Column: Weg met het kunstgras

Over twee weken valt er in Zeist een besluit over een nieuwe structuur voor het betaald voetbal. Omdat de Zeister burelen nogal wat overeenkomsten hebben met de Haagse politieke achterkamers, is er hard gewerkt aan compromissen en is er driftig heen en weer geschoven met wisselgeld. De kunstgrasdiscussie wordt moeiteloos vermengd met de rol van de zogenaamde “Jong teams” in de KeukenKampioen divisie en de klassen daaronder. Mijn verwachting is dat het kunstgras uit de Eredivisie zal verdwijnen en dat lijkt me een goede zaak. Hoogstwaarschijnlijk zullen vervolgens trapsgewijs de andere divisies volgen. Kunstgras staat überhaupt ter discussie. Niet alleen de (vermeende?) blessuregevoeligheid ervan, maar steeds vaker duiken ook milieutechnische en duurzaamheidsaspecten op. Dit zal ongetwijfeld ook zijn weerslag krijgen in het gemeentelijk beleid. Er zijn nogal wat gemeentelijke overheden in den lande die duurzaamheid in politieke zin hoog waarderen. Electoraal scoort het eveneens en in financieel overzicht kost de rente en afschrijving van een kunstgrasveld tien keer zo veel als een regulier grasveld. Een wethouder financiën, zal met het oog op het feit dat er veel landelijke issues over de schutting worden gegooid door “Den Haag” die gewoontegetrouw gepaard gaan met bezuinigingen, begerig naar die sommetjes kijken.

Het teleurstellen van verenigingen staat niet bovenaan het lijstje van welke wethouder dan ook, maar ik denk dat dit onvermijdelijk zal zijn. Er schijnen in onze gemeente vijftien kunstgrasvelden te liggen. Een eenvoudige optelsom leert dat je dan rond een miljoen jaarlijks moet reserveren om dit aantal in stand te houden.

Persoonlijk vind ik, en daarin sta ik bepaald niet alleen, kunstgras vooral mooi omdat je altijd kunt trainen. Ook voor de allerkleinsten is het geschikt om de techniek aan te leren. Maar competitievoetbal hoort op gras. Ook staat het vast dat ‘het spelletje’ anders is dan op natuurgras. Ondanks het feit dat fabrikanten de matten steeds verder perfectioneren blijft de bal anders reageren op een artificiële mat. Vanuit nostalgisch perspectief gaat er in mijn optiek niets boven modderige tenues, gras in het haar en doorweekte keepers.

Voor het voetbal is het te hopen dat men, onder leiding van de nieuwe top bij de KNVB, nu eens ‘ballen’ en daadkracht toont. We zijn een paria in Europa. Op een paar uitzonderingen na in de perifere gebieden als Malta, Gibraltar en Rusland zie je dat er gespeeld wordt op kunstgras, maar dat is het dan ook wel. Dus bobo’s: doe je ding!

Gerard van Leeuwen