Huisarts Sjoerd Alkema neemt na 31 jaar afscheid van zijn patiënten  

0

Sneek-  Vandaag nemen huisarts Sjoerd Alkema en zijn vrouw Ria afscheid van de patiënten tijdens een receptie in De Kajuit in Sneek. In het decembernummer van GrootSneek het volgende interview met het doktersechtpaar.

“Na 31 jaar in de huisartsenpraktijk te hebben gewerkt wordt het nu tijd om de bakens te verzetten. Per 1 januari 2020 zullen we de praktijk gaan beëindigen.” Was getekend Sjoerd en Ria Alkema. GrootSneek ging op bezoek bij het doktersechtpaar dat op zaterdag 4 januari van 16.00-18.00 uur afscheid neemt van de patiënten tijdens een bijeenkomst in De Kajuit aan de Dompleane te Sneek.

“Zo’n afscheidsreceptie is voor de mensen leuk, voor ons zelf is dat aardig want het is voor ons ook een afscheidsproces. We kunnen dan onder het genot van een kopje koffie of een borreltje nog even wat gedachten uitwisselen van de afgelopen jaren. En dat zijn er nogal wat geweest natuurlijk en dan is het klaar”, zegt Sjoerd Alkema (65) meteen aan het begin van ons gesprek.

Voordat Sjoerd Alkema, zoon van een zelfstandig ondernemer uit Bolsward en jongste uit een gereformeerd gezin van zes kinderen, z’n eigen huisartsenpraktijk in januari 1989 begint, heeft hij vijf jaar eerder zijn huisartsenopleiding aan de RUG voltooid. In 1982 en 1983 is Alkema werkzaam in het Sint-Antonius Ziekenhuis in Sneek, als ‘tropen assistent’. Het was het de bedoeling om naar Nigeria te vertrekken, maar door de onrustige situatie in het Afrikaanse land gaat het niet door. De jonge Alkema besluit om de eenjarige huisartsenopleiding te volgen, waarbij hij stageloopt bij de Sneker huisartsen Dros en Peters.

Alkema is voordat hij een eigen praktijk krijgt werkzaam als waarnemer, maar het blijft door het grote aanbod van huisartsen bij korte invalbeurten. Omdat het uitzicht op een eigen huisartsenpraktijk aanvankelijk niet gunstig is verlegd Alkema letterlijk zijn grenzen en gaat naar Duitsland om zich te specialiseren in een opleiding urologie/chirurgie. In juli 1985 verhuist Alkema naar Höxter aan de Wezer om nog weer later te gaan werken in Idar-Oberstein. Als in oktober 1988 een vacature voor huisarts in Sneek is door het vertrek van dokter Peters weten Sjoerd en Ria Alkema-Sinia wat hen te doen staat.

Sollicitatiebrief geschreven met zilveren vulpen

“Na het lezen van de advertentie wisten we het meteen: ‘Die praktijk is voor ons!’ Ik heb een zilveren vulpen gehaald, tenminste hij blonk als echt zilver, en Ria heeft met die pen onze sollicitatiebrief geschreven. Zo konden ze tenminste lezen dat ik graag huisarts in Sneek wilde worden. We werden met nog 32 kandidaten uitgenodigd om op sollicitatiegesprek te komen. In die sollicitatiecommissie zaten afgevaardigden van de gemeente, verloskundigen, huisartsen, ziekenfonds, patiënten raad en ga zo maar door. Die zaten allemaal aan een enorme tafel, een man of 20. Ze vroegen waar ik vandaan kwam. ‘Duitsland!’ Zover?  ‘Ja, zo ver’. Maar voordat jullie verder gaan, ik geef jullie niet allemaal een hand want dat gaat allemaal van mijn tijd af. Ik wil graag meteen maar vertellen waarom ik hier ben, ik wil deze praktijk heel erg graag hebben. Om een lang verhaal kort te maken op 6 december 1988 krijg ik het bericht dat we de praktijk van dokter Peters mogen overnemen. Dat was een bijzonder Sinterklaascadeautje!”

Terugblik

De afgelopen 31 jaar zijn volgens Sjoerd en Ria Alkema voorbijgevlogen, iets wat wel vaker het geval is wanneer mensen zich ergens senang voelen.

“Ik wilde vanaf het begin maar op een plek zijn en dat was Sneek. Ik houd nog steeds van mijn vak, het is een leuke plaats om huisarts te zijn, we hebben fijne collega’s en een geweldig team. En gemiddeld ook nog eens aardige patiënten. Nu na 31 jaar kan ik ook zeggen dat de sfeer tussen de Sneker huisartsen altijd prima was en is. Ik weet me nog te herinneren dat tijdens de zogenaamde huisartsendiners de vakanties werden verdeeld. Prachtig!”

Over collega’s en team gesproken, dat was in het begin toen jullie begonnen nog niet zo?

“Toen we begonnen hadden we een assistente en een vierkante kaartenbak waar de gegevens over de privé patiënten werden bij gehouden. En een doos met groene kaarten, die voor een deel leesbaar was en dat was de print van ons huisartsenpraktijk aan de Stationsstraat 3. Ik wilde er ook niemand bij hebben omdat ik onze praktijk naar eigen gevoel wilde kneden. Ik zei ook wel eens tegen de mensen dat ik het puur toeval vond dat we tegenover elkaar zaten. Zij hadden mij niet uitgekozen en omgekeerd ik hen niet. Ik wilde niet met kromme tenen tegenover elkaar zitten. Zo zijn we begonnen. In de periode voordat ik huisarts werd had ik in Duitsland gewerkt en daar heerste een enorme hiërarchie.”

Dat eigen stempel van Sjoerd Alkema, wat is dat nu precies?

“Ik wilde persoonlijke betrokken zorg leveren en las de patiëntendossier altijd nauwkeurig. Voor mij was het geen acht tot vijf werk. Ik wilde weten wie er voor mij zaten. Ik ging ook op bezoek bij de fysiotherapeuten en andere hulpverleners, ik wilde zien naar wie ik mijn patiënten toestuurde. Ik vond het bovendien interessant. Mijn patiënten kwamen uit de hele stad. Het mooie aan het beroep van huisarts is in vergelijking met dat van de specialisten dat je intensief contact met de mensen hebt en dat je ze steeds weer ziet. Bovendien kom je bij de mensen thuis en weet hoe de familieverhoudingen zijn. Je staat heel dicht bij de mensen, van een ontstoken teen tot alle ernstige ziektes.”

“Ik was in die zin ook wel een dokter van de oude stempel, die bij nacht en ontij nog overal naar toe ging om patiënten bij te staan, zeker als het ging om zorg te verlenen in de laatste levensfase van iemand. Dat is ook de meest intensieve zorg, die ik ook deed in het hospice. Ik vond dat prachtig werk, in de goede zin van het woord. Kinderen op het spreekuur vond ik ook bijzonder. Van hun ouders moesten ze dan een handje aan dokter geven, dat kind wilde dat natuurlijk helemaal niet. Die gaf altijd de hand die het dichtstbij is, de hartehand. Al zeiden de ouders dan weer dat het de verkeerde had was. Natuurlijk was dat niet zo, want kinderen geven een open hand, vol energie. Ik heb nooit echt voorkeuren voor een bepaalde leeftijdsgroep gehad. Het werk van een dokter bestaat voor een groot gedeelte uit geruststellen. Wat dat betreft is het internet een bron van inkomsten voor de huisartsen. Mensen google, vinden iets en komen daarna bij de dokter die het dan weer iets mag relativeren.”

Verandering

Na anderhalf jaar Stationsstraat betrekken Sjoerd en Ria Alkema een pand aan de Geeuwkade 22 waar dokter Nauta ook zat. Het is dan juli 1990.

“Wat de grootste verandering in de afgelopen 30 jaar is geweest”, herhaalt dokter Alkema de vraag om dan weloverwogen, zoals bij al z’n antwoorden, tot de volgende formulering te komen. “Je bent van een één-mans-pitter, met een assistente en een minimum aan administratie en dat soort dingen, tot een bedrijf geworden. Dat is allemaal geleidelijk gegaan.”

Ria Alkema, de vrouw die Sjoerd op 10 juni 1977 kennen leert op een feestje, weet de verandering wel preciezer te duiden. “Het is volgens mij begonnen toen de praktijkondersteuning erbij kwam, die taken overnam. Daar begint dan de grootste verandering die zich later doorzet naar de Graaf Adolfstraat, waar een prachtige ruimte leeg stond in het gele appartementengebouw. Daar hebben de Alkema’s samen onder een dak met dokter Otto Cazemier en Anna van der Werf sinds 2008 hun praktijk onder de naam Huisartsen Nij Túndoarp. De praktijk van Alkema wordt overgenomen door het doktersechtpaar Guido Snoek en Manon Urff.

Sjoerd en Ria Alkema zijn de trotse ouders van drie zonen en super trotse opa en oma van vier kleinkinderen.

Foto’s Laura Keizer

Tekst Henk van der Veer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend