geniet van al die gesprekken, de kennis van onze jongens, de wedstrijden, de spanning, de geur van het gras, het snot voor de ogen, het zweet in de haren, de groen/zwarte trainingsbroeken, de alweer te kleine voetbalschoenen, maar ik moet zeggen..., ik zou niet anders willen!

Fiona van Netten-Dijkstra