Sneek neemt afscheid van Yke Slauerhoff

Sneek- Vanmiddag heeft Sneek afscheid genomen van de markante Sneker Yke Slauerhoff. Tijdens de afscheidsdienst in het crematorium van Sneek waren zo’n kleine 100 mensen aanwezig om Yke de laatste eer te bewijzen. De broer van Yke, Guus Slauerhoff sprak warme woorden over een bijzonder mensenkind. “Al jong wist ik dat Yke een beperking had en ik herinner mij nog goed hoe ik hem probeerde woorden als mes, lepel en vork goed uit te spreken. Maar het lukte niet”, vertelde Guus. Net als een aantal sprekers werden verhalen en anekdoten over Yke aangehaald, waarmee nogmaals het beeld bevestigd werd wat voor blij mens hij was. Eentje die de zon altijd schijnen zag en daarom werd ook juist dat lied van André van Duin gespeeld:

Overal waar Yke kwam liet hij de zon schijnen. Jarenlang werkte Yke bij wat tegenwoordig Empatec heet en daar voelde hij zich op z’n plek en gewaardeerd. Bij Talant Frittemahof had Yke de laatste jaren zijn thuis en dat was goed. Vele (oud-) werknemers van Empatec waren vanmiddag aanwezig, net zoals de mensen die tijdens zijn leven Yke hebben begeleid.

Yke was een groot sportliefhebber, waarbij een bezoekje aan de TT in Assen elk jaar op zijn lijstje stond. Net zoals vroeger bij Animo, waar hij duidelijk aanwezig was. Het Sneker voetbal had ook zijn aandacht. Zijn grote liefde was echter  SC Heerenveen, waar Yke een seizoenskaart had. “Als Heerenveen had gewonnen, dan belde hij mij. Wanneer ze verloren, dan hoorde ik dat nooit”, aldus Guus Slauerhoff.

Uit de volleybalwereld waren o.a. Jan Posthuma en Huub Jansma aanwezig, terwijl een van de Ankerbroers min ofte meer SC Heerenveen vertegenwoordigde. Yke zat in hetzelfde vak als Wim en Hans Anker op de tribune van het Abe Lenstra Stadion. De sjaal met de Fryske pompeblêden hing aan de kist van Yke.

Een echte Sneker is niet meer.

I.M. Yke Slauerhoff

fanmòrren bij ut lezen fan dyn laatste bericht

besefte ik hoe bútengewoan bysonder ut tòch was

astou tegare met de pommeranten in ut pak

foaran stonst bij un sufeulste feestje in ’e stad

ongekompliseard kleurdest ut leven met dyn blije lach

altyd un goëd woard foar de oprechte ferstaander

amper fier weken leden tròf ik dy foar ut laatst

op ’e shared space rotonde fan Oasterpoartsbrugge

ik in ’e auto, dou dêr as un pliesy ut ferkear regelend

-un déjà vu moment fan ut Sneekweek hi ha happening

út de roerege sixties-

hast mij rap in de gaten en ik kon ut pòrtierraamke

mar naar onderen doën om naar dij te lústeren

ut ferkear raasde om dy heen mar dou stuurdest

de auto’s in goeie banen en gyneen wurdde boas

hoe sú ut ok anders, dou de groate dirigent fan Sneek

hast ommers ut laatste woard goeie reis seidest fleurech

ik sach nòch één kear achterom in de spiegel

huppelend ging dêr oans aller Yke frolek fut

Henk van der Veer